ای بهار آفرینش گرده سیمای تو
رشته جانها خس و خاشاک از دریای تو
جوی خون از دیده خورشید می سازد روان
چهره خاک از فروغ لاله حمرای تو
خاک تا گردن میان آب پنهان گشته است
بس که می سوزد دلش از آتش سودای تو
دامن بی طاقتان را خاک نتواند گرفت
چون شرر از سنگ می آید برون جویای تو
گوهر دلها ز گلزار تو عقد شبنمی است
رشته جانها رگ ابری است از دریای تو
خاک شد بیدار از خواب گران نیستی
از عرق افشانی رخسار جان افزای تو
تیغ اگر بارد به فرقش، همچنان آسوده است
بس که حیران است صائب در رخ زیبای تو



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل ستایش جمال معشوق است و او را سرچشمهٔ زیبایی و جان همهٔ آفرینش میداند. شاعر با تصویرهایی چون سوختن دل خاک، فرو رفتنش در آب، جهیدن شرر از سنگ و بیدار شدن خاک از عرق رخسار یار، نشان میدهد که طبیعت از عشق و فیض او جان گرفته است. در بیت پایانی، صائب از حیرت خود در برابر این زیبایی میگوید، حیرتی چنان ژرف که حتی بارش شمشیر بر سرش هم آن را برهم نمیزند.
هوش مصنوعی: ای کسی که بهارِ آفرینش تنها نسخه و طرحی از چهرهٔ توست؛ رشتهٔ جانهای آدمیان در برابر دریای تو چون خس و خاشاکی است که بر آب میرود.
هوش مصنوعی: خاک با روشنی لالهٔ سرخی که از تو روییده، چنان چهرهای افروخته پیدا میکند که از رشک آن، از چشم خورشید جوی خون روان میشود.
هوش مصنوعی: دل خاک از آتش عشق و شیدایی تو چنان میسوزد که برای خنک شدن تا گردن در آب فرو رفته و پنهان شده است؛ اشارهای خیالانگیز به خشکیهایی که در میان دریا فرو رفتهاند.
هوش مصنوعی: خاک نمیتواند دامن عاشقان بیقرار را بگیرد و نگاهشان دارد؛ جوینده و خواهان تو مانند شرری که از سنگ میجهد، از دل سنگ و خاک بیرون میآید.
هوش مصنوعی: گوهر دلها رشتهای از شبنمِ گلزار توست و رشتهٔ جانها رگهای از ابری است که از دریای تو برخاسته؛ یعنی دل و جان همه از فیض تو مایه گرفتهاند.
هوش مصنوعی: خاک از خواب سنگین نیستی بیدار شد و جان گرفت، به سبب قطرههای عرقی که از چهرهٔ جانبخش تو فرو افشاند.
هوش مصنوعی: صائب چنان در چهرهٔ زیبای تو حیران و محو است که اگر بر سرش شمشیر ببارد، باز هم آرام و بیخبر میماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای تماشاگاه جانها صورت زیبای تو
وی کلاهِ فرقِ مردان پای تا به پایِ تو
چرخ گردان در طواف خانهٔ تمکین تو
عقل پیر احسنتگویِ حکمتِ برنای تو
چون خجل کردی دو عالم را پدید آمد ز رشگ
[...]
تا جهان باشد جهان بادا بکام و رأی تو
ملک در فرمان کلک مملکت آرای تو
سرمه چشم بزرگان باد خاک پای تو
وز بزرگان هیچکس ننشیند اندر جای تو
باد در حفظ ملک دین تو و دنیای تو
[...]
ای جهان برهم زده سودای تو سودای تو
چاشنی عمرم از حلوای تو حلوای تو
دامن گردون پر از در است و مروارید و لعل
میدوانند جانب دریای تو دریای تو
جانهای عاشقان چون سیلها غلطان شده
[...]
راستی گویم به سروی ماند این بالای تو
در عبارت مینیاید چهره زیبای تو
چون تو حاضر میشوی من غایب از خود میشوم
بس که حیران میبماندم وهم در سیمای تو
کاشکی صد چشم از این بی خوابتر بودی مرا
[...]
چون منی را کی رسد روی جهانآرای تو
دولت چشمم بود گردی ز خاک پای تو
روی بنمودی و غوغا در جهان انداختی
تا جهان باشد مبادا ساکن از غوغای تو
روزگارم ز استخوان سر چو انگیزد غبار
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.