مخور چو لاله و گل، روی دست ساغر عیش
که در رکاب نسیم فناست دفتر عیش
ستاره سحری و چراغ صبحدم است
به چشم وقت شناسان فروغ اختر عیش
مده به عیش سبکسیر صحبت غم را
که همچو شبنم گل بی بقاست گوهر عیش
به حسن عافیت غم کجا رسد شادی؟
طرب رسول ملال است و غم پیمبر عیش
چنان که فتنه عالم ز باده می زاید
به صد هزار غم آبستن است مادر عیش
به آفتاب حوادث بساز چون مردان
که همچو میوه خام است سایه پرور عیش
گمان حور و پری داشتم ،ندانستم
که دیو غم بدر آید ز زیر چادر عیش
کجاست گردسپاه غم و غبار ملال؟
که خاکهای جهان را کنیم برسر عیش
گزیده است مرابس که شادی ایام
به چشم حلقه مارست حلقه در عیش
مقیم گوشه غم باش اگر مسلمانی
که دین ضعیف شود در زمین کافر عیش
ز داغ لاله عاشق مدام،معلوم است
که دل سیاه کندصحبت مکرر عیش
جواب آن غزل مولوی است این صائب
زهی خدا که کند مرگ راپیمبر عیش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در نکوهش عیش و شادی دنیوی است و آن را ناپایدار مانند شبنم و ستارهٔ سحر و آبستن غمهای بسیار میداند. صائب غم و سختی را پرورندهٔ انسان و نگهبان دین میشمارد و شادی را فریبندهای که دیو غم زیر چادرش پنهان است. در پایان، غزل را پاسخی به غزل مولوی میخواند و مرگ را پیامآور عیش حقیقی معرفی میکند.
هوش مصنوعی: مانند لاله و گل که جام به دست گرفتهاند، فریب جام خوشگذرانی را مخور؛ زیرا دفتر عیش بر رکاب باد نابودی است و بهزودی پراکنده و نابود میشود.
هوش مصنوعی: در چشم کسانی که قدر وقت و گذر زمان را میشناسند، روشنی ستارهٔ عیش مانند ستارهٔ سحر و چراغ صبحگاهی است که بهزودی خاموش میشود.
هوش مصنوعی: همنشینی با غم را به خاطر عیشِ زودگذر از دست مده؛ زیرا گوهر عیش مانند شبنمِ روی گل ناپایدار است.
هوش مصنوعی: شادی هرگز به سرانجام نیکوی غم نمیرسد؛ شادی پیک و خبرآورِ اندوه است و غم پیامآورِ شادی و آسایش.
هوش مصنوعی: همانگونه که آشوب جهان از شراب زاده میشود، مادرِ عیش نیز آبستن صدها هزار غم است؛ یعنی هر شادی، غمهای فراوان در پی دارد.
هوش مصنوعی: مردانه با آفتاب سوزان حوادث و سختیها بساز؛ زیرا کسی که در سایهٔ عیش پرورده شود مانند میوهای است که در سایه خام میماند.
هوش مصنوعی: گمان میکردم زیر چادر عیش حوری و پری پنهان است؛ نمیدانستم که دیو غم از زیر آن بیرون میآید.
هوش مصنوعی: کجاست گرد و غبار لشکر غم و اندوه تا خاکهای جهان را بر سر عیش بریزیم و برایش سوگواری کنیم.
هوش مصنوعی: شادی روزگار آنقدر مرا گزیده است که حلقهٔ درِ خانهٔ عیش در چشمم مانند چنبرِ مار مینماید.
هوش مصنوعی: اگر مسلمانی، در گوشهٔ غم ساکن باش؛ زیرا در سرزمین کافرِ عیش و خوشگذرانی، دین سست میشود.
هوش مصنوعی: از داغ همیشگی لالهٔ عاشق پیداست که همنشینی پیاپی با عیش (جام به دست داشتن) دل را سیاه میکند.
هوش مصنوعی: صائب، این غزل در پاسخ به غزل مولوی سروده شده است؛ آفرین بر خدایی که مرگ را پیامآور عیش حقیقی قرار میدهد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ز مرگ خویش شنیدم پیام عیش ابد
زهی خدا که کند مرگ را پیمبر عیش
همین شعر » بیت ۱۲
جواب آن غزل مولوی است این صائب
زهی خدا که کند مرگ راپیمبر عیش
سری برآر که تا ما رویم بر سر عیش
دمی چو جان مجرد رویم در بر عیش
ز مرگ خویش شنیدم پیام عیش ابد
زهی خدا که کند مرگ را پیمبر عیش
به نام عیش بریدند ناف هستی ما
[...]
مده ز دست چو گل دربهار ساغر عیش
که از شکوفه بود در گذار، اختر عیش
برات خوشدلی از روزگار کن تحصیل
نبسته است به هم تا شکوفه دفتر عیش
کنون که رشته باران ز هم نمی گسلد
[...]
اگر به دست من افتد دوباره ساغر عیش
به هر دو دست زنم جام عیش بر سر عیش
به آه یأس و ندامت تمام خواهم سوخت
شبی که چرخ مرا افکند به بستر عیش
قماش عیش که نقشش بر آب می بینم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.