ای می فروش آزادیم زین سبحهٔ صددانه ده
این سبحهٔ صددانه را بستان و یک پیمانه ده
از حرف غیری در گرو تا کی حدیث من شنو
از ره به آن افسون مرو گوشی به این افسانه ده
از آشنائی بی سبب کردی چو دوری روز و شب
بنشین کنون داد طرب با مردم بیگانه ده
با این خط و خال ای پسر مرغ دل اهل نظر
خواهی شکار خود اگر زین دام نه زان دانه ده
خواهی رفیق ناتوان پیرانه سر گردد جوان
از باده ی چون ارغوان پی در پیش پیمانه ده
مه من در سفر وز هجر آن ماه سفر رفته
بسر رفته مرا عمر آه از عمر بسر رفته
مه من بیخبر سوی سفر رفت وز همراهان
نمی آرد کسی سویم خبر زان بی خبر رفته
از آن وادی نمانده پای رفتن شهسواران را
رود چون بیدلی از گریه تا گل در کمر رفته
کیم من دور از درگاه او بر درگه شاهی
گدائی با لب خشک آمده با چشم تر رفته
مشو مغرور عشق بوالهوس کش زود می بینی
هوس از دل جدا گشته هوا از سر بدر رفته
رفیق بینوا در جست و جویت گشت می دانی
غریبی کو به کو گشته گدایی در به در رفته



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این متن در واقع دو غزل پیوسته است. در بخش نخست شاعر از بادهفروش میخواهد تسبیح زهد را بگیرد و به جایش شراب بدهد، از بیوفایی معشوق که از آشنایان بریده و با بیگانگان نشسته گلایه میکند و خط و خال او را دام و دانهٔ شکار دلها میشمارد. در بخش دوم از سفر بیخبر معشوق و نرسیدن هیچ خبری از او مینالد، دشواری راه عشق را باز میگوید، از عشق هوسبازان برحذر میدارد و سرانجام خود را غریب و گدایی میخواند که در به در در جستوجوی یار گشته است.
هوش مصنوعی: ای بادهفروش، مرا از این تسبیح صددانه آزاد کن؛ این تسبیح را از من بگیر و به جایش یک پیمانه شراب بده. یعنی زهد ظاهری را رها میکنم و مستی و آزادگی میخواهم.
هوش مصنوعی: تا کی در بند سخن دیگران (رقیب) هستی؟ یک بار هم سخن مرا بشنو. فریب آن افسون را مخور و از راه به در مرو، بلکه به این قصهٔ من گوش بده.
هوش مصنوعی: اکنون که بیدلیل شب و روز از آشنایان دوری کردهای، پس بنشین و با بیگانگان داد شادی و عیش بده. این سخن گلایهآمیز و طعنهآلود است.
هوش مصنوعی: ای پسر، با این خط و خالی که داری، اگر میخواهی مرغ دل صاحبنظران را شکار کنی، از خط خود دام بگستر و از خالت دانه بپاش.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی رفیقِ ناتوان در روزگار پیری دوباره جوان شود، پیاپی به او پیمانهای از شراب سرخرنگ مانند گل ارغوان بده.
هوش مصنوعی: ماه من (معشوق) به سفر رفته است و از هجران آن ماهِ مسافر، عمر من به پایان رسیده است؛ افسوس از عمری که سپری شد.
هوش مصنوعی: ماه من بیخبر به سفر رفت و از همراهانش هیچکس از آن رفتهٔ بیخبر خبری برای من نمیآورد.
هوش مصنوعی: در آن بیابان سوارانِ چیرهدست هم توان رفتن ندارند؛ پس عاشقِ دلباختهای که از بس گریسته تا کمر در گل فرو رفته، چگونه میتواند راه برود؟
هوش مصنوعی: من که دور از درگاه معشوقم، اگر به درگاه پادشاهی هم بروم چه کسی هستم؟ گدایی که با لب تشنه آمده و با چشم گریان بازگشته است.
هوش مصنوعی: به عشقِ هوسبازان فریفته مشو؛ به زودی میبینی که هوس از دلشان رفته و سودا از سرشان بیرون شده است.
هوش مصنوعی: میدانی که رفیقِ بینوا در جستوجوی تو مانند غریبی کوچه به کوچه گشت و مانند گدایی در به در رفت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سوی تو دیدم ریختی خون دلم را بی گنه
از چشم خود می بینم این ای روی چشم من سیه
در کشتن بیچارگان تعجیل کم فرمای زانک
گر هست جانی در تنم بهر تو می دارم نگه
زینسان مکش از دست من پیش زنخدان زلف را
[...]
جامی لبا لب بایدت لب بر لب ساقی بده
زان بادهٔ باقی بکش وین باقی جان را بده
ای ساقی مه روی من بهر حیات نوی من
هم برقع از رخ برفکن هم از جبین بگشا گره
گویند در جنت بود از بهر زاهد میوهها
[...]
بر بیضهٔ دل باش هان مانند مرغی دیده بان
کز بیضهٔ دل زایدت مستی ذوق و قهقهه
صد آسمان کیوان نحس از برج اقبالم سیه
سر زد که زان حالم تبه
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.