دلدار رفت و برد دل خاکسار من
یکبار شد ز دست کند و شکار من
رفتی و رفت با تو دل بی قرار من
یکبار شد تهی ز دو گوهر کنار من
می بود سهل کار دل غم کشیده ام
بودی به جای خویش اگر غمگسار من
واحسرتا که چون گل رعنا به باد رفت
در یک نفس خزان من و نوبهار من
از نیم جان من به چه تقصیر دست داشت؟
شوخی که برد صبر و شکیب و قرار من
باری مرا به داغ جدایی چو سوختی
غافل مشو ز حال دل داغدار من
صبری که بود پشت امیدم ازو به کوه
در روزگار هجر نیامد به کار من
باغ و بهار من ز جهان دامن تو بود
دیگر به دامن که نشیند غبار من؟
آیا بود به گریه شادی بدل شود
این گریه های تلخ شب انتظار من؟
صائب ترانه ای که بشوید ز دل غبار
امروز نیست جز سخن آبدار من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل سوگنامهٔ جدایی است. شاعر از رفتن یار مینالد که دل او را هم با خود برد و بهار و خزانش را یکجا بر باد داد. او میگوید صبرش در هجران به کاری نیامد و آرزو میکند گریههای تلخ انتظار به اشک شادی بدل شود. در پایان، تنها مایهٔ تسلای دل را سخن آبدار خود میداند.
هوش مصنوعی: یار رفت و دل افتاده و فروتن مرا هم با خود برد. یکباره هم کمندم از دستم رفت و هم شکارم؛ یعنی هم دلم را از دست دادم و هم یار را.
هوش مصنوعی: تو رفتی و دل بیقرارم نیز همراه تو رفت. یکباره آغوشم از دو گوهر گرانبها، یعنی دل و یار، خالی شد.
هوش مصنوعی: اگر غمخوارم در کنارم میماند، کار دل غمدیدهام آسان میشد.
هوش مصنوعی: افسوس که خزان و بهار من، مانند گل رعنا که دو رنگ دارد، در یک دم با هم بر باد رفت.
هوش مصنوعی: آن معشوق شوخ که صبر و شکیب و آرامم را برد، به چه گناهی از نیمهجان باقیماندهام دست کشید و آن را هم نبرد؟
هوش مصنوعی: حال که مرا با داغ جدایی سوزاندی، دستکم از حال دل داغدارم غافل مباش.
هوش مصنوعی: صبری که امیدم مانند تکیه بر کوه به آن پشتگرم بود، در روزگار دوری هیچ به کارم نیامد.
هوش مصنوعی: در همهٔ جهان، باغ و بهار من دامن تو بود. اکنون غبار وجود من بر دامن چه کسی بنشیند؟
هوش مصنوعی: آیا ممکن است این گریههای تلخ شبهای انتظارم روزی به گریهٔ شادی تبدیل شود؟
هوش مصنوعی: ای صائب، امروز آوازی که غبار غم را از دل بشوید، جز سخن تازه و پرطراوت من نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا کی کنی گله که نه خوب است کار من
وز تیر ماه تیرهتر آمد بهار من؟
چون بنگری که شست بدادی به طمع شش
نوحه کنی که وای گل و وای خار من
چون من ز بهر مال دهم روزگار خویش
[...]
ای خوشدل ای عزیز گرانمایه یار من
ای نیکخواه یار من و دوستدار من
رفتی و هیچ گونه نیابی ز غم قرار
با خویشتن ببردی مانا قرار من
مهجورم و به روز فراق تو جفت من
[...]
بربود روزگار تو را از کنار من
وز تن ببرد داغ فراقت قرار من
جفت دگر کسی و غمان تو جفت من
یار دگر کسی و فراق تو یار من
تو شادمانه جای دگر بر مراد خویش
[...]
تا پسندی ز من سر زلف، ای نگار من
شوریده گشت چون سر زلف تو کار من
بر عارض تو زلف تو گشته است بی قرار
زان بی قرار زلف ربودی قرار من
تو جفت دیگری شدی و درد جفت من
[...]
ای باد صبحدم خبری ده ز یار من
کز هجر او شدست پژولیده کار من
او بود غمگسار من اندر همه جهان
او رفت و نیست جز غم او غمگسار من
بیکار نیستم که مرا عشق اوست کار
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.