گنجور

شمارهٔ ۲۶

 
رودکی
رودکی » قصاید و قطعات
 

شاد زی با سیاه چشمان، شاد

که جهان نیست جز فسانه و باد

زآمده شادمان بباید بود

وز گذشته نکرد باید یاد

من و آن جعد موی غالیه بوی

من و آن ماهروی حورنژاد

نیک بخت آن کسی که داد و بخورد

شوربخت آن که او نخورد و نداد

باد و ابر است این جهان، افسوس!

باده پیش آر، هر چه باداباد

شاد بوده‌ست از این جهان هرگز

هیچ کس؟ تا از او تو باشی شاد

داد دیده‌ست از او به هیچ سبب

هیچ فرزانه؟ تا تو بینی داد



🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون) | 🔍 شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

ناشناس نوشته:

چشم

👆☹

محیّ نوشته:

یکی از سروده های بسیار زیبای رودکی…من این سروده را بسیار دوست دارم!

👆☹

همایون حسینیان نوشته:

غالی، غالیه = بوی خوش ماده ای مرکب از مشک و عنبر که به عنوان رنگ مو از آن استفاده می شد

👆☹

رهام نوشته:

شاهکاری دیگر از شاهکارهای ادب پارسی

👆☹

بهرام مشهور نوشته:

سیه چشمان و سیاه چشمان مراد و ایده آل بسیاری از بزرگان شعر و ادب پارسی است : مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد - حافظ

👆☹

گنجور را در اینستاگرام دنبال کنید.