صبر هرچند به دل رنگ حضر میریزد
شوق از خانه برون رخت سفر میریزد
صدف از تشنهلبی مشرق تبخال شده است
ابر در کام نهنگ آب گهر میریزد
عارفان جان خود از خصم ندارند دریغ
گل به دامان صبا زر به سپر میریزد
با سبکدستی ما برق حوادث چه کند؟
جرأت کشتی ما رنگ خطر میریزد
بس که از سبزهٔ آن طرف بناگوش تر است
خط ریحان چمن خاک به سر میریزد
برگریزان کرم لذت دیگر دارد
گرد آن نخل که بیخواست ثمر میریزد
هر زمین تخمی و هر تخم زمینی دارد
داغ، ته جرعه خود را به جگر میریزد
مور ما را به کف دست سلیمان برسان
تا ببینی به تکلم چه شکر میریزد
دل محال است لب از حرف شکایت بندد
شعله را تا نفسی هست شرر میریزد
با لب او سخن از حسن گلوسوز زده است
زهر خود را خط سبزش به شکر میریزد
دیده از اشک و لب از آه و دل از داغ پُر است
عشق در هر گذری رنگ دگر میریزد
نیست جز خامهٔ صائب که زوالش مرساد!
رگ ابری که شب و روز گهر میریزد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل مضمونهای پراکندهٔ سبک هندی را در پیرامون عشق، شوق و بیعدالتی روزگار کنار هم مینهد: شوق بر صبر چیره میشود، روزگار گوهر را به ناشایسته میدهد و صدفِ شایسته تشنه میماند. شاعر از دلیری در برابر حوادث، بخشش بیدرخواست، ناگزیری شکایت دل و زیبایی خط و لب یار سخن میگوید و در پایان قلم خود را ابری میداند که پیوسته گوهر سخن میبارد.
هوش مصنوعی: صبر هرچند دل را به ماندن و آرام گرفتن در خانه وامیدارد، اما شوق بار و بنهٔ سفر را از خانه بیرون میریزد و آدمی را به رفتن میکشاند.
هوش مصنوعی: صدف که شایستهٔ قطرهٔ باران است، از تشنگی لبش پر از تبخال شده، و ابر آبی را که میتوانست گوهر شود در دهان نهنگ میریزد. یعنی روزگار بخشش را از شایسته دریغ میکند و به ناشایسته میدهد.
هوش مصنوعی: عارفان حتی جان خود را از دشمن دریغ نمیکنند؛ همانگونه که گل زر و دارایی خود را در دامن باد صبا که پراکندهکنندهٔ اوست میریزد و چون سپری پر از زر نثار میکند.
هوش مصنوعی: برق حادثهها با چابکی و سبکدستی ما کاری نمیتواند بکند؛ دلیری کشتی ما رنگ از روی خطر میپراند و خود خطر را میترساند.
هوش مصنوعی: خط سبز کنار بناگوش یار از سبزهٔ چمن تازهتر است، چنانکه ریحانِ چمن از شرم و حسرت خاک بر سر میریزد.
هوش مصنوعی: بخشش بیدرخواست لذت دیگری دارد؛ گرد آن درختی بگرد که بیآنکه از او بخواهند میوهاش را فرو میریزد.
هوش مصنوعی: هر زمینی تخمی درخور خود و هر تخمی زمینی درخور خود دارد؛ از این رو داغ عشق باقیماندهٔ جام خود را در جگر میریزد، چون جگر جای درخور آن است.
هوش مصنوعی: مورِ ناتوان ما را به کف دست سلیمان برسان تا ببینی در سخن گفتن چه شیرینسخنی میکند؛ اشاره به داستان مور و سلیمان، یعنی اگر ما را به بزرگ و قدرشناسی برسانی هنر ما آشکار میشود.
هوش مصنوعی: محال است دل لب از شکایت ببندد؛ همانگونه که شعله تا نفسی دارد شرر میپراکند.
هوش مصنوعی: خط سبز یار با لب شیرین او در زیبایی دلسوز و گلوسوز همچشمی کرده است؛ این خط زهر خود را در شکرِ لب او میریزد و شیرینی را با تلخی میآمیزد.
هوش مصنوعی: چشم پر از اشک، لب پر از آه و دل پر از داغ است؛ عشق در هر گذرگاهی نقش و رنگی تازه پدید میآورد.
هوش مصنوعی: جز قلم صائب، که امید است هرگز زوال نیابد، رگ ابری نیست که شب و روز گوهر ببارد؛ یعنی شعر صائب چون باران گوهر پیوسته جاری است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ناز گلبرگ رخت سنبل تر میریزد
لالهٔ سوختهدل خون جگر میریزد
هرشب از شرم گلستان جمالت صنما
آب از چهره خورشید و قمر میریزد
زلف تست آنکه پریشان شود از باد صبا
[...]
«در دلم لالهصفت، خون جگر میریزد
صدف دیده به رخ، لؤلؤ تر میریزد»
هر زمان یاد کنم از لب عطشان حسین
دجلهسان، آب سرشکم ز بصر میریزد
بهر خونی که چکید از گلوی او به زمین
[...]
زلف از شانه بروی چو قمر میریزد
یا که بر برگ سمن سنبل تر میریزد
هر دلی کی هدف ناوک نازش گردد
غمزه اش خون دل اهل نظر میریزد
گر نقاب افکند از روی جود آنزهره جبین
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.