|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
به سرای سپنج مهمان را
دل نهادن همیشگی نه رواست
زیر خاک اندرونت باید خفت
گرچه اکنونت خواب بر دیباست
با کسان بودنت چه سود کند؟
که به گور اندرون شدن تنهاست
یار تو زیر خاک مور و مگس
چشم بگشا، ببین: کنون پیداست
آن که زلفین و گیسویت پیراست
گرچه دینار یا درمش بهاست
چون ترا دید زردگونه شده
سرد گردد دلش، نه نابیناست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر درباره‌ی فانی بودن زندگی و حقیقت مرگ است. شاعر به مهمانان زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید نباید دل به دنیا بسپاریم زیرا در نهایت سرنوشت همه به خاک ختم می‌شود. او به بی‌فایده بودن تعلقات دنیوی می‌پردازد و تأکید می‌کند که در گور، انسان تنها خواهد بود. شاعر با اشاره به یارانی که زیر خاک خوابیده‌اند، به بی‌تفاوتی دنیا نسبت به زیبایی‌ها و محبت‌ها اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عشق و زیبایی در نهایت هیچ ارزشی ندارند.
هوش مصنوعی: در زندگی دنیا (به سرای سپنج) نباید بر ماندن و آسایش و دل‌خوشی (دل نهادن) تکیه کرد، زیرا مهمان هر لحظه ممکن است برود و این جا (دنیا) جای ماندن نیست.
هوش مصنوعی: تو باید در زیر خاک بخوابی، هرچند که اکنون بر روی پارچه‌های نرم و ارزشمند در حال استراحتی.
هوش مصنوعی: دوستی و همراهی با دیگران چه فایده‌ای دارد وقتی که در نهایت همه باید به تنهایی به گور بروند.
هوش مصنوعی: یار تو اکنون زیر خاک است و هیچ‌کس به او توجهی ندارد. حالا که او در خواب ابدی رفته و به دست مور و مگس سپرده شده، متوجه می‌شوی که وجود او هیچ ارزشی ندارد و همه‌چیز مشخص است.
هوش مصنوعی: آن کسی که زلف و گیسوی تو را آراسته، هرچند ارزش او به اندازه دینار یا درهم است، اما او از نظر تو کم‌ارزش و بی‌اهمیت به شمار می‌آید.
هوش مصنوعی: وقتی دل کسی تو را می‌بیند، چنان می‌شود که از رنگش زرد می‌گردد و سرد می‌شود، در حالی که او نابینا نیست و این احساس ناشی از عشق و شیدایی اوست.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
دانشا! چون دریغم آیی از آنک
بی‌بهایی و لیکن از تو بهاست
بی تو ار خواسته مبادم و گنج
همچنین زاروار با تو رواست
با‌ادب را ادب سپاه بس است
[...]
من ندانم که عاشقی چه بلاست
هر بلایی که هست عاشق راست
زرد و خمیده گشتم از غم عشق
دو رخ لعل فام و قامت راست
کاشکی دل نبودیم که مرا
[...]
به‌سرای سپنج مهمان را
دل نهادن همیشگی نه رواست
زیر خاک اندرونت باید خفت
گرچه اکنونت خواب بر دیباست
با کسان بودنت چه سود کند؟
[...]
هر چه دور از خرد همه بند است
این سخن مایهٔ خردمند است
کارها را بکشی کرد خرد
بر ره ناسزا نه خرسند است
دل مپیوند تا نشاید بود
[...]
بسرای سپنج مهمان را
دل نهادن بممسکی نه رواست
زیر خاک اندرونت باید خفت
گرچه اکنونت خواب بر دیباست
با کسان بودنت چه سود کند
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.