نگردد بی صفا از خط لب گوهرنثار او
که می شوید سیاهی را عقیق آبدار او
سهی سروی که چشم من سفید از انتظارش شد
ز تمکین برنمی خیزد غبار از رهگذار او
شود چون ناف آهو مشک خون در حلقه چشمش
به خاطر بگذراند هر که زلف مشکبار او
کجا خودداری از پروانه بی تاب می آید؟
در آن محفل که با مجمر به رقص آید شرار او
می ممزوج را از صرف بهتر می توان خوردن
زیاد از چشم باشد فیض لعل آبدار او
دو عالم گر شود زیر و زبر از جا نمی خیزد
سپندی را که بر آتش نشاند انتظار او
تمام عمر باشد روزنش از روز دگر خوشتر
شبی چون زلف هر کس سرگذارد در کنار او
حلالش باد هر آبی که می نوشد درین گلشن
چو تا آن کس که گردد آب می در جویبار او
به جای اشک، آب زندگی در دیده اش گردد
دل هر کس که چون صائب شود آیینه دار او



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در وصف زیبایی معشوق است: لب عقیقگون، زلف مشکبو، قامت سرو و وقار او. شاعر از انتظار طولانی و بیقراری عاشق مانند پروانه و اسپند سخن میگوید و در پایان نتیجه میگیرد که هر کس مانند صائب آینهدار جمال او شود، اشکش به آب حیات بدل میشود.
هوش مصنوعی: لب گوهرافشان معشوق با پیدا شدن خط (موی تازهرسته پشت لب) صفا و طراوتش را از دست نمیدهد، زیرا لب آبدار و عقیقگونش خودش سیاهی خط را میشوید.
هوش مصنوعی: معشوقِ سروقامتی که چشمم از انتظارش سفید و نابینا شد، چنان باوقار و آرام راه میرود که حتی گردی از راهش برنمیخیزد؛ یعنی نه میآید و نه نشانی از آمدنش پیداست.
هوش مصنوعی: هر کس زلف مشکبوی او را به یاد آورد، خون در حلقهٔ چشمش مانند خون در ناف آهو به مشک بدل میشود.
هوش مصنوعی: در مجلسی که شرارهٔ آتشِ حسن او با آتشدان به رقص درآید، پروانهٔ بیقرار چگونه میتواند خودداری کند؟ یعنی عاشق در برابر جلوهٔ او ناگزیر خود را میبازد.
هوش مصنوعی: شراب آمیخته را بهتر از شراب خالص میتوان نوشید؛ فیض لب آبدار او (که آمیختهٔ نرمی است) از فیض چشم مست و تند او بیشتر است.
هوش مصنوعی: اسپندی را که انتظار او بر آتش نشانده است، اگر دو جهان هم زیر و رو شود از جایش برنمیخیزد؛ عاشقِ منتظر با هیچ آشوبی از انتظار دست نمیکشد.
هوش مصنوعی: هر کس یک شب مانند زلف او سر بر کنارش بگذارد، در تمام عمرش هر روزش از روز پیش روشنتر و خوشتر میشود.
هوش مصنوعی: هر آبی که کسی در این گلشن بنوشد بر او حلال باد، به شرط آنکه خود مانند آب شراب در جویبار او روان شود؛ یعنی بهره بردن سزاوار کسی است که خود را در راه او فدا کند.
هوش مصنوعی: دل هر کس که مانند صائب آینهدار جمال او شود، به جای اشک، آب حیات در چشمش جاری میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
اگر بگذشت مجنون من بماندم یادگار او
وگر شد کوهکن هم من کمر بستم به کار او
نمی خواهم که میرد در رهت اغیار می ترسم
شود خاک و در آید باز در چشمم غبار او
بآب دیده ام افتاد عکس نوک مژگانش
[...]
پریزادی است دست آموز زلف مشکبار او
که یک دم بر زمین ننشیند از دوش و کنار او
به این موهومیام یا رب که کرد آیینهدار او؟
تحیر تا کجا گیرد ز صفر من شمار او؟
سراغِ خویش یابم تا رهِ تحقیق او گیرم
مرا در خود نهان دارد جمال آشکار او
حریف ساغر خورشید پیمایی که میگردد
[...]
خزان خط به جا نگذاشت رنگی از بهار او
دل اکنون داغ میگردد ز سیر لالهزار او
من ای طفل یتیم گوهر از بخت تو حیرانم
که در گهوارهٔ زر داده جایت گوشوار او
ز صافی رنگ هم بر روی او نتواند استادن
[...]
بتی دارم که صد میخانه باشد در کنار او
بتان را فرض باشد سجده طواف مزار او
نباشد باغ امکان را گلی همچون گل رویش
اگر چندی که نشکفتهست یک گل از هزار او
گلوی تشنهام میخواهد آبی از دلم تیغش
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.