ز بس تمنی گویی مگر گمان بردند

کز آن ببندد فراش تو طناب خیام

از این دو عرصه که آن را دو کون می‌گویند

به بیع جود تو در صدر فزون رود بر وام

خدای داند اگر هیچ زهر یارد رفت

به نزد عیش با تنگ‌های شکر به سلام