|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
موج دریای جنون کی دست بر دل می‌زند
می‌کشد میدان و هردم سر به ساحل می‌زند
پاسبان ماست چون افلاس هرجا می‌رویم
نیست عاقل آن که با ما می‌رود دل می‌زند
بی‌قرار عشق را آرام در فردوس نیست
سالک این راه پشت پا به منزل می‌زند
از رباط کهنهٔ خود ای فلک غافل مباش
دایماً درویش بر دیوار خود گل می‌زند
دل سعیدا طرفه بی‌باکی است در میدان عشق
همچو جوهر خویش را بر تیغ قاتل می‌زند
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تجربه‌های عشق و دیوانگی اشاره دارد و آن را با تصاویری از دریا و ساحل به تصویر می‌کشد. او به حالت خستگی و بی‌قراری سالکانی که در جستجوی عشق هستند، اشاره می‌کند و از افلاس عقل در میان این بی‌قراری شکایت می‌کند. شاعر به فلک یا زمان هشدار می‌دهد که نباید از درویش غافل باشد، زیرا او در تلاش است که زیبایی را در زندگی خود با ایجاد هنر ببیند. در پایان، شاعر خود را بی‌باک می‌داند و همین جسارت را نشانه‌ای از عشق حقیقی می‌داند.
هوش مصنوعی: موج جنون مانند دریایی است که بی‌وقفه و بی‌قرار بر دل آدمی تاثیر می‌گذارد و همیشه او را به سمت خود می‌کشاند. این موج مانند حالتی است که همیشه در حال تغییر و بالا و پایین رفتن است، و از این رو، دل را به ماجراجویی و چالش می‌کشاند.
هوش مصنوعی: پاسبان ما به خاطر وضعیت مالی بدی که داریم، همیشه با ماست. هر جا که می‌رویم، هیچ فرد عاقلی نیست که با ما بیاید و دلش به حال ما بسوزد.
هوش مصنوعی: عاشقانی که ناآرامی عشق را در دل دارند، در بهشت آرامش پیدا نمی‌کنند. این مسافر عشق، به خاطر سختی‌های مسیر، به راحتی به مقصود خود پشت پا می‌زند.
هوش مصنوعی: ای آسمان، فراموش نکن که درویش همیشه در حال جوانه زدن و شکوفا شدن است؛ حتی اگر در وضعیتی کهنه قرار داشته باشد.
هوش مصنوعی: دل شاد و بی‌باک در عشق، مانند این است که جوهری خود را بر تیغ قاتل می‌زند. این نشان‌دهنده‌ی شجاعت و جسارت دل در مواجهه با خطرات و چالش‌های عشق است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هرکه دامن بر میان در چیدن گل می‌زند
آستین بر شعله آواز بلبل می‌زند
هرکه بر خود تلخ می‌سازد شکر خواب صبوح
بوسه تر همچو شبنم بر رخ گل می‌زند
نغمه‌اش از بس گلوسوز است در دل‌های شب
[...]
فطرت آخر بر معاد از سعی اکمل می‌زند
رشته چون تابیده شد خود را به مغزل می‌زند
نشئهٔ تحقیق در صهبای این میخانه نیست
مست و مخمورش قدح از چشم احول می‌زند
خواب خود منعم مکن تلخ از حدیث بورپا
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.