حرف آخر قافیه

شماره ۱: دلبرا هر چه برانی ز جفایت بر من - برهمی باف که با تو دل من چون یار است

شماره ۲: یا رب زهی سخن که همه اهل فضل عصر - بر دیده می‌نهندش وز بهر این تر است

شماره ۳: گاوی اندر حاسدت ترکیب کرد ایزد ولیک - از نسیم خلق تو عالم همه عنبر گرفت

شماره ۴: ز اتفاق حسن خون شمر ز نکبت من - چو بنده خون حسین و حسن نمی‌دارد

شماره ۵: دولت توست و تویی که رست ز غم آنک - رخت به منزل‌گه شما دو جوان برد

شماره ۶: هزار محنت و درد و بلا و نامش عشق - هزار گونه بلا و جفا و نامش یار

شماره ۷: اگر عالم همی گیری خداوندا چو صیت خود - تو را رای تو بس رایت تو را بخت تو بس لشکر

شماره ۸: عدو که پیل به نوک سنان همی بربود - گذشت بنیه به نیروی پشه‌ای ز سرش

شماره ۹: صبح مدحت به تمامی ندمیده دردا - کآفتاب سخن بنده درآمد به زوال

شماره ۱۰: ز بس تمنی گویی مگر گمان بردند - کز آن ببندد فراش تو طناب خیام

شماره ۱۱: پرسدم هر کس تا روز خرامیدن تو - آن لب لعل و رخ چون مه رخشان دیدم

شماره ۱۲: گیرم به خاک صدر تو جرم قمر خرم - حقا اگر شوم به دو صد گنج کم زیان

شماره ۱۳: ز بیم خنجر نیلوفری کنون اعداش - سپر کنند ز پیکان چو شاخ گل به چمن

شماره ۱۴: به خاک‌ها در بسیار جویی این گوهر - که آب کرد به افسوس از کفت بیرون

شماره ۱۵: در وفای زخم سخنت گرز ایشان روز جنگ - با تن اعدات جان را سست‌پیمان یافته

شماره ۱۶: خصمش به کام دشمن اگر چند پیش از این - بوده است چند بار دگر باره باز باد

شماره ۱۷: فرقتت بکند هر بد که بباید با من - بنگرد ز اول تا هیچ بتر می‌باید

شماره ۱۸: مرا عشق صدر تو بگذشت از آن حد - که کس را در آن محرم راز بینم

شماره ۱۹: هر ساعتی که بار کرم عام‌تر شود - اخلاص و بندگی رهی آن زمان رسان

شماره ۲۰: رفتم ای دنیی صدر تو و مر مدح تو را - چون شهادت گویان وقت ز دنیی رفتن