شمع فانوسم که در پرده است اشک افشاندنم
از گرستن تر نگردد دامن پیراهنم
نیست شمعی در سرای من، ولی از سوز دل
می درخشد همچو چشم شیر شبها روزنم
دشمنان را می کنم از چرب نرمی سازگار
خار می گردد گل بی خار در پیراهنم
خون رحم آید به جوش از چشم شرم الود من
دست خالی می رود گلچین برون از گلشنم
تا گسستم رشته پیوند از زال جهان
سر برآورد از گریبان مسیحا سوزنم
بعد ایامی که گلها از سفر باز آمدند
چون نسیم صبحدم می باید از خود رفتنم
شوق اگر صائب چنین گردد گریبانگیرمن
می کند کوتاه دست خار را از دامنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از سوز پنهان دل خود سخن میگوید؛ گریهاش مانند اشک شمع درون فانوس دیده نمیشود، ولی آتش دلش شبها خانه را روشن میکند. سپس از نرمی و شرمگینی خود و از اینکه با بریدن از دنیا به مقامی آسمانی مانند سوزن مسیح رسیده است میگوید. در پایان، با آمدن بهار، آرزو دارد مانند نسیم سحر از خود بیرون رود و شوق او را چنان پیش ببرد که خار نتواند دامنش را بگیرد.
هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم که درون فانوس است و اشکریختنم پنهان و در پرده است؛ برای همین با همهٔ گریه، دامن پیراهنم تر نمیشود. یعنی گریه و سوزم درونی و پنهان است و کسی آن را نمیبیند.
هوش مصنوعی: در خانهٔ من شمعی روشن نیست، اما از سوز و آتش دلم، روزن خانهام شبها مانند چشم شیر در تاریکی میدرخشد.
هوش مصنوعی: من با نرمی و ملایمت، دشمنان را هم با خود سازگار میکنم؛ با این همه، حتی گل بیخار نیز در پیراهن من به خار بدل میشود و آزارم میدهد. یعنی بخت من چنان است که دوست و آسودهترین چیزها هم برایم مایهٔ رنج میشوند.
هوش مصنوعی: چشم شرمگین من چنان دلنرم و پرمهر است که خون دلسوزی را به جوش میآورد؛ از این رو کسی که به چیدن گل میآید از باغ من دست خالی بیرون میرود، چون از سر شرم و دلسوزی نمیگذارم گلی چیده شود.
هوش مصنوعی: از وقتی رشتهٔ پیوندم را از این دنیای پیرزنمانند بریدم، سوزن من از گریبان مسیح سر برآورد. اشاره به سوزنی است که همراه مسیح به آسمان رفت؛ یعنی با بریدن از دنیا به مقام آسمانی و همنشینی مسیح رسیدم.
هوش مصنوعی: پس از روزهایی که گلها از سفر بازگشتند و بهار آمد، من باید مانند نسیم سحرگاهی از خود بیرون بروم و بیخود و سرمست شوم.
هوش مصنوعی: صائب، اگر شوق اینگونه گریبانم را بگیرد و مرا به پیش بکشد، چنان شتابان خواهم رفت که دست خار از دامنم کوتاه میشود و هیچ مانعی به من نمیرسد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نی تو گفتی از جفای آن جفاگر نشکنم
نی تو گفتی عالمی در عشق او برهم زنم
نی تو دست او گرفتی عهد کردی دو به دو
کز پی آن جان و دل این جان و دل را برکنم
نور چشمت چون منم دورم مبین ای نور چشم
[...]
عزم آن دارم که با پیمانه پیمانی کنم
وین سبوی زرق را بر سنگ قلاشی کنم
من خراب مسجد و افتاده سجادهام
میروم باشد که خود را در خرابات افکنم
ساقی دوران هر آن خون کز گلوی شیشه ریخت
[...]
چون کمانت تا پیئی بر استخوان دارد تنم
گر کنی صد پی مرا، دوتاه پیمان نشکنم
رشتهٔ تن گر نبودی غرق خون از تیغ هجر
کس ندانستی مرا از رشتهٔ پیراهنم
گر به سوی مهر رخسارت که چشم کس ندید
[...]
با تو عمری شد که لاف دوستداری میزنم
لاجرم اکنون ز هجرانت به کام دشمنم
غنچهوار از دست دل خواهم گریبان چاک زد
چند سوزم لب به مهر و شعله در پیراهنم
گفتهای: خون ریزمت دست ار به دامانم زنی
[...]
شب که سر از حلقه سلک سگانت برزنم
طوقدار حلقه دم باد از ایشان گردنم
مهر و مه تابد ز روزن ور تو مهمانم شوی
بر فلک تابد فروغ مهر و ماه از روزنم
در تن از پیوند دل هر جا فتاده آتشیست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.