|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
|
پیشخان کاربر
|
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی میخواهد که در جامش آب گل رز بریزد، زیرا این نوشیدنی باعث لذت و خوشی او میشود. او اشاره میکند که در جهان، مانند آب گل رز، چیزهایی که خوشایند و دلنشیناند، به راحتی پیدا نمیشوند. همچنین، به آتش و دودی که از زلف ساقی برمیخیزد، اشاره دارد که نشاندهنده جذابیت و کشش اوست.
هوش مصنوعی: ای ساقی، در جام من آب گل سرخ بریز، زیرا این نعمت که از آن بهره میبرم مایه خوشی و شادمانی من است.
هوش مصنوعی: در دنیا مانند آب زردآلو، روشن نیست که آن آتشی که از زلف ساقی میآید، چه شاعری را به خیال خود مشغول میکند.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از تمام انبیا مقصود اوست
بود موجودات را موجود اوست
نه سپهر از اختر مسعود اوست
هفت دریا جرعه یک جود اوست
گفت ای شه مرگ من از بودِ اوست
خود سیاه این روز من از دود اوست
بنده ایم و عابد و معبود اوست
بلکه معدومیم ما موجود اوست
گر کسی راهست مقصودی دگر
عارفان را از همه مقصود اوست
جود او بخشید عالم را وجود
[...]
جمله عالم عابد و معبود اوست
هر چه بینی ساجد و مسجود اوست
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.