چون تعلق برید جان از جسم
نبود حال جان برون زد و قسم:
گر نکوکار بوده باشد، رست
ورنه در خاک خوار ماند و پست
نفس اگر پاک و گر پلید بود
منزل هر یکی پدید بود
هر یکی را در آن جهان جاییست
وندران منزلی و ماواییست
وین بدن را عذاب گوری هست
در لحد نیز تلخ و شوری هست
چون شود جان و جسم آلوده
از غبار گناه پالوده
باز فرمان رسد که: برخیزد
تن به جان، جان بتن درآویزد
آنکت از آب در وجود آورد
بازت از خاک زنده داند کرد
در قیامت، کزین ستوده طلسم
دور باشد حجاب ظلمت جسم
تن نیکان فروغ جان گیرد
هر دو را نور در میان گیرد
چون تن و جان به نور غرق شود
شرق او غرب و غرب شرق شود
هر یک از ما به صورت ذاتی
اندر آید به موقف آتی
ذات ما هستی و حقیقت ماست
صورتش سیرت و طریقت ماست
اصل جان تو چونکه از فلکست
به فلک میروی، درین چه شکست؟
عقل و جان بر فلک گذار کند
استخوان بر فلک چکار کند؟
آب و گل بندتست، بگسل بند
بندهٔ این و آن شدن تا چند؟
هر یکی را به مرکزی بسپار
همچو آتش سر از محیط برآر
زین طبایع تو تا نگردی پاک
نکنی رخ به طبع در افلاک
بر فلک نیست گرمی و سردی
بگذر از گرم و سرد، اگر مردی
نسبت خویش با بسایط فرد
به بساطت درست باید کرد
خواجه زنگی و آن صنم رومی
موجب حیرتست و محرومی
جای اصلی طلب، مرو در خواب
ور ندانی، بپرس از آتش و آب
زین جهان این چنین توان رستن
نه کشیدن بلا و بنشستن
این فطیری که کردهای تو به دست
در تنور اثیر نتوان بست
ملکوت سماست جای سروش
جبروت خداست عالم هوش
بر فلک جای مکر و فن نبود
با ملک حاجت سخن نبود
جانت آندم که گردد از تن باز
کوش تا بر فلک کند پرواز
تا نگردی چو آسمان یکرنگ
کی روی بر فلک چو هفت اورنگ؟
سنگ جایی رود، که سنگ بود
آب از آتش ببر، که جنگ بود
آن که بیکار و آن که در کارند
هر یکی رخ به مامنی دارند
آب ازین سنگ اگر گذار کند
چون به مرکز رسد قرار کند
بد بمیری، چو ناتمام روی
هیمهٔ دوزخی، چو خام روی
جهد آن کن که: پخته باشی و حر
تا در آن ورطهها نمانی پر
بازدان، گر دل تو آگاهست
که چه خرسنگهات در راهست!
اندرین خانه کار خویش بساز
تا در آن عقدهها نمانی باز
به دل آزاد شو، به جان فارغ
پس برون آی ازین جهان فارغ
میگسل بند بندت آهسته
تا نباشی به هیچ پیوسته
روز اول که دیده بازت شد
دل درین عالم مجازت شد
نشنیدی که سر بسر با دست؟
یا ندیدی که سست بنیادست؟
دل خود را به صد گره بستن
روز آخر کجا توان رستن؟
هر چه میماند از تو خاکش کن
و آنچه همراه تست پاکش کن
جان خود را، که در جهان بستی
به زر و سیم و خانه پیوستی
برکش از جمله، همچو موی از شیر
تا چو گوید: بیار، گویی: گیر
آن کسانی که بینشی دارند
آشکار و نهان درین کارند
چه گمان میبری بر آتش و باد؟
یا برین آب و خاک بیبنیاد؟
وامهاییست دادنی اینها
بندهایی گشادنی اینها
نه که این جسم چون هلاک شود
باد او باد و خاک خاک شود؟
پسرت دختری بیار کند
دخترت شوهری شکار کند
زن جوانست، همسرش باید
مهر و میراث از آن زرش باید
درم نقد را ببندد سخت
پیش نابالغان نهد دوسه رخت
تا به عجز و نیاز و مکر و حیل
وام دارت کند شب اول
خانه بیگانه را نشست شود
کم عمارت کنند و پست شود
به یتیمت کسی نگه نکند
دشمنت نزد خویش ره نکند
گر بمادر نظر کند، بس نیست
ور به گورت گذر کند، کس نیست
بزنندش به زجر و بر جوشد
بر تو نالد، جواب ننیوشد
مانده بر جای و هیچ جایی نه
غرق تیمار و آشنایی نه
غارت اندر زر و قماش افتد
هر چه ارزنده تر بلاش افتد
تو بمانی و گور و سیرت زشت
بر توده گزر کوی خام و سه خشت
زان دگر هولها نیارم یاد
چون تو گفتی که هر چه بادا باد!
پر نمودند، لیک کم دیدی
بس بگفتند و هیچ نشنیدی
اگر این حال نیست، بد گفتم
وگر این هست، آن خود گفتم
این زن و زور و زر گذاشتنیست
مهر اندر درون نکاشتنیست
دست خود را تهی کن از سیمش
تا نجنبد دل تو از بیمش
کز پی کاروان تهی دستان
شاد و ایمن روند چون مستان
عاقلان خود درین نپیوندند
وانکه پیوسته شد بدو خندند
کار خود آن کسی تباه نکرد
که به لذات تن نگاه کرد
آنکه دید این گریز پاییها
شد جداییش ازین جداییها
دست ازین دستگاه آز بشست
رفت، چون وقت رفتن آمد، چست
در فزونی زیان تست و کسان
در فزونی مرو چو بوالهوسان
آز را خصم آشکارا شو
به خدا زندهای، خدا را شو
تا که در رنج جستن نانی
نخوری، تا کسی نرنجانی
گر تو جانی، غذای جان میجوی
ورتنی، آب و آش و نان میجوی
خر و بار تو بار خواهد بود
گر سفر زین شمار خواهد بود
نردبانیست پایه برپایه
ترک بایست خواهش و مایه
راهت از نردبان آزادیست
در جهانی که سربسر شادیست
خر عیسی بر آخور خاکست
روح بیرخت او برافلاکست
رخت و خرچیست این تن و سر و گوش
بهل این و برس به عالم هوش
پشت او تا صلیب سای نشد
اخترش تخت و چرخ جای نشد
صادقانی، که شمع دین سوزند
بتو زین بیشتر چه آموزند
بتو آموخت شرط جانبازی
تا ببینی و کار جان سازی
کار جان ساختن به تن سوزیست
خنک آن دل که این دمش روزیست
سر که دادند و آب خواست تنش
تا به برهان قوی شود سخنش
که جهان را وفا چنین باشد
سر که برجای انگبین باشد
آنکه داند بر آسمان رفتن
میتوانست ازین میان رفتن
لیک بایستش این خبر کردن
که چنین شاید این سفر کردن
مایه انتباه تست این ها
همه تعلیم راه تست این ها
تا بدانی که رسم و عادت چیست؟
اولین پایه ارادت چیست؟
سر او تا نهفته شد زیشان
سر شد اندر سر بداندیشان
تا چنان ترک آز نتوان کرد
دست و پایی دراز نتوان کرد
دست وپایی که پاک شد زین گرد
چار میخش کجا رساند درد؟
چون بلوغ کمال دستش داد
نفرتی زین جهان پستش داد
کام دشمن به دشمنان بنمود
جام جم را از آن میان بربود
مشتبه گشت و اختلاف افتاد
که: تنش جفت خاک شد یا باد؟
تن او روح بود و روح تنش
چون بپوشی به گور، یا کفنش؟
به سبوی دوگانگی زن سنگ
تا زخمی برآیدت ده رنگ
هر که عیسی به چنگ او باشد
«صبغة الله» رنگ او باشد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر در مورد معاد و تجرد روح از جسم به بیان اندیشههایی دربارهٔ رابطهٔ جان و بدن پرداخته است. پس از جدایی جان از جسم، نیکان به رستگاری میرسند و بدان رسوایی دچار میشوند. همچنین تأکید میشود که انسانها در آن جهان منزلت و جایگاه مختص به خود دارند و تنها پاکی نفس میتواند آنها را به مقام بلندتری برساند. درغیراینصورت، در عالم خاکی و عذاب گور باقی خواهند ماند. خواننده به تفکر در مورد معنای زندگی و ضرورت رهایی از تعلقات دنیوی دعوت میشود تا به جایگاه واقعی خود در عالم معنا برسد. در نهایت، بر اهمیت پاکی دل و آزاداندیشی در مسیر کمال تأکید شده است.
هوش مصنوعی: وقتی جان از بدن جدا شود، حالتی برای جان وجود ندارد و به همین دلیل، جان از بدن خارج میشود و قسم (سوگند) میزند.
هوش مصنوعی: اگر انسان در زندگی نیکوکار باشد، نجات پیدا میکند وگرنه در خاک میماند و ذلیل و خوار خواهد شد.
هوش مصنوعی: اگر نفس انسان پاک باشد یا آلوده، هر کس برای خودش یک جایگاه مشخص در آن جهان خواهد داشت.
هوش مصنوعی: در آن جهان هر کس جای خاص و منزل و refugium ویژهای دارد.
هوش مصنوعی: این بدن، در روز قیامت و در قبر عذاب خواهد داشت که طعم تلخ و تلخی دارد.
هوش مصنوعی: زمانی که جان و جسم از آلودگی گناهان پاک شوند و به حالت سلامت و بیغبار برسند.
هوش مصنوعی: زمانی فرا میرسد که بدن به فرمان برمیخیزد و روح دوباره به بدن میپیوندد.
هوش مصنوعی: خداوند انسان را از آب آفرید و دوباره او را از خاک زنده میسازد.
هوش مصنوعی: در قیامت، زمانی که افراد نیکوکار (ستوده) از حجاب و تاریکی جسم رها میشوند، نور و روشنایی حاکم خواهد شد.
هوش مصنوعی: جسم نیکوکاران، روشنایی جان را دریافت میکند و این دو را نوری در وسط خود احاطه میکند.
هوش مصنوعی: وقتی که تن و جان به نور الهی پرتاب شوند، دیگر هیچگونه تفاوتی میان شرق و غرب باقی نمیماند؛ یعنی همه جا در برابر نور الاهی یکسان و همگون خواهند شد.
هوش مصنوعی: هر یک از ما به ماهیت واقعی خود وارد جایگاه آینده میشود.
هوش مصنوعی: ذات انسان حقیقت و وجود واقعی اوست، و آنچه او را از دیگران متمایز میکند، ویژگیها و اخلاق او (سیرت) و راه و روش زندگیاش (طریقت) است.
هوش مصنوعی: جان تو از ذات الهی است و چون به آسمان میروی، در اینجا چه چیزی را از دست میدهی؟
هوش مصنوعی: عقل و جان انسان به مرتبهای بلند و آسمانی میرسند، اما استخوان و جسم مادی او چه ارزشی در آن فضا خواهند داشت؟
هوش مصنوعی: وجود انسان در اصل از آب و خاک ساخته شده و مدتهاست که به این هویّت محدود و دنیوی وابسته است. چرا باید به این وابستگی ادامه دهد و اجازه دهد که در چنگال این جهان و دیگران گرفتار باشد؟
هوش مصنوعی: هر کسی را باید به مرکزی اختصاص داد تا مانند آتش از محیط خود خارج شود و به بالاترین نقطه برسد.
هوش مصنوعی: برای اینکه بتوانی از ویژگیهای خاص طبع انسانی و صفات آنها بهرهمند شوی، باید از این خواص دنیایی خود خالص شوی و آنچه که به طبیعت و جسم مربوط میشود را کنار بگذاری.
هوش مصنوعی: در آسمان، گرمی و سردی معنا ندارد، و اگر انسان واقعی هستی، باید از این تغییرات فِصلی و ظاهری بگذری.
هوش مصنوعی: برای درک صحیح از وجود آدمی، باید رابطهٔ خود را با چیزهای ساده و بیپیرایه بهدرستی مشخص کرد.
هوش مصنوعی: خواجه زنگی و آن معشوق رومی باعث شگفتی و دلتنگی هستند.
هوش مصنوعی: در جایی که باید به دنبال طلب و خواستههای قلبی رفت، در خواب و غفلت نباش، و اگر نمیدانی چطور باید عمل کنی، از تجربههای آتش و آب بپرس؛ یعنی از مشکلات و چالشها عبرت بگیر.
هوش مصنوعی: از این جهان، چنین نمیتوان رهایی یافت؛ نه با تحمل رنجها و نه با آرامش و نشستن.
هوش مصنوعی: ای خالق این جسم آدمی که مانند نانی در تنور عالم وجود پخته شده، آن را نمیتوان بهآسانی در حالت و شکل خاصی نگه داشت.
هوش مصنوعی: جهان ملکوت، جایی است که پیامهای الهی و قدرت جبروت خداوند وجود دارد و در آنجا باید به هوش و درک عمیق توجه کرد.
هوش مصنوعی: در آسمان، جایی برای فریب و حقهبازی وجود ندارد و با فرشتگان، نیازی به سخن گفتن نیست.
هوش مصنوعی: زمانی که جانت از بدن جدا شود، تلاش کن تا بتوانی به آسمان پرواز کنی.
هوش مصنوعی: تا زمانی که به حقیقت پاکی و صداقت نرسی و مانند آسمان یکرنگ نگردی، هرگز نمیتوانی به مقام بلند و آسمانی برسید.
هوش مصنوعی: اگر سنگ در مکانی بیفتد، همانجا که سنگ است باقی میماند و تغییر نمیکند. بنابراین، اگر آب را از آتش بگیری، باعث ایجاد جنگ و درگیری میشود.
هوش مصنوعی: هر کسی که بیکار است یا مشغول کار، هر دو به نوعی به جایی امن و آسوده میرسند.
هوش مصنوعی: اگر آب از بین این سنگها عبور کند، وقتی که به مرکز سنگ برسد، آرام و قرار میگیرد.
هوش مصنوعی: اگر به بدی بمیرى، مثل کسی خواهی بود که ناتمام و ناقص است و در آتش جهنم قرار گرفتهای، مانند هیزم خام که هنوز آماده نیست.
هوش مصنوعی: تلاش کن که در این دنیا کامل و成熟 باشی تا در آن مشکلات و سختیها گرفتار نشوی.
هوش مصنوعی: اگر دلت از حقایق باخبر است، بدان که موانع و مشکلاتی که در مسیر تو وجود دارد، بسیار سنگین و دشوار هستند.
هوش مصنوعی: در این دنیا تلاش کن تا مسألهها و مشکلات خود را حل کنی، تا اینکه در این وضعیت و مشکلات باقی نمانی.
هوش مصنوعی: دل را آزاد کن و جانت را سبک بگذار، سپس از این جهان رها خارج شو.
هوش مصنوعی: آهسته بندهای وابستگیهای دنیا را بگسل، تا آزاد و مستقل باشی و هیچ چیز تو را به خود نچسباند.
هوش مصنوعی: در روز اول که چشمت باز شد و به این دنیای مادی (مجازی) نگاه کردی، دل تو (عشق و احساساتت) در این جهان به اسارت درآمد.
هوش مصنوعی: آیا نشنیدی که همهچیز را با دست خود ساختهاند؟ یا نمیدانی که این دنیا پایدار نیست و به راحتی ویران میشود؟
هوش مصنوعی: در روز آخر، نمیتوان با دل خود که به صد مشکل و گره گرفتار شده، رهایی یافت.
هوش مصنوعی: هر چیزی از تو باقی میماند را به خاک بسپار و آنچه که با توست و ارزشمند است را پاک و خالص کن.
هوش مصنوعی: جان خود را که در این دنیا به زر و سیم و خانه وابسته کردهای، رها کن.
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که کسی که بینش عمیق دارد، از میان دیگران مانند مویی که از شیر جدا میشود، خارج میشود. وقتی او میگوید "بیاور"، گویی دیگران باید بگویند "بگیر" و فرمان او را اجرا کنند. این نشاندهندهی قدرت یا تسلط او بر دیگران است.
هوش مصنوعی: افرادی که در این موضوع (معاد و تجرد) دیدگاههایی دارند که واضح و پنهان است، به این امر مشغولند.
هوش مصنوعی: آیا فکر میکنی که بر آتش و باد یا بر این آب و خاک بیاساس تکیه و اعتماد میتوان کرد؟
هوش مصنوعی: این جسم و دنیای مادی که داریم، چیزهایی است که بهطور موقتی به ما داده شده و به نوعی ما باید آنها را رها کنیم؛ مثل وامهایی که باید برگردانده شوند.
هوش مصنوعی: آیا به نظر تو وقتی این جسم از بین برود، آیا نفس (روح) او تنها به باد میرود و خاک تبدیل میشود؟
هوش مصنوعی: فرزند تو، دختری به دنیا میآورد و دختر تو نیز همسری پیدا میکند.
هوش مصنوعی: زن جوان است و همسرش باید مهریه و ارث از زرش (ثروتش) به او دهد.
هوش مصنوعی: نقد را به سختی ببندد و در برابر نوجوانانی که هنوز درک کافی ندارند، چند تکه از لباسها را قرار دهد.
هوش مصنوعی: شب اول، (شخصی) تو را با عجز و نیاز، و نیرنگ و تدبیر، وامیدارد و به تو فشار میآورد.
هوش مصنوعی: خانهای که متعلق به بیگانه است، به زودی ویران و بیارزش میشود و از اعتبار و شکوهش کاسته میگردد.
هوش مصنوعی: اگر کسی به یتیم یا کسی که بیپناه است توجه نکند، دشمن تو هم نمیتواند به تو نزدیک شود و به تو آسیب برساند.
هوش مصنوعی: اگر کسی به مادرت توجه کند، فایدهای ندارد و اگر هم به خاکت (مقبرهات) بیفتد، کسی به آنجا نمیآید.
هوش مصنوعی: اگر به او زجر و آزار برسانند و او بر تو شکایت کند، تو پاسخی نمیشنوی و به حرفش توجه نمیکنی.
هوش مصنوعی: انسان در وضعیتی رها و بدون هیچ حسی از غم و درد یا ارتباط با آشنایان باقی مانده است و در زندگیاش هیچگونه عشقی یا دلبستگی ندارد.
هوش مصنوعی: هر چه باارزشتر باشد، در میان زر و پارچه دزدیده میشود و به همین اندازه، بیارزشی و ناکامی بیشتر نمایان میشود.
هوش مصنوعی: تو در دنیا باقی میمانی، ولی قبر و سیرت بد تو در کنار مردم نادان خواهد بود؛ اینجا اشاره به عاقبت بد و سرنوشت نامناسبی دارد که در انتظار افرادی است که تنها به ظواهر توجه میکنند.
هوش مصنوعی: دیگر نمیتوانم از خطرها و مشکلات بگویم، چون تو گفتی که هر چه پیش بیاید، باشد!
هوش مصنوعی: همه چیز را پر کردند و گزارش کردند، اما تو کم دیدی و زیاد گفتند ولی هیچ نشنیدی.
هوش مصنوعی: اگر احوالی که من توصیف کردم وجود ندارد، پس من بد گفتهام و اگر آن حالت وجود دارد، پس من خودم را به درستی وصف کردهام.
هوش مصنوعی: این دنیا و زرق و برق آن قابل اعتبار نیست؛ عشق حقیقی را نمیتوان در دلها کاشت و با مال و قدرت به دست آورد.
هوش مصنوعی: دست خود را از مال و ثروت خالی کن تا قلب تو از ترس وابستگی به آن نلرزد.
هوش مصنوعی: بدون داشتن مال و دارایی، افراد بیچیز شاد و امنیت خاطر دارند و مانند افرادی که مست هستند، آزادی و آرامش را تجربه میکنند.
هوش مصنوعی: عاقلان به این پیوند (محبت به لذات دنیوی) نخواهند پیوست و کسانی که به آن وابسته شدهاند، بر آنها میخندند.
هوش مصنوعی: کسی که به خوشیهای مادی و جسمی اهمیت میدهد، درواقع کار خود را خراب نکرده است. این جمله اشاره دارد به این که توجه به لذتهای دنیوی به خودی خود ناپسند نیست.
هوش مصنوعی: کسی که متوجه شد این دوریها و جداییها چگونه باعث جدا شدن او از حقیقت و اصل خود شده است.
هوش مصنوعی: شخصی از دنیا و زندگی دنیاوی خود کنارهگیری کرده و از آز و امتحانات بیهوده فاصله میگیرد؛ چون زمان جدایی از این دنیا فرا رسیده و او آماده است که با شتاب و آمادگی خارج شود.
هوش مصنوعی: در افزایش ضرر و خسارت تو هست، و اگر میخواهی از آن بگریزی، مانند افرادی که دلبسته به خوشگذرانى و سرگرمیه هستند، نباش.
هوش مصنوعی: به خداوند زنده و پاینده پناه ببر، و در برابر آز و آزمایشها مانند یک دشمن آشکار عمل کن.
هوش مصنوعی: تا زمانی که در زحمت و تلاش برای به دست آوردن نان هستی، از کسی آزاری نرسان.
هوش مصنوعی: اگر تو رستاخیز و زندگی دوبارهای داری، باید به دنبال غذا و nourishment برای جانت باشی، نه فقط به دنبال غذاهای مادی مانند ترنجبین، آب، و نان.
هوش مصنوعی: اگر تو جان و روح خود را بشناسی و به آن توجه کنی، نیازهای دنیوی و مادیات (مانند خر و بارش) اهمیتی نخواهد داشت، چرا که سفر معنوی و فهم عمیقتری در پیش داری که از این زندگی مادی فراتر است.
هوش مصنوعی: زندگی همچون نردبانی است که هر پلهاش به یکی از خواستهها و نیازهای ما متصل است و ما باید بر این خواستهها پا بگذاریم و آنها را پشت سر بگذاریم تا به هدفهایمان برسیم.
هوش مصنوعی: راه تو برای رسیدن به آزادی، مانند نردبانی است که در جهانی پر از شادی و خوشی قرار دارد.
هوش مصنوعی: روح انسان به مانند خر عیسی، در این تن خاکی قرار دارد، اما وقتی از قید جسم آزاد شود، به آسمانها و عالم بالاتر میرسد.
هوش مصنوعی: این بدن و ظاهر، تنها پوشش و مرکب (یعنی خر) است و باید از آن رها شد تا به دنیای شعور و آگاهی دست یابیم.
هوش مصنوعی: دربارهٔ او (شخصیت مورد نظر)، تا زمانی که به قرب خدا نرسیده، وضعیتاش به صورت مثالی به صلیب تشبیه شده و نشان میدهد که او در مقام و جایگاهش فرودست است و حتی ستارهٔ تقدیرش هم در آسمان نمیتواند برجسته شود.
هوش مصنوعی: صادقان و راستگوها که نور دین را روشن نگه میدارند، بیشتر از این به تو چه چیزی میتوانند یاد دهند؟
هوش مصنوعی: برای تو آموختند که چگونه جانباز و فداکار باشی، تا بتوانی حقیقت را ببینی و کار جان را انجام دهی.
هوش مصنوعی: ساختن و پرورش روح انسان نیازمند تحمل سختیها و دردهاست. البته خوش به حال آن دلی که در این لحظهها روزی و پاداش الهی نصیبش شود.
هوش مصنوعی: از آنجا که سر (جان) را از بدن (تن) گرفتند و در عوض آب خواست، نشان میدهد که باید برای تقویت سخنش (بحث و دلیلش) دلیلی محکم ارائه دهد.
هوش مصنوعی: وقتی جهان وفا نکند، حتی اگر سر بر جای باشد و انگبین (عسل) در آن باشد، فایدهای ندارد. در واقع، وفای جهان به انسان بستگی ندارد و نباید به آن اعتماد کرد.
هوش مصنوعی: کسی که میداند میتواند به آسمان برود، میتواند از این دنیا نیز برود.
هوش مصنوعی: ولی لازم است که به او بگویی این خبر را، که چنین سفر کردن ممکن است.
هوش مصنوعی: اینها همگی نشانههایی هستند که تو را متوجه میکنند؛ تمامی این آموزشها برای هدایت و نشان دادن راه توست.
هوش مصنوعی: تا بفهمی که سنتها و عادتها چگونهاند، نخستین اساس محبت و ارادت به چه چیز است؟
هوش مصنوعی: زمانی که سر او از دست آنها پنهان شد، سر او نیز در فکر و اندیشهٔ بداندیشان قرار گرفت.
هوش مصنوعی: اگر فرصتی برای ترک آز و فریبکاری به دست نیاید، نمیتوان در این دنیا به اهداف و آرزوهای بزرگ دست یافت.
هوش مصنوعی: وقتی که دست و پای انسانی از آلودگی و گناهان پاک شود، دیگر درد و رنج دنیوی برایش چه ارزشی دارد و او در کجا میتواند به آن رنجها برگردد؟
هوش مصنوعی: زمانی که به بلوغ و کمال رسید، از این جهان پست و زشت بدی و نفرتی در دلش شکل گرفت.
هوش مصنوعی: دشمن به دشمنان نشان داد که چگونه جام جم، که نماد دانش و کرامت است، از دست آنها گرفته شد.
هوش مصنوعی: اختلاف پیش آمد و تیرگی به وجود آمد که آیا جسم او (تنش) به خاک تبدیل شد یا به باد (یعنی روحش به عالم بالا رفت)؟
هوش مصنوعی: تن او فقط یک جسم بود، اما روح او حقیقتی بالاتر از جسمش بود. وقتی او را به گور میسپارند یا در کفن میپیچند، حقیقت روحش (که از جسمش جداست) باقی خواهد ماند.
هوش مصنوعی: این بیت به مسائل مربوط به وجود و ذات انسان اشاره دارد. شاعر میگوید که در وجود انسان، دوگانگی و تضاد وجود دارد و ممکن است از این تضاد زخمهایی ایجاد شود که باعث نمایان شدن جنبههای متضاد و رنگارنگ وجود او میشود.
هوش مصنوعی: هر کسی که عیسی (پیامبر) در دست او باشد و به او تعلق داشته باشد، رنگ و نشانهٔ خداوند بر او خواهد بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چون بیامد بوعده بر سامند
آن کنیزک سبک زبام بلند
برسن سوی او فرود آمد
گفتی از جنبشش درود آمد
جان سامند را بلوس گرفت
[...]
چیست آن کاتشش زدوده چو آب
چو گهر روشن و چو لؤلؤ ناب
نیست سیماب و آب و هست درو
صفوت آب و گونه سیماب
نه سطرلاب و خوبی و زشتی
[...]
ثقة الملک خاص و خازن شاه
خواجه طاهر علیک عین الله
به قدوم عزیز لوهاور
مصر کرد و ز مصر بیش به جاه
نور او نور یوسف چاهی است
[...]
ابتدای سخن به نام خداست
آنکه بیمثل و شبه و بیهمتاست
خالق الخلق و باعث الاموات
عالم الغیب سامع الاصوات
ذات بیچونش را بدایت نیست
[...]
الترصیع مع التجنیس
تجنیس تام
تجنیس تاقص
تجنیس الزاید و المزید
تجنیس المرکب
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.