چند از بهار عشق قناعت به خس کنی؟
در آشیانه عیش به یاد قفس کنی
از خون لعل، تیشه مردان بهار کرد
زین کوهسار چند به آوازه بس کنی؟
در صیدگاه عشق، هما موج می زند
چون عنکبوت چند شکار مگس کنی؟
لوح دلی که آینه راز عالم است
حیف است حیف تخته مشق هوس کنی
سیلاب بازگشت به صحرا نمی کند
آن راه نیست عشق که رو باز پس کنی
در کاروان اگر نرسی آنقدر بکوش
کز دور گوش وقف صدای جرس کنی
زینسان که می روی پی گفتار، عاقبت
سر چون حباب در سر کار نفس کنی
از آتشین دمان به فغانی کن اقتدا
صائب اگر تتبع دیوان کس کنی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل مخاطب را سرزنش میکند که از عشقِ بزرگ به بهرههای ناچیز بسنده کرده است: به خس به جای بهار، به مگس به جای هما، و به آوازه به جای کوشش فرهادوار. او دل را آینهٔ رازها میداند و میگوید نباید آن را بازیچهٔ هوس کرد. عشق را راهی بیبازگشت میشمارد و به کوشش و پرهیز از پرگویی سفارش میکند. در پایان به خود میگوید که اگر پیرو شاعری است، از سخنِ سوزناک فغانی پیروی کند.
هوش مصنوعی: تا کی از بهارِ پربارِ عشق تنها به خار و خاشاکی بسنده میکنی؟ و تا کی در آشیانهٔ آزادی و شادی، دلت به یاد قفس خوش است و به تنگنا خو گرفتهای؟
هوش مصنوعی: تیشهٔ مردانِ عشق، مانند تیشهٔ فرهاد، از خونِ لعلگونِ خود کوه را بهارستان کرد. تو تا کی از این کوهسار به پژواک و آوازهای بسنده میکنی و خود دست به کار نمیشوی؟
هوش مصنوعی: در شکارگاه عشق، همای سعادت فراوان است و موج میزند. تا کی مانند عنکبوت به شکار مگسهای ناچیز دل خوش میکنی؟
هوش مصنوعی: دل که لوحی است و رازهای جهان در آن چون آینه نمایان میشود، دریغ است که آن را تختهٔ مشق هوسها کنی.
هوش مصنوعی: سیلاب هرگز به صحرا بازنمیگردد. عشق هم راهی نیست که بتوان در آن به عقب برگشت.
هوش مصنوعی: اگر به کاروان نمیرسی، دستکم آنقدر بکوش که از دور صدای زنگ کاروان را بشنوی و گوشت را وقف آن کنی؛ یعنی از پیوند با راه و رهروان یکسره دست مکش.
هوش مصنوعی: اگر اینگونه دنبال گفتار و سخنپردازی بروی، سرانجام مانند حباب که با یک نفس پدید میآید و از میان میرود، سرت را بر سر کارِ نفس و دمزدن از دست میدهی.
هوش مصنوعی: صائب، اگر میخواهی از دیوان شاعری پیروی کنی، از میان شاعرانِ آتشینسخن به فغانی اقتدا کن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
با دیگران بعشوه سخن هر نفس کنی
بیچاره من که چون رسم از دور بس کنی
دانم که هست با همه جورت نظر بمن
کز من چو بگذری نظری بازپس کنی
هرگز هوس بصحبت من نیستت ولی
[...]
هر گه فسانه من مجنون هوس کنی
نشنیده یی هزار یکی از چه بس کنی
زینسان که گوشت از صفت حسن خود پرست
مشکل بود که گوش بگفتار کس کنی
صیدم کن ای سوار مبادا نیابیم
[...]
دولت اگر ز پهلوی خست هوس کنی
اندیشهٔ شکار هما با مگس کنی
دل بسته هوایی، از آنرو ز بال و پر
خود را به رنگ غنچهٔ گل در قفس کنی
آن لحظه راز داری عشقت مسلم است
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.