بی آبرو حیات ابد زهر قاتل است
ما آبرو به چشمه حیوان نمی دهیم
هر چند دست ما چو حباب از گهر تهی است
ما این صدف به گوهر غلطان نمی دهیم
از مفلسی کفایت ما چون ده خراب
این بس که باج و خرج به سلطان نمی دهیم
عریان تنی است جامه احرام شوق ما
دامن به دست خار مغیلان نمی دهیم
یوسف به سیم قلب فروشی نه کار ماست
از دست، نقد وقت خود آسان نمی دهیم
باشد سبکتر از همه ایام درد ما
روزی که درد سر به طبیبان نمی دهیم
بی پرده عیبهای خود اظهار می کنیم
فرصت به عیبجویی یاران نمی دهیم
جزو تن گداخته ما نمی شود
از رزق خویش هر چه به مهمان نمی دهیم
در کاروان ما جرس قال و قیل نیست
راه سخن به هرزه درایان نمی دهیم
در بزم اهل حال لب از حرف بسته ایم
جام تهی به باده پرستان نمی دهیم
صائب گهر به سنگ زدن بی بصیرتی است
عرض سخن به مردم نادان نمی دهیم
ما کنج دل به روضه رضوان نمی دهیم
این گوشه را به ملک سلیمان نمی دهیم
خاک مراد ماست دل خاکسار ما
تصدیع آستان بزرگان نمی دهیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل بیان مناعت طبع، قناعت و استغنای درویشانه است. شاعر با ردیف «نمیدهیم» برمیشمارد که چه چیزهایی را از دست نمیدهد: آبرو را در برابر آب حیات، فرصتِ حال را، و گوشهٔ دل را در برابر بهشت و ملک سلیمان. او در کنار آن از خاموشی پیش نااهلان، بخشش به مهمان، اظهار بیپردهٔ عیب خود و بینیازی از درگاه بزرگان و طبیبان سخن میگوید.
هوش مصنوعی: زندگی جاوید اگر با بیآبرویی همراه باشد، مانند زهر کشنده است؛ ازاینرو ما آبروی خود را حتی در برابر آب حیات هم نمیفروشیم.
هوش مصنوعی: هرچند دست ما مانند حباب از گوهر خالی است، این صدف تهی (یعنی دل و آبرو یا قناعت خود) را با گوهر غلتان و گرانبها هم عوض نمیکنیم.
هوش مصنوعی: ما از شدت تهیدستی مانند دهکدهٔ ویران هستیم و همین برایمان بس است که دیگر باج و خراج به سلطان نمیپردازیم؛ یعنی فقر ما را از بند وابستگی به قدرتمندان آزاد کرده است.
هوش مصنوعی: جامهٔ احرام ما در راه شوق، برهنگی تن است؛ پس دامنی نداریم که به دست خار مغیلانِ راه بیابان بدهیم و گرفتار موانع راه شویم.
هوش مصنوعی: فروختن یوسف به سکهٔ تقلبی کار ما نیست؛ ما نیز فرصت و لحظهٔ گرانبهای حال را بهآسانی و ارزان از دست نمیدهیم.
هوش مصنوعی: سبکترین و آسانترین روزِ درد ما روزی است که برای درمان سراغ طبیبان نمیرویم و آنان را به زحمت نمیاندازیم؛ یعنی رنج منت طبیب از خود درد سنگینتر است.
هوش مصنوعی: ما عیبهای خود را آشکارا و بیپرده میگوییم تا دوستان فرصتی برای عیبجویی از ما پیدا نکنند.
هوش مصنوعی: هر بخشی از روزی خود را که به مهمان نبخشیم، جزو تن نزار ما نمیشود و به ما سودی نمیرساند؛ برکت روزی در بخشیدن آن است.
هوش مصنوعی: در کاروان ما زنگِ قیل و قال و بحث و جدل به صدا درنمیآید و ما به یاوهگویان اجازهٔ سخن گفتن نمیدهیم.
هوش مصنوعی: در مجلس اهل حال خاموش نشستهایم، چون سخنِ بیحال مانند جام خالی است و ما جام تهی به بادهپرستان نمیدهیم.
هوش مصنوعی: صائب، گوهر را به سنگ زدن نشانهٔ کوری دل است؛ پس ما سخن ارزشمند خود را بر نادانان عرضه نمیکنیم.
هوش مصنوعی: ما گوشهٔ دل خود را با باغ بهشت هم عوض نمیکنیم و این گوشهٔ خلوت را حتی به پادشاهی سلیمان نمیدهیم.
هوش مصنوعی: دل فروتن و خاکسار ما همان خاکِ آرزوی ماست و هرچه بخواهیم در آن مییابیم؛ ازاینرو مزاحم درگاه بزرگان نمیشویم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ما کنج دل به روضهٔ رضوان نمیدهیم
این گوشه را به ملک سلیمان نمیدهیم
خاک مراد ماست دل خاکسار ما
تصدیع آستان بزرگان نمیدهیم
بیآبرو، حیات ابد زهر قاتل است
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.