رود چگونه به این ضعف کار من از پیش ؟
که من به پای نسیم سحر روم ازخویش
شود عیار بد ونیک در سفر ظاهر
یکی است تیر کج و راست تا بود درکیش
عجب که برق فنا گرد من تواند یافت
چنین که جلوه اومی برد مرا از خویش
مشو ز ساقی یاقوت لب به می قانع
مده به مطلب جزئی کریم راتشویش
لب سؤال سزاوار بخیه بیشترست
عبث به خرقه خود بخیه می زند درویش
زکاوش مژه او حلاوتی دارم
که جوی شهد بود درنظر مرا هر نیش
به خوردن دل خود همچو ماه قانع شو
که دربساط فلک نیست رزق بی تشویش
همان ز شرم کرم چهره اش عرق ریزست
کریم اگر دو جهان را دهد به یک درویش
دلم به فقر و غنا ازقرار خویش نگشت
به خشکی وتری آب گهر نشد کم و بیش
عیار ناله صائب مپرس از بیدرد
نمک چه کار کندبادلی که نبود ریش ؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل مجموعهای از مضمونهای مستقل در سبک هندی است که بر ناتوانی و بیخودیِ عاشق در برابر جلوهٔ معشوق، و بر اخلاق قناعت و بزرگمنشی تکیه دارد. شاعر از سؤال و گدایی پرهیز میدهد، کریم واقعی را کسی میداند که بخشش بیکرانش را هم ناچیز میشمارد، و دل خود را مانند گوهر در فقر و غنا پایدار میخواند. در پایان میگوید ارزش نالهٔ دردمند را فقط دردمند میفهمد، نه آدم بیدرد.
هوش مصنوعی: با این همه ناتوانی، کار من چگونه پیش برود؟ من چنان ضعیفم که با وزش نسیم سحر از خود بیخود میشوم و از جا میروم.
هوش مصنوعی: ارزش و گوهر خوب و بد در سفر آشکار میشود؛ همانگونه که تیر کج و راست تا در ترکش است یکسان به نظر میآید و تنها هنگام پرتاب فرقشان پیدا میشود.
هوش مصنوعی: عجیب است اگر برق نابودی بتواند به گرد من برسد، چون جلوهٔ معشوق پیش از آن مرا از خود بیخود کرده و از میان برده است.
هوش مصنوعی: از ساقیِ لبلعل تنها به شراب قانع مشو و بیشتر بخواه؛ بخشنده را برای خواستهای کوچک به زحمت مینداز، که درخواست ناچیز در شأن کریم نیست.
هوش مصنوعی: لبِ درخواست و گدایی بیش از هر چیز سزاوار دوختن است؛ درویش بیهوده خرقهٔ خود را وصله و بخیه میزند، بهتر است لب از سؤال بدوزد.
هوش مصنوعی: از خلیدن مژههای معشوق چنان شیرینیای میچشم که هر نیشِ آن در نظرم جویی از عسل است.
هوش مصنوعی: مانند ماه که از کاستن خود میخورد، به خوردن دل خویش قناعت کن؛ زیرا در سفرهٔ آسمان هیچ روزیای بیدردسر و پریشانی نیست.
هوش مصنوعی: بخشندهٔ راستین اگر هر دو جهان را به یک درویش ببخشد، باز از شرمِ کمی بخشش خود چهرهاش عرقریز است.
هوش مصنوعی: دل من در فقر و توانگری از آرامش و پایداری خود برنگشت؛ همانگونه که آب و تابِ گوهر در خشکی و دریا کم و زیاد نمیشود.
هوش مصنوعی: صائب به خود میگوید: ارزش نالهات را از آدم بیدرد مپرس؛ نمک بر دلی که زخم ندارد چه اثری دارد؟ تنها دردمند سوز ناله را میفهمد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
رهی سوار و جوان و توانگر از ره دور
به خدمت آمد، نیکو سگال و نیک اندیش
پسند باشد مر خواجه را پس از ده سال
که: باز گردد پیر و پیاده و درویش؟
رهی سوار و جوان و توانگر از ره دور
بخدمت آمد نیکو سگال و نیک اندیش
پسند باشد مر خواجه را پس از ده سال
که باز گردد پیر و پیاده و درویش
چو بینی آن خر بدبخت را ملامت نیست
که بر سکیزد چون من فرو سپوزم بیش
چنان بدانم من جای غلغلیجگهش
کجا بمالش اول فتد بخنده خریش
نزار و تافته گشتم بسان ساروی تو
مکن بترس ز ایزد ز عاقبت بندیش
چو مته تو شدم در غم تو سرگردان
بسان چوب تو از اسکنه شدم دلریش
همیشه هجران جویی بسان اره خود
[...]
شهاب دین موید که بر سپهر هنر
بنور خاطری از آفتاب و از مه بیش
بآفتاب و به مه آن کند طبیعت تو
که آفتاب بخوامیش و ماهتاب بخویش
عطارد از تو برد بر فلک بغیرت و رشک
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.