گرفته است مرا در میان تماشایی
که در خیال نیاورده هیچ بینایی
بر آستان تو دل از شکسته پایان است
اگر چه می کشدم دیده هر نفس جایی
همین نه بهر سلیمان کشیده اند بساط
که هست در دل هر مور مجلس آرایی
چسان ز کار تو غافل شوند بینایان؟
که هست جنبش هر موی کارفرمایی
نمانده است ز اقبال عشق در دل من
به غیر ترک تمنا دگر تمنایی
کجاست جذبه توفیق دست ما گیرد؟
که می کشیم ز دنبال کاروان پایی
خمش چو آب گهر می رویم تا دریا
نچیده ایم به خود همچو سیل غوغایی
سپهر سبزه خوابیده ای است در قدمش
که دیده است به این رتبه سرو بالایی؟
به من ز جوش طرب همچو آب روشن شد
که هست در دل پر خون من دلارایی
مرا که پاره دل ماهپاره گردیده است
نیایدم به نظر هیچ ماه سیمایی
گران به سنگ ملامت شده است این مجنون
فغان که نیست درین شهر طفل بینایی
به جان رسیدم ازین شهر بند پروحشت
جنون کجاست که خود را کشم به صحرایی
به آفتاب جهانتاب کی رسد صائب؟
اگر چه در سر هر ذره هست سودایی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از حیرت شاعر در برابر جلوهای بیمانند آغاز میشود و به وفاداری دل به آستان معشوق، حضور صنع الهی در کوچکترین ذرات و ترک همهٔ آرزوها جز ترک آرزو میپردازد. شاعر از عقبماندگی خود از کاروان و نیاز به جذبهٔ توفیق میگوید و رفتن خاموش به سوی دریا را بر غوغای سیلوار ترجیح میدهد. سپس از دلتنگی شهر و آرزوی جنون و صحرا سخن میگوید و در پایان میپذیرد که ذرهٔ پرسودا هرگز به خورشید نمیرسد.
هوش مصنوعی: تماشا و جلوهای مرا در میان گرفته که هیچ بینندهای حتی در خیال هم آن را ندیده است.
هوش مصنوعی: هرچند چشمم هر لحظه مرا به سویی میکشد، دلم بر آستان تو ماندگار است و از آنان است که پایشان شکسته و توان رفتن ندارند.
هوش مصنوعی: بساط شکوه و بزم تنها برای سلیمان گسترده نشده است؛ در دل هر موری نیز بزمآرایی و شکوهی هست. یعنی کوچکترین موجودات هم عالمی و شأنی دارند.
هوش مصنوعی: اهل بینش چگونه از کار و صنع تو غافل شوند، حال آنکه جنبش هر مویی نیز به فرمان کارفرمایی است و نشان از تدبیر تو دارد.
هوش مصنوعی: از برکت و دولت عشق، در دل من جز آرزوی ترک آرزوها، خواستهای دیگر باقی نمانده است.
هوش مصنوعی: کجاست کشش توفیق الهی که دست ما را بگیرد؟ زیرا ما از کاروان عقب ماندهایم و پای خود را به زحمت به دنبال آن میکشیم.
هوش مصنوعی: ما مانند آب گوهر، خاموش و آرام به سوی دریا میرویم و مثل سیل برای خود هیاهو و غوغا به پا نکردهایم.
هوش مصنوعی: آسمان در برابر قدم معشوق چون سبزهای است که بر خاک خوابیده؛ چه کسی سروقامتی با چنین مرتبهای دیده است؟
هوش مصنوعی: از جوشش شادی، برایم مانند آب روشن و آشکار شد که در دل پرخون من دلبری جای دارد.
هوش مصنوعی: من که پارهٔ دلم معشوقی ماهروی شده است، هیچ ماهرویی دیگر به چشمم نمیآید.
هوش مصنوعی: این مجنون (شاعر) تشنه و خواهان سنگ ملامت شده است، اما افسوس که در این شهر کودک بینایی نیست که او را بشناسد و سنگ بزند.
هوش مصنوعی: از این شهرِ همچون زندانِ پر از وحشت و دلتنگی به جان آمدهام؛ جنون کجاست تا مرا به صحرایی بکشاند.
هوش مصنوعی: صائب، اگرچه در سر هر ذرهای شور و سودای خورشید هست، ذره کی به خورشید جهانتاب میرسد؟ یعنی عاشق ناچیز به معشوق والا نمیرسد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گرفتمت که رسیدی بدانچه میطلبی
گرفتمت که شدی آنچنان که میبایی
نه هر چه یافت کمال از پیش بود نقصان
نه هر چه داد، ستد باز چرخ مینایی؟!
بزلف مشکی، جانا، بچهره دیبایی
چو تو نباشد، دانم، کسی بزیبایی
مرا تو گویی: در هجر من شکیبا شو
کرا بود ز چنین صورتی شکیبایی ؟
زبان ببندی و هر ساعت از حدیث مرا
[...]
بر من آمد دوش آن در چشم بینائی
ز بهر جستن تدبیر رای فردائی
هرآنچه داشت به دل راز پیش من بگشاد
بلی چنین سزد از یکدلی و یکتائی
چه گفت گفت بخواهم شدن ز تو یکچند
[...]
کریم بار خدایا به ما توبه شائی
غریب نیست اگر بر همه ببخشائی
اسیر و عاجز و بیچاره و گنهکاریم
نهاده گوش به امر تو تا چه فرمائی
به درگه تو چه خیزد ز ما و طاعت ما
[...]
بزرگوارا در انتظار بخشش تو
نمانده است مرا طاقت شکیبائی
سه چیز رسم بود شاعران طامع را
نخست مدح و دوم قطعه تقاضائی
اگر بداد سوم شکرا اگر نداد هجا
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.