گنجور

غزل شمارهٔ ۵۷۵۲

 
صائب تبریزی
صائب تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات
 

صفای روی ترا از نقاب می بینم

به ماه می نگرم آفتاب می بینم

اگر چه از سر زلفش بریده ام عمری است

هنوز در رگ جان پیچ و تاب می بینم

غبار چهره خورشید طلعتی فرش است

به هر زمین که به چشم پر آب می بینم

نژاد گوهر من از محیط یکتایی است

به یک نظر همه را چون حباب می بینم

کشیده دار عنان دراز دستی را

که دور حسن تو پا در رکاب می بینم

دماغ خوردن دود چراغ نیست مرا

به روشنایی دل در کتاب می بینم

چو موی بر سر آتش نشسته مژگانم

زبس که گرم در آن آفتاب می بینم

کجا روم که درین صیدگاه ناکامی

هزار دام ز موج سراب می بینم

رخ گشاده ز دل زنگ می برد صائب

هلال عید به روی شراب می بینم



🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

گنجور را در اینستاگرام دنبال کنید.