ز عشق شد همه غم های بی شمار یکی
یکی هزار شد چون شود هزار یکی
ز آشکار و نهانی که می رسد به نظر
نهان یکی است درین بزم و آشکار یکی
دو برگ نیست موافق ز صنع رنگ آمیز
اگر چه هست درین بوستان بهار یکی
شرار در جگر سنگ چشم بینا یافت
نشد گشاده شود چشم اعتبار یکی
به هر دلی نکند درد و داغ عشق اقبال
به داغ شه نرسد از دو صد شکار یکی
ز رهروان که درین ره غبار گردیدند
نخاست همچو من از خاک انتظار یکی
ز اختیار، فضولی است گفتگو کردن
به عالمی که بود صاحب اختیار یکی
به هر چه چشم گشایی چو آب درگذرست
درین ریاض بود سرو پایدار یکی
به روزگار جوانی شکسته دل بودم
خزان گلشن من بود با بهار یکی
ز نامه ها که نوشتم به خون دل صائب
مرا بس است اگر می رسد به یار یکی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «یکی» گرد مضمون یگانگی میچرخد: عشق غمهای بسیار را در یک غم گرد میآورد، و در جهان پنهان و آشکار یک حقیقت است و صاحب اختیار هم یکی است. شاعر میان گوناگونی آفرینش و یگانگی سرچشمهٔ آن پیوند میزند و برگزیدگی عاشق را با داغ شاه بر یکی از دویست شکار میسنجد. در پایان به حال خود میپردازد: جوانیاش با دلشکستگی گذشته و همین بس است که از نامههای خونینش یکی به یار برسد.
هوش مصنوعی: عشق همهٔ غمهای بیشمار را در یک غم جمع کرد؛ و وقتی هزار چیز یکی شود، آن یکی نیروی هزار را پیدا میکند. پس این غمِ یگانه به اندازهٔ هزار غم سنگین و پرزور است.
هوش مصنوعی: از هرچه پنهان و آشکار به چشم میآید، در این بزمِ هستی پنهان و آشکار هر دو یک حقیقتاند. اشارهای عارفانه به یگانگی حقیقت در ظاهر و باطن است.
هوش مصنوعی: آفرینشِ رنگارنگ دو برگ را هم یکسان نساخته است، با آنکه بهارِ این باغ یکی است. یعنی از یک سرچشمه اینهمه گوناگونی پدید آمده است.
هوش مصنوعی: چشمِ بینا و صاحبنظر حتی آتش نهفته در دل سنگ را دید، اما چشمِ عبرتگیرِ هیچکس گشوده نشد که این نشانهها را ببیند و پند بگیرد.
هوش مصنوعی: درد و داغ عشق به هر دلی روی نمیآورد؛ چنانکه از دویست شکار تنها یکی به داغ و نشانِ شاه میرسد. داغ عشق نشانهٔ برگزیدگی است.
هوش مصنوعی: از میان رهروانی که در این راه به خاک و غبار بدل شدند، هیچکس مانند من از خاکِ انتظار برنخاست. شاعر خود را در انتظار و پایداری بیهمتا میداند.
هوش مصنوعی: در جهانی که صاحب اختیار تنها یکی است (خداوند)، دم زدن از اختیار خود فضولی و گستاخی است.
هوش مصنوعی: به هرچه نگاه کنی مانند آب گذراست؛ در این باغِ جهان تنها یک سروِ پایدار و ماندنی وجود دارد. یعنی جز ذات حق همهچیز فانی است.
هوش مصنوعی: در روزگار جوانی هم دلشکسته بودم؛ پاییز و بهارِ گلشنِ من یکسان بود و جوانیام شادابی نداشت.
هوش مصنوعی: صائب، از اینهمه نامه که با خون دل نوشتم، برایم کافی است اگر تنها یکی به دست یار برسد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مرا دلی است بدان زلف تابدار یکی
مرا سری است بر آن خاک رهگذار یکی
ز لوح خاطر عاطر غبار غیر بشوی
که شرط عشق بود دل یکی و یار یکی
بخند بر همه خوبان، که نوبهار ترا
[...]
دو خصم داده به هم دست و این فگار یکی
یکی تو دشمن جانیّ و روزگار یکی
به خون من دو زبردست، هم زبان شده اند
نگاه مست یکی، چشم میگسار یکی
دو فتنه گر به کمین دل رمیدهٔ ماست
[...]
هزار گونه الم هست و دلفگار یکی
هزار حیف نمیدانی از هزار یکی
هزار کار بیاموختم ولی در عشق
ازان هزار نیامد مرا به کار یکی
چگونه راز بپوشم مرا دو غمازاند
[...]
نخواهم از صف حوران ز صد هزار یکی
مرا بس ست ز خوبان روزگار یکی
سراغ وحدت ذاتش توان ز کثرت جست
که سایرست در اعداد بی شمار یکی
کسی که مدعی سستی اساس وفاست
[...]
به آب و رنگ، دو گل راست اعتبار یکی
گل بهشت یکی، طلعت نگار یکی
غذای روح من آمد، دو راح روحانی
شراب عشق یکی، لعل نوش یار یکی
مرا کشد به سوی خویش، دوست با دو کمند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.