خنده ها بر شمع دارد دیده گریان ما
مو نمی گنجد میان گریه و مژگان ما
صحبت ما میهمان را سیر می سازد ز جان
جز لب افسوس نبود لقمه ای بر خوان ما
خون ما روی زمین را شستشویی می دهد
در تنور خاک چون پنهان شود طوفان ما؟
خون غیرت در دل رحمت نمی آید به جوش
تا نگردد لاله زار از داغ می دامان ما
در سواد دیده ما عیب می گردد هنر
سنگ گوهر می شود در پله میزان ما
بازی عشرت مخور از خنده ما همچو برق
گریه ها در پرده دارد چهره خندان ما
ما چرا سر در سر اندیشه سامان کنیم؟
آن که سر داده است، آخر می دهد سامان ما
این جواب آن غزل صائب که ملا گفته است
از پی آن آفتاب است اشک چون باران ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ گریهٔ پیوسته و رنج عاشق است: اشکی که گریهٔ شمع را خوار میشمارد، سفرهای که جز افسوس در آن نیست و خونی که زیر خاک پنهان نمیماند. شاعر در میانهٔ غزل به رحمتی اشاره میکند که با گناه به جوش میآید و از نگاه بزرگوارانهای سخن میگوید که عیب را هنر میبیند. سپس از خندهای میگوید که گریهها را پنهان دارد و از توکل بر آنکه جان داده و روزی را هم خواهد رساند. در بیت پایانی غزل را پاسخی به غزلی از ملا میخواند.
هوش مصنوعی: چشم گریان ما به گریهٔ شمع میخندد و آن را ناچیز میشمارد. گریهٔ ما چنان پیوسته است که میان اشک و مژگان ما حتی به اندازهٔ یک مو فاصله نیست.
هوش مصنوعی: همنشینی با ما مهمان را از جان سیر و بیزار میکند، چون بر سفرهٔ ما هیچ لقمهای جز لب گزیدن از سر افسوس و حسرت نیست.
هوش مصنوعی: خون ما چنان فراوان است که روی زمین را میشوید. این طوفان خون چگونه در تنور خاک پنهان بماند؟ اشارهای است به جوشیدن طوفان نوح از تنور، یعنی رنج و خون ما در زیر خاک هم پنهان نمیماند.
هوش مصنوعی: تا دامن ما از لکههای شراب مانند لالهزار سرخ نشود، غیرت رحمت الهی به جوش نمیآید. یعنی گناه ما زمینهٔ جوشش رحمت است و رحمت برای گناهکار است.
هوش مصنوعی: در سیاهی چشم و نگاه ما عیب به هنر بدل میشود و در کفهٔ ترازوی ما سنگ هم ارزش گوهر پیدا میکند. یعنی ما با نگاه بزرگوارانه در همه چیز نیکی میبینیم.
هوش مصنوعی: مانند برق، فریب خندهٔ ما را مخور و آن را نشانهٔ شادی و خوشی مپندار؛ چهرهٔ خندان ما گریههای بسیاری را در پنهان دارد، همانگونه که پس از برق باران میبارد.
هوش مصنوعی: چرا سر خود را در فکر فراهم کردن روزی و سامان زندگی تباه کنیم؟ همان کسی که به ما سر و جان داده است، سرانجام سامان کار ما را هم فراهم میکند.
هوش مصنوعی: صائب، این غزل پاسخ به آن غزل ملاست که گفته است: «اشک ما مانند باران از پی آن آفتاب روان است.»
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
از پی شمس حق و دین دیده گریان ما
از پی آن آفتابست اشک چون باران ما
کشتی آن نوح کی بینیم هنگام وصال
چونک هستیها نماند از پی طوفان ما
جسم ما پنهان شود در بحر باد اوصاف خویش
[...]
گنج عشق تو نهان شد در دل ویران ما
می زند زان شعله دایم آتشی در جان ما
ای طبیب از ما گذر، درمان درد ما مجوی
تا کند جانان ما از لطف خود درمان ما
یوسف عهد خودی تو، ای صنم با این جمال
[...]
بیگل رویت ندارد، رونقی بستان ما
بی حضورت، هیچ نوری نیست، در ایوان ما
گر بسامان سر کویش رسی ای باد صبح
عرضه داری شرح حال بی سرو سامان ما
در دل ما، خار غم بشکست و در دل غم، بماند
[...]
عاقبت رحمی کند بر درد ما، درمان ما
بندگان خویش را یاد آورد سلطان ما
گر نخواهد بود وصل یار ما اندر بهشت
لاجرم باغ جنان خواهد شدن زندان ما
تو ز وصل خویشتن هرگز نیفتادی جدا
[...]
دردمندم از لب لعلت بده درمان ما
کز رخ چون خور فکندی آتشی در جان ما
در دلم دردیست درمانش نمیدانم ز وصل
خود نمیآید به سر این درد بی درمان ما
خلق گویندم تو را بودی سر و سامان چه شد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.