غنچهای گفت به پژمرده گلی
که ز اَیّام، دلت زود آزرد
آب، افزون و بزرگست فضا
ز چه رو، کاستی و گشتی خُرد
زینهمه سبزه و گل، جز تو کسی
نه فتاد و نه شکست و نه فسرد
گفت: زنگی که در آئینهٔ ماست
نه چنانست که دانند سترد
دی، مِی هستی ما صافی بود
صاف خوردیم و رسیدیم به دُرد
خیره نگرفت جهان، رونق من
بگرفتش ز من و بر تو سپرد
تا کند جای برای تو فراخ
باغبانِ فَلَکم سخت فشرد
چه توان گفت به یغماگر دهر؟
چه توان کرد، چو میباید مرد؟
تو به باغ آمدی و ما رفتیم
آنکه آورد ترا، ما را برد
اندرین دفتر پیروزه، سپهر
آنچه را ما نشمردیم، شمرد
غنچه، تا آب و هوا دید شکفت
چه خبر داشت که خواهد پژمرد
ساقی میکدهٔ دهر، قضاست
همه کس، باده ازین ساغر خورد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، غنچهای با گل پژمردهای صحبت میکند و از غم و اندوه آن گل میپرسد که چرا چنین پژمرده است. گل در پاسخ به غنچه میگوید که اگرچه اطراف او پر از زیبایی است، اما به دلیل زنگاری که در آینه وجودش افتاده، احساس کندی و پژمردگی میکند. او از درد و رنجی میگوید که در زندگی بر او تحمیل شده و به وضعیت جهان اشاره میکند که زیباییها را از او گرفته و به دیگری بخشیده است. در نهایت، گل به ناپایداری و گذرایی طبیعت و زندگی اشاره میکند و میگوید که هر کس باید نهایتاً مرگ را تجربه کند، حتی اگر در ابتدا جوان و زیبا باشد.
هوش مصنوعی: غنچهای به گلی پژمرده گفت که چرا دل تو ز روزگار بهخودیخود ناراحت و آزرده است؟
هوش مصنوعی: آب به وفور و به اندازه زیاد است، ولی چرا تو کوچک و بیارزش شدی؟
هوش مصنوعی: در میان این همه سبزه و گل، هیچکس به جز تو وجود ندارد که بیفتد، شکسته شود یا پژمرده گردد.
هوش مصنوعی: او میگوید زنگار و کدورتی که در آینهٔ وجود ما وجود دارد، به آن سادگی نیست که دیگران تصور میکنند پاک و پاکیزه شود.
هوش مصنوعی: دی، تو در واقع مِی (شراب) بودی و ما که شراب را صاف کرده بودیم، آن را نوشیدیم و به حالت مستی و سرخوشی دست یافتیم.
هوش مصنوعی: جهان به من توجه نکرد و رونق زندگیام را از من گرفت و به تو واگذار کرد.
هوش مصنوعی: باغبان که به سرنوشت و تقدیر اشاره دارد، برای تو جا باز میکند، اما در عین حال، سختی و فشار زندگی را نیز به تو تحمیل میکند.
هوش مصنوعی: نمیتوان دربارهٔ کسی که زندگی را به غارت میبرد، چیزی گفت. چه میتوان کرد وقتی سرنوشت آدمی چنین است که باید از آنچه دارد، بگذرد و بمیرد؟
هوش مصنوعی: تو به باغ زندگی آمدی و ما از آنجا رفتیم؛ کسی که تو را به اینجا آورد، ما را نیز با خود برد.
هوش مصنوعی: در این دفتر، سپهر (آسمان) آنچه را ما به حساب نیاوردیم، حساب کرده است و ترازوی زندگی را به دقت سنجیده است.
هوش مصنوعی: غنچه، زمانی که آب و هوا را تجربه کرد، شکوفا شد و نمیدانست که سرانجام پژمرده خواهد شد.
هوش مصنوعی: ساقی میکدهٔ زمان، سرنوشت و قضاست و تمام افراد، از این جام مینوشند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای به شاهی ز همه شاهان فرد
مشتری طلعت و مریخ نبرد
آسمان مثل تو نادیده به خواب
مجلس و معرکه را مردم و مرد
بر جهان ای ز جهان جاه تو بیش
[...]
هرکه نان از عملِ خویش خورَد
منّتِ حاتمِ طایی نبَرَد
چند نعلین ز پابوس تو فرد
جفت باشد به هزاران غم و درد
که مگر عاشقی ای شیفته مرد؟
که بدین گونه شدی لاغر و زرد؟
که مگر عاشقی ای شیفته مرد
که بدین سان شدهای لاغر و زرد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.