گنجور

غزل شمارهٔ ۴۰۴۲

 
صائب تبریزی
صائب تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات
 

عاشق ز رفتن دل بیتاب می برد

فیضی که خاک از آمدن آب می برد

در سینه های صاف نگیرد قرار دل

آیینه اختیار ز سیماب می برد

در چشم داغ دیده کشد سرمه از نمک

پروانه را کسی که به مهتاب می برد

نگذاشت آب در جگر تیغ زخم من

جان از سفال تشنه کجا آب می برد

رویی که چشم من شده محو نظاره اش

بیطاقتی ز گوهر سیراب می برد

مستانه جلوه های تو ای آب زندگی

گردش ز یاد حلقه گرداب می برد

از پیچ وتاب رشته عمرش گره شود

از هر دلی که موی میان تاب می برد

در باده نشأه از نظر زاهدان نماند

چشم ندیدگان ز گهر آب می برد

صائب مرا چو آب خمار آورد به هوش

هرچند هوش خلق می ناب می برد



🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

گنجور را در اینستاگرام دنبال کنید.