جدا نمی شود از پیش لعل میگونش
چه بوسه گاه شناس است خال موزونش !
سرش به دولت دنیا فرو نمی آید
به هر که سایه کند طره همایونش
شب امید من آن روز صبح عید شود
که سر زند بنا گوش، خط شبگونش
درین ریاض ترا چشم موشکافی نیست
وگرنه طره لیلی است بید مجنونش
منم که روی زچین جبین نمی تابم
و گرنه رهزن خضرست نعل وارونش
مرا به وادیی افکنده است شور جنون
که ناز سرو کند گردباد هامونش
سیه دلی که به دامان اوست چشم مرا
چو داغ لاله گرفته است درمیان خونش
به دام شاهسواری فتاده ام صائب
که لاله لاله چکد خون ز نعل گلگونش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل وصفِ زیبایی و ستمگریِ معشوق است: خالِ کنار لب، زلفی که سایهٔ هما دارد و خطی که امیدِ وصال میآورد. در ادامه، عاشق از پایداریاش در برابر نیرنگ و اخمِ معشوق و از سرگردانیاش در بیابانِ جنون میگوید. غزل با تصویرِ شاهسواری پایان مییابد که از نعلِ اسبش خونِ عاشقان چون لاله میچکد.
هوش مصنوعی: خالِ خوشاندامِ معشوق هیچگاه از کنار لبِ سرخ و شرابرنگش دور نمیشود؛ گویی این خال بهخوبی میداند که بهترین جای بوسیدن کجاست.
هوش مصنوعی: زلفِ مبارک و همایمانندِ معشوق بر سرِ هر کس سایه بیندازد، او دیگر در برابر ثروت و جاهِ دنیا سر فرود نمیآورد. سایهٔ هما مایهٔ پادشاهی دانسته میشد، ولی سایهٔ این زلف آدمی را از دولت دنیا بینیاز میکند.
هوش مصنوعی: شبِ انتظار و امیدِ من روزی به صبحِ عید بدل میشود که موهای تازه و سیاهِ صورتِ معشوق در کنار گوشش بروید. یعنی با آمدن خط از ناز و دستنیافتنی بودنش کاسته میشود و وصال ممکن میگردد. اینکه خطِ شبرنگ صبح بیاورد، تناقضی شاعرانه است.
هوش مصنوعی: تو در این باغ چشمِ باریکبین نداری؛ وگرنه میدیدی که درختِ بیدِ مجنونِ آن، همان گیسوی لیلی است. شاعر با نامِ «بید مجنون» بازی کرده و آن را به عشق لیلی و مجنون پیوند داده است.
هوش مصنوعی: تنها من هستم که از اخم و چینِ پیشانیِ معشوق روی برنمیگردانم؛ وگرنه نیرنگِ او چنان است که مانند نعلِ وارونه، که رد را گم میکند، حتی خضرِ راهنما را هم گمراه میسازد.
هوش مصنوعی: شور و دیوانگیِ عشق مرا به بیابانی انداخته است که گردبادِ آن، مانند سروی بلند، با ناز و سربلندی برپا ایستاده است.
هوش مصنوعی: آن معشوقِ سنگدل که چشمِ من به دامنش آویخته، از بس در دلم جا دارد، چشمِ گریانِ من او را میان اشکِ خونینش گرفته است؛ همانگونه که داغِ سیاهِ لاله در میانِ سرخیِ آن جای دارد.
هوش مصنوعی: صائب، در دامِ سوارکاری شاهانه گرفتار شدهام که از نعلِ اسبِ سرخرنگش، خونِ کشتگانش چون لالهلاله فرو میچکد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به آدمی نتوان گفت ماند این حیوان
مگر دراعه و دستار و نقش بیرونش
بگرد در همه اسباب ملک و هستی او
که هیچ چیز نبینی حلال جز خونش
کسی که هست نظر بر جمال میمونش
زهی نشاط دل و طالع همایونش
در آب خضر که محلول اوست مایه لطف
که در لطافت محلول ریخت بی چونش؟
هوس ندید که خورشید و ماه خاک شوند
[...]
نباید آن که علی را گذاشت مامونش
به اجتماع بباید که ریختن خونش
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.