کرد آسیا ز آب، سحرگاه باز خواست
کای خودپسند، با منت این بدسری چراست
از چیرهدستی تو، مرا صبر و تاب رفت
از خیره گشتن تو، مرا وزن و قدر کاست
هر روز، قسمتی ز تنم خاک میشود
وان خاک، چون نسیم بمن بگذرد، هباست
آسودهاند کارگران جمله، وقت شب
چون من که دیدهای که شب و روز مبتلاست
گردیدن است کار من، از ابتدای کار
آگه نیم کزین همه گردش، چه مدعاست
فرسودن من از تو بدینسان، شگفت نیست
این چشمهٔ فساد، ندانستم از کجاست
زان پیشتر که سوده شوم پاک، باز گرد
شاید که بازگشت تو، این درد را دواست
با این خوشی، چرا به ستم خوی کردهای
آلودگی، چگونه درین پاکی و صفاست
در دل هر آنچه از تو نهفتم، شکستگی است
بر من هر آنچه از تو رسد، خواری و جفاست
بیهوده چند عرصه بمن تنگ میکنی
بهر گذشتن تو بصحرا، هزار جاست
خندید آب، کین ره و رسم از من و تو نیست
ما رهرویم و قائد تقدیر، رهنماست
من از تو تیرهروزترم، تنگدل مباش
بس فتنهها که با تو نه و با من آشناست
لرزیدهام همیشه ز هر باد و هر نسیم
هرگز نگفتهام که سموم است یا صباست
از کوه و آفتاب، بسی لطمه خوردهام
بر حالم، این پریشی و افتادگی گواست
همواره جود کردم و چیزی نخواستم
طبعم غنی و دوستیم خالی از ریاست
بس شاخه کز فتادگیم بر فراشت سر
بس غنچه کز فروغ منش رونق و ضیاست
ز الودگی، هر آنچه رسیدست شستهام
گر حله یمانی و گر کهنه بوریاست
از رود و دشت و دره گذشتیم هزار سال
با من نگفت هیچکسی، کاین چه ماجراست
هر قطرهام که باد پراکنده میکند
آن قطره گاه در زمی و گاه در سماست
سر گشتهام چو گوی، ز روزی که زادهام
سرگشته دیدهاید که او را نه سر، نه پاست
از کار خویش، خستگیم نیست، زان سبب
کاز من همیشه باغ و چمن را گل و گیاست
قدر تو آن بود که کنی آرد، گندمی
ور نه بکوهسار، بسی سنگ بیبهاست
گر رنج میکشیم چه غم، زانکه خلق را
آسودگی و خوشدلی از آب و نان ماست
آبم من، ار بخار شوم در چمن، خوش است
سنگی تو، گر که کار کنی بشکنی رواست
چون کار هر کسی به سزاوار دادهاند
از کارگاه دهر، همین کارمان سزاست
با عزم خویش، هیچیک این ره نمیرویم
کشتی، مبرهن است که محتاج ناخداست
در زحمتیم هر دو ز سختی و رنج، لیک
هر چ آن بما کنند، نه از ما، نه از شماست
از ما چه صلح خیزد و جنگ، این چه فکر تست
در دست دیگریست، گر آ ب و گر آسیاست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نقد تقدیر و سرنوشت میپردازد و نشان میدهد که چگونه شرایط و مصائب به او فشار میآورند. او با تأمل در وضعیت خود، میپرسد چرا با وجود تلاش و صبوری، به ستم تقدیر دچار شده است. شاعر از ناپایداری و بیثباتی زندگی گلایه میکند و بر این مسئله تأکید میکند که رنجهای زندگی بر هر دو طرف - او و تقدیر - ستم میکند. در نهایت، شاعر به این نتیجه میرسد که هر یک از ما در این زندگی مسئول کارهای خود هستیم و این کارها به عزم و ارادهامان وابسته است.
هوش مصنوعی: آسیاب در سحرگاه از آب خواست که ای خودپسند، چرا با این بدسری (بد باوری) به من منت میگذاری؟
هوش مصنوعی: از مهارت و توانایی تو، من دیگر صبر و تحمل ندارم و به خاطر خیره شدن تو به من، ارزش و جایگاهم کاهش یافته است.
هوش مصنوعی: هر روز بخشی از وجودم به خاک و نابودی میرود و آن خاک، وقتی که نسیم به من بوزد، بیارزش و بیفایده است.
هوش مصنوعی: کارگران در وقت شب آسوده و بیدغدغهاند، حال آنکه من همیشه در روز و شب گرفتار و پریشان هستم.
هوش مصنوعی: کار من در حال تغییر و تحول است، اما از ابتدا نمیدانستم که از این همه تغییر، چه هدفی دارم یا به کجا میرسد.
هوش مصنوعی: خستگی و زوال من از عشق تو، جای تعجبی ندارد. من نمیدانم این احساس فساد و فنا از چه منبعی نشئت میگیرد.
هوش مصنوعی: قبل از آنکه فرسوده و آلوده شوم، امیدوارم به سوی من برگردی، چرا که ممکن است بازگشت تو، درمانی برای این درد باشد.
هوش مصنوعی: با وجود این خوشی، چرا به خود ظلم کردهای و خود را آلوده ساختهای؟ چگونه میتوانی در این حالت پاکی و صفا چنین رفتاری داشته باشی؟
هوش مصنوعی: در دل من، هر چیزی که به خاطر تو پنهان کردهام، باعث شکستگی و ناراحتی است و هر چیزی که از طرف تو به من برسد، جز خفت و بدرفتاری نیست.
هوش مصنوعی: بیهوده است که تلاش میکنی بر من فشار بیاوری و عرصه را بر من تنگ کنی؛ زیرا برای عبور تو از صحرا، راههای زیادی وجود دارد.
هوش مصنوعی: آب با خنده میگوید که این مسیر و شیوه، از من و تو نیست؛ ما فقط مسافر هستیم و فرمانروای تقدیر، ما را هدایت میکند.
هوش مصنوعی: من از تو بدبختتر و در شرف ناامیدیام، تو خودت را ناراحت نکن. چقدر فتنهها و مشکلاتی که فقط به من مربوط است و تو از آنها بیخبری!
هوش مصنوعی: من همیشه از هر تغییر کوچک و هر نسیم میترسم و تا به حال نگفتهام که این بادها یا هوای خوب است که مرا میلرزاند.
هوش مصنوعی: به خاطر بلندیهای کوه و تابش آفتاب، آسیبهای زیادی دیدهام که نشاندهندهٔ حال ناخوش من است و این پریشانی و افتادگی، خود گواهی بر آن است.
هوش مصنوعی: همیشه بخشنده بودهام و هیچ چیزی نخواستهام. ذات من ثروتمند است و دوستیام از خواستههای قدرت و مقام خالی است.
هوش مصنوعی: بسیاری از شاخهها که از افتادن من سرسبز و سالم ماندهاند، و همچنین بسیاری از غنچهها که به خاطر درخشش وجود من، رونق و زیبایی دارند.
هوش مصنوعی: من هر چیزی را که به آلودگی آلوده شده بود پاک کردهام، چه لباس یمانی (که لباس با ارزشی است) و چه لباسهای کهنه و بیارزش.
هوش مصنوعی: ما هزار سال در میان رودها، دشتها و درهها گام زدهایم، ولی هیچکس با من صحبت نکرده که این چه داستانی است و چه بر سر ما آمده است.
هوش مصنوعی: هر ذرهای از وجود من که باد پراکنده میکند، گاهی بر روی زمین و گاهی در آسمان میرود.
هوش مصنوعی: از زمانی که به دنیا آمدهام، همیشه مانند گوی به دور خود میچرخم و به همین خاطر خسته و بینظم شدهام؛ دیدید که او (گوی) نه سر دارد و نه پا، به این معناست که به حالتی بیبرنامه و بیهدف دچار شدهام.
هوش مصنوعی: من از کار خود خسته نیستم، زیرا همواره باغ و چمن من سرشار از گل و گیاه است.
هوش مصنوعی: ارزش و بهای تو به این است که میتوانی چیزی مفید مثل آرد را از گندم به دست آوری، در غیر این صورت مثل سنگهای بیارزش در کوهستان خواهی بود.
هوش مصنوعی: اگر ما رنج میکشیم، چه اهمیتی دارد، چرا که آسایش و خوشحالی مردم به خاطر آب و نانی است که ما فراهم میآوریم.
هوش مصنوعی: من اگر به بخار بدل شوم و در گلستان بروم، برایم خوشایند است، و تو (که مانند سنگی هستی) اگر به کار بیفتی و بشکنی، سزاوار است.
هوش مصنوعی: هر کس طبق شایستگیها و لیاقتهای خود در دنیا مشغول به کار است و زندگیاش بر اساس همان تلاشها و اعمالی که انجام داده شکل میگیرد.
هوش مصنوعی: اگر با اراده و همت خود قدم در این راه بگذاریم، میدانیم که این مسیر بدون کمک و هدایت یک ناخدا (راهنما) پیش نمیرود.
هوش مصنوعی: ما هر دو در زحمت و سختی هستیم و هر چیزی که به ما میرسد، نه به ارادهٔ ماست و نه به ارادهٔ شما.
هوش مصنوعی: ما چه جنگ کنیم و چه صلح، این موضوع به ما مربوط نیست و در کنترل دیگران است. نگرانی ما از شرایط خارج از دست ماست، خواه آب باشد خواه آسیا (آسایش یا آرامش).
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
درد مرا بگیتی دارو پدید نیست
دردی که از فراق بود درد بی دواست
گنجی است عاشقان را صبر ار نگه کنی
کو روی زرد سرخ کند پشت گوژ راست
ای فعل تو ستوده و گفتارهات راست
دایم ترا بفضل و بآزادگی هواست
از کوشش تو شاه، بهر جای هیبتست
وز بخشش تو میر بهر خانه یی نواست
فضل ترا همی نبود منتهی پدید
[...]
این تختِ سختگنبد ِ گردان سرای ماست
یا خود یکی بلند و بیآسایش آسیاست
لا بل که هر کسیش به مقدار علم خویش
ایدون گمان برد که «خود این ساخته مراست»
داناش گفت «معدن چون و چراست این»
[...]
ای با خدای و با همه خلق خدای راست
از داد و راستی همه پیروزئی تراست
ملک تو همچو رنج بداندیش تو فزون
رنج تو همچو ملک بداندیش تو بکاست
طبع تو پاک و جان تو پاک و تن تو پاک
[...]
اندر تنور روی چو سوسن فرو بری
چون شمع و گل برآری بازار تنور راست
تا بر سر تنوری می ترسم از تو ز انک
طوفان نوح گاه نخست از تنور خاست
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.