دانه ما در ضمیر خاک بودی کاشکی
یا چو سر زد در زمان دهقان درودی کاشکی
آن که آخر سر به صحرا داد بی بال و پرم
روز اول این قفس را در گشودی کاشکی
هر چه از دل می خورم از روزیم کم می کنند
در حریم سینه من دل نبودی کاشکی
آن که منع ما ز پرواز پریشان می کند
فکر آب و دانه ما می نمودی کاشکی
دست چون افتاد خالی، همت عالی بلاست
آنچه دارم در نظر در دست بودی کاشکی
تلخی از دریای بی گوهر کشیدن مشکل است
دیده را هم غمزه اش با دل ربودی کاشکی
می گشاید چشم بر روی تو پیش از آفتاب
چشم ما هم طالع آیینه بودی کاشکی
لب گشودم، غوطه در اشک پشیمانی زدم
گلبن من تا قیامت غنچه بودی کاشکی
آن که می ریزد به راه آشنایان خار منع
سبزه بیگانه را اول درودی کاشکی
آینه سطحی است، غور حسن نتواند نمود
پیش چشم ما نقاب از رخ گشودی کاشکی
آن که درد غیر را پیش از شنیدن چاره کرد
شمه ای صائب ز درد ما شنودی کاشکی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل سراسر حسرت و آرزوست و همهٔ بیتها با ردیف «کاشکی» بسته میشوند. شاعر از هستی و دل و همت بلندِ بیسرمایه گله میکند و از معشوقی که نقاب برنمیدارد و از کسی که آشنایان را بازمیدارد ولی بیگانگان را به حال خود میگذارد شکایت دارد. در پایان آرزو میکند آن که درد دیگران را ناگفته درمان میکند، اندکی هم به درد او گوش بدهد.
هوش مصنوعی: کاش دانهٔ وجود ما در دل خاک پنهان میماند و نمیرویید، یا وقتی سر از خاک بیرون آورد، دهقان همان دم آن را درو میکرد. یعنی کاش یا به دنیا نمیآمدم یا زود از آن میرفتم.
هوش مصنوعی: کسی که سرانجام مرا بیبال و پر به صحرا رها کرد، کاش همان روز اول در این قفس را باز میکرد، وقتی هنوز توان پرواز داشتم.
هوش مصنوعی: هر غمی که از دل میخورم از روزیام کم میکنند؛ کاش در سینهام اصلاً دلی نبود. «دل خوردن» به معنای غم خوردن است و شاعر با آن بازی کرده است.
هوش مصنوعی: کسی که ما را از پرواز پراکنده و بیسامان بازمیدارد، کاش به فکر آب و دانهٔ ما هم میبود.
هوش مصنوعی: وقتی دست خالی است، همت بلند بلا و رنج است. کاش آنچه در نظر و آرزو دارم در دستم بود.
هوش مصنوعی: تحمل تلخی دریایی که گوهری ندارد دشوار است. کاش غمزهٔ یار همراه دل، چشم گریانم را هم میربود تا این دریای اشکِ بیحاصل را تحمل نکنم.
هوش مصنوعی: آینه پیش از آفتاب، صبحگاه، چشم بر روی تو میگشاید. کاش چشم ما هم بخت آینه را داشت.
هوش مصنوعی: لب به سخن گشودم و در اشک پشیمانی غرق شدم. کاش گلبن من تا قیامت غنچه میماند و باز نمیشد، یعنی کاش خاموش میماندم.
هوش مصنوعی: کسی که سر راه آشنایان خار منع و بازداشتن میریزد، کاش اول سبزهٔ بیگانه، یعنی رقیبان، را درو میکرد.
هوش مصنوعی: آینه سطحی است و ژرفای زیبایی را نمیتواند نشان دهد. کاش یار پیش چشم ما نقاب از رخ برمیداشت تا ما حسن او را ببینیم.
هوش مصنوعی: صائب خطاب به خود میگوید: آن که درد دیگران را پیش از شنیدن درمان میکرد، کاش اندکی از درد ما را هم میشنید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دلربایی دل ز من ناگه ربودی کاشکی
آشنایی قصهٔ دردم شنودی کاشکی
خوب رخساری نقاب از پیش رخ برداشتی
جذبهٔ حسنش مرا از من ربودی کاشکی
ای دریغا! دیدهٔ بختم بخفتی یک سحر
[...]
عشق جانان در جهان هرگز نبودی کاشکی
یا چو بود اندر دلم کمتر فزودی کاشکی
آزمودم درد و داغ عشق باری صد هزار
همچو من معشوقه یک ره آزمودی کاشکی
نغنویدم زان خیالش را نمیبینم به خواب
[...]
دیده خاک راه جولان تو بودی کاشکی
حیرتی هر دم به حیرت می فزودی کاشکی
بلبل و پروانه نرد جانسپاری باختند
نیم جانی داشتم می آزمودی کاشکی
صبح در بزم تو می سوزد سپند آفتاب
[...]
ناله ام را در دلش تأثیر بودی کاشکی
شکوه ام را گاهگاهی می شنودی کاشکی
سیل را بی تابی از ساحل به دربا می برد
بی قراری های ما، می داشت سودی کاشکی
گلستان نبود به دستان، عندلیبان را چه شد؟
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.