دی غریوان شدم به سوی وثاق
بر وصال اختیار کرده فراق
دلم اندر هزاهز هجران
روحم اندر کشاکش احراق
طرب از طبع من گسسته وطن
رنج در روح من گرفته وثاق
روز دیدم همی گریخت ز شب
هم بران گونه کز نفاق وفاق
چون فرو شد به غرب چشمه روز
گفتی اخلاص را بخورد نفاق
اختران چون چراغ های منیر
سرنگون در یکی کبود رواق
کوکب روشن و شب ترای
درهم افتاده چون نکاح و طلاق
آمد آن دلربای زیبا روی
آمد آن سرو قد سیمین ساق
چشمش از نم چو ابر فصل بهار
تنش از غم چو ماه وقت محاق
بی گره کرده گیسوان بخم
پر گره کرده ابروان بطاق
گفت کای حسرت همه دلها
گفت کای غیرت همه عشاق
بی تو بر من حمیم گشته شراب
بی تو بر من جحیم گشته وثاق
عاشقان را چنین بود بیعت
دوستان را چنین بود میثاق
چند از این دردهای بی درمان
چند از این زهرهای بی تریاق
گفتم ای جان به وصل تو محتاج
گفتم ای دل به روی تو مشتاق
تا بود جانم از وصال تو فرد
تا بود چشمم از جال تو طاق
چیره باشد بر آن همه آفات
تیره باشد براین همه آفاق
روی توست از عجایب قدرت
وصل توست از نفایس اعلاق
سر زلفت زعشق معلاقی است
وین دل من معلق از معلاق
رزق مقسوم خویش می طلبم
زانکه دستش خزانه ارزاق
ثقه الدین امین ملک عمر
کز عمر برده وقت عدل سباق
آنکه جمع محاسن شیم است
وانکه قطب مکارم اخلاق
روی چون اصل باغ ابراهیم
خود چو روی نبیره اسحاق
مدحت او روایح ارواح
مجلس او حدایق احداق
سال و مه بر صحیفه ایام
خرد و جان همی کند الحاق
مدح او بالغدو و الاصال
شکر او بالعشی والاشراق
آن تملق که در سخاوت اوست
پس از این کس نترسد از املاق
جز به آواز کوس کینه او
نکند گوش روزگار طراق
ای بزرگی که رزق بگذارد
از نهیب تو عالم ارزاق
در سخن صاحبی علی التحقیق
در سخا حاتمی علی اطلاق
نگسلد همچو روزی از حیوان
صله تو ز اهل استحقاق
محمدت را به نامت استرواح
مکرمت را به خلقت استنشاق
درج لولو شده است و سلک درر
از مدیحت صحایف اوراق
به ثنای تو گشت لفظ لطیف
پیش مدح تو بست نطق نطاق
این عروسان مدح را که دهد
جز تو از حسن اعتقاد صداق
تا بدیدم جمال طلعت تو
از خلایق مرا نبود خلاق
روز من تیره داشت بی تو لباس
عیش من تلخ داشت بی تو مذاق
گرچه شد بر تو عمر من نفته
سود من کردم اندر این انفاق
به ثنای تو کرد هر دفتر
به مدیح تو کرد هر اوراق
نام تو زنده در همه اطراف
ذکر تو تازه در همه آفاق
تا بیان است نطق را زیور
تا خدای است خلق را رزاق
حاسدت باد سینه پر پیکان
دشمنت باد دیده پر معلاق
گشته آن را صروف دهر الیف
زده این را قضای بد مخراق



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به ابراز درد و هجران خود میپردازد و از عشق و فراق سخن میگوید. او در میانهٔ شب و روز، به کشاکش بین شور و غم اشاره دارد و از زیبایی معشوقش وصف میکند که دل و جانش را بیتاب کرده است. شاعر به احساسات عمیق خود نسبت به معشوق پرداخته و با بیقراری و اشتیاق به وصل، از دردهای ناشی از دوری شکایت دارد. او همچنین به فضایل معشوق و اهمیت او در زندگیاش اشاره میکند و عشق را بزرگترین نعمت و زحمتی میداند که باید در مقابله با آن ایستاد. در نهایت، او از طرفداری و دشمنی میگوید و مدح را به عنوان وسیلهای برای ابراز احساساتش به کار میبرد.
هوش مصنوعی: دیروز گریان به سوی خانهام رفتم، در حالی که جدایی را بر وصال یار برگزیده بودم.
هوش مصنوعی: دلم در آشوب و لرزهٔ دوری گرفتار بود و جانم در کشمکش سوختن.
هوش مصنوعی: شادی از سرشت من کوچ کرده و رنج در جانم خانه گرفته بود.
هوش مصنوعی: دیدم که روز از شب میگریزد، همانگونه که سازگاری و یکدلی از دورویی میگریزد.
هوش مصنوعی: چون خورشید، که چشمهٔ روز است، در مغرب فرو رفت، گویی دورویی، یکرنگی را بلعید؛ یعنی تاریکی شب روشنی روز را فرو خورد.
هوش مصنوعی: ستارگان مانند چراغهای درخشان، وارونه در سقفی کبود (آسمان) آویخته بودند.
هوش مصنوعی: ستارگان روشن و شب تیره چنان درهم آمیخته بودند که گویی پیوند و جدایی (نکاح و طلاق) با هم آمیختهاند.
هوش مصنوعی: در این هنگام آن معشوق دلربا و زیبارو آمد، همان که قامتش چون سرو و ساقش سپید چون نقره بود.
هوش مصنوعی: چشمش از اشک مانند ابر بهاری خیس بود و تنش از غم مانند ماه در شبهای پایانی ماه لاغر و کاسته شده بود.
هوش مصنوعی: گیسوان پرپیچ را پریشان و بیگره کرده بود و ابروان کمانی را از خشم و اندوه پرگره کرده و درهم کشیده بود.
هوش مصنوعی: معشوق گفت: ای کسی که همهٔ دلها در حسرت تو هستند و همهٔ عاشقان بر تو رشک میبرند.
هوش مصنوعی: بی تو شراب برایم چون آب جوشان دوزخ شده و خانهام چون جهنم گشته است.
هوش مصنوعی: به سرزنش میگوید: آیا پیمان عاشقان و عهد دوستان اینگونه است که یار را رها کنند؟
هوش مصنوعی: تا کی باید این دردهای بیدرمان و زهرهای بیپادزهر جدایی را تحمل کنم؟
هوش مصنوعی: من در پاسخ گفتم: ای کسی که جانم نیازمند وصال توست و دلم مشتاق دیدار روی تو.
هوش مصنوعی: تا وقتی جانم از وصال تو تنها و محروم باشد و چشمم از دیدن زیبایی تو بیبهره بماند،
هوش مصنوعی: آن همه گرفتاری بر من چیره خواهد بود و همهٔ جهان در چشمم تیره خواهد ماند.
هوش مصنوعی: روی تو از شگفتیهای قدرت خداوند است و وصال تو از گنجهای گرانبها.
هوش مصنوعی: سر زلف تو قلابی از عشق است و دل من از آن قلاب آویخته است.
هوش مصنوعی: من روزی تقسیمشدهٔ خود را میجویم، از درگاه کسی که دستش گنجینهٔ روزیهاست؛ این بیت گریز از عشق به ستایش ممدوح است.
هوش مصنوعی: آن کس ثقةالدین امینالملک عمر است که در دادگری حتی از عمر (خلیفهٔ نامدار به عدل) پیشی گرفته است.
هوش مصنوعی: کسی که همهٔ خوبیهای خوی و منش در او گرد آمده و محور و قطب بزرگواریهای اخلاقی است.
هوش مصنوعی: چهرهاش مانند آتشی است که برای ابراهیم گلستان شد، یعنی روشن و گلگون است؛ و خود او (یا خوی او) در زیبایی به چهرهٔ یوسف، نوهٔ اسحاق، میماند.
هوش مصنوعی: ستایش او مانند بوی خوشی است که جانها را تازه میکند، و مجلس او مانند باغهایی است که چشمها را مینوازد.
هوش مصنوعی: خرد و جان در همهٔ سالها و ماهها ستایش او را بر صفحهٔ روزگار میافزایند و ثبت میکنند.
هوش مصنوعی: ستایش او در هر صبح و شام و سپاسگزاری از او در هر شامگاه و بامداد بر زبانهاست.
هوش مصنوعی: با آن نرمی و بخشندگی که در سخاوت اوست، از این پس هیچکس از تهیدستی و فقر نمیترسد.
هوش مصنوعی: گوش روزگار جز بانگ کوس جنگ و انتقام او صدای کوبندهای نمیشنود؛ یعنی هیبت و خشم او بر جهان چیره است.
هوش مصنوعی: ای بزرگی که از بیم و هیبت تو، جهانِ روزیها روزی مردم را بیدرنگ میرساند.
هوش مصنوعی: در سخنوری بهراستی همانند صاحب بن عباد هستی و در بخشندگی بهتمامی حاتم طایی دیگری هستی.
هوش مصنوعی: همانگونه که روزی از جانداران قطع نمیشود، بخشش تو نیز از شایستگان قطع نمیشود.
هوش مصنوعی: ستایش با نام تو آرام و آسایش مییابد و بزرگواری از خوی تو نفس میکشد و جان میگیرد.
هوش مصنوعی: از ستایش تو، صفحههای کاغذ مانند صندوقچههای مروارید و رشتههای گوهر شدهاند.
هوش مصنوعی: با ستایش تو سخن لطیف و زیبا شد و گفتار در برابر مدح تو کمر خدمت بست.
هوش مصنوعی: شاعر مدیحههایش را به عروس تشبیه میکند و میپرسد: جز تو چه کسی از سر نیکباوری کابین این عروسان را میپردازد؟ یعنی تنها تو قدر شعر را میدانی و صله میدهی.
هوش مصنوعی: از وقتی زیبایی چهرهٔ تو را دیدم، از دیگر مردمان بهره و نیازی نداشتم.
هوش مصنوعی: بی تو روزگارم جامهٔ تیره پوشیده بود و زندگیام طعمی تلخ داشت.
هوش مصنوعی: هرچند عمرم در راه تو صرف شد، در این خرج کردن سود بردم.
هوش مصنوعی: هر دفتر و هر برگی را به ستایش و مدح تو اختصاص دادم.
هوش مصنوعی: نام تو در همهٔ سرزمینها زنده و یاد تو در همهٔ جهان تازه است.
هوش مصنوعی: تا زمانی که بیان زیور گفتار است و تا زمانی که خداوند روزیدهندهٔ آفریدگان است (دعای پایانی ادامه دارد).
هوش مصنوعی: سینهٔ حسود تو پر از پیکان تیر و چشم دشمنت پر از خار و قلاب باد.
هوش مصنوعی: گردشها و بلاهای روزگار همدم آن حسود شود و قضای بد آن دشمن را با تازیانه بزند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مجمعی دیدم پر از عشاق
جَسته از بند گنبد زراق
مار نون نکاح چو بزدت
ای به حری و رادمری طاق
هان و هان تا ز کس طلب نکنی
هیچ تریاق به ز طای طلاق
نیست شهری چو شهر اصفاهان
بحقیقت ز شهرهای عراق
که ببینی درو خساست و بخل
که نیابی درو دروغ و نفاق
خواجگانی بنام و ننگ درو
[...]
ای شده روشن از تو در آفاق
مشکلات و مکارم اخلاق
شاه بر شد به شصتپایه رواق
دید طاقی به سر بلندی طاق
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.