پی تقلید رفتن از کوریست
در هر کس زدن ز بیزوریست
من درین کوچه خانهای دارم
هم ازین دام و دانهای دارم
گر به سالوس دام باز کشم
سر خورشید در نماز کشم
میتوانم به وقت زراقی
مار این زخم را شدن راقی
لیکن از اهل راز میترسم
زان نظرهای باز میترسم
به ادب رو، که دیدهها بیناست
پیش رخ بین و منگر از چپ و راست
ای برادر، چو با خرد یاری
نظری کن به نور بیداری
نقد خود زیر پای خلق مریز
زین فضولان راهزن بگریز
خویش را زین غرور باز آور
روی در قبلهٔ نیاز آور
دل بهر یافه و مجاز مده
راه هنگامه گیر باز مده
چند منقاد هر خسی باشی؟
جهد آن کن که خود کسی باشی
غول در ده مهل، که راه کند
ده ده او را که ده تباه کند
هر چه داننده گوید از جاییست
پی نادان مرو، که خود راییست
طرقی را مگوی علت خویش
گر چه حبالملوک دارد پیش
حب لولی گر از شکر باشد
حبةالقلب را بتر باشد
آنچه بینی کزو شکم برود
این نگه کن که: روح هم برود
سخن ما مبین، که پنهانست
تو سخن دان، نبودهای ، زانست؟
میوهٔ نارسیده را چه کنی؟
سخن چیده چیده را چه کنی؟
لب برین کوزه نه، چو خواهی کام
زر به این نظم ده، چو جویی نام
در پی در روی به دریا بار
زانکه در را شناختی مقدار
اهل دل را غلط شناختهای
زان غلط بود هر چه باختهای
سر ایزد چه پرسی از خراز؟
از دم جبرییل پرس این راز
آنکه نانت خورد زبون تو اوست
و آنکه دنیات خواست دون تو اوست
اندرو گر کرامتی بودی
وز تجرد علامتی بودی
رفتنش بر در تو بودی عار
بر در خود ترا ندادی بار
عارف کردگار زر چکند؟
ولیالله بار و خر چه کند؟
هوش خود را به هر ترانه مده
جز ره کدخدا به خانه مده
آنچه در دور ما امیرانند
صید این جمع گول گیرانند
گر بیابند زنگیی خسته
زنگ و قابی دو بر گلو بسته
قاب قوسین جای او دانند
چرخ را زیر پای او دانند
دیگ فقر آن کسان که جوشیدند
پیش ازین زهرها بنوشیدند
باز قومی ز کارها جستند
رنگ آنها به خویش در بستند
نام آنها شدست ازینها بد
کاشکی نامشان نبودی خود
چون به این جامه در شدند اوباش
شد در آفاق مکر ایشان فاش
غیرتم دل گرفت و دامن نیز
گفتم: ای روزگار با من نیز
چند بینیم و چشم خوابانیم؟
گفت: کای اوحدی شتابانیم
رنگ بدعت بسی نماند، باش
تا شود رنگ مبدا ما فاش
نقش نقش رسول و یارانست
حب ایشان گزین، که کار آنست
نرخ سالوس لاش خواهد شد
دور کشفست، فاش خواهد شد
هر که گردن بپیچد از در او
گر سپهرست، خاک بر سر او
نقش صدیق مینمایم راست
به دیارش رو و ببین که کجاست؟
در زمان صحابه و یاران
آن بزرگان و آن نکوکاران
نام شیخ و سماع و خرقه نبود
دین به هفتاد و چند فرقه نبود
بر چهل مرد بود پیرهنی
بلکه چل روح بود در بدنی
کرده بودند پی ز دنیا گم
«سیدالقوم» بود « خاد مهم»
تن به ریگ روان نهفتندی
راز دل را به کس نگفتندی
روی مردان به راه باید، راه
چیست؟ این خانهٔ کبود و سیاه
گر ز من ریش و شانه خواهی جست
جنگ داری، بهانه خواهی جست
هر که دریافت سر آل عبا
خواه در خرقه باش و خواه قبا
بینشانیست رنگ درویشان
چه کنی رنگ جامهٔ ایشان؟
رنگ پوشی ز بهر نام بود
نام جویی ز فکر خام بود
بنده را نام جستن از هوسست
داغ آن خواجه نام بنده بسست
بنده را نام بندگیش تمام
به ازین بنده را چه باشد نام؟
فکر باید که بیغلط باشد
جامه سهلست، اگر سقط باشد
سخنی کز حضور گردد فاش
قایلش هر که هست، اگر سقط باشد
سخنی کز حضور گردد فاش
قایلش هر که هست، گو: میباش
چون درخت سخن رسید به بار
ننشینیم تا بود دستار
میوه گر نغز و پخته و نوریست
گر بیفتد ز شاخ دستوریست
سخنی کان به راه دارد روی
گفتنش را اجازتست، بگوی
سخن آن راست کو سخن سنجد
چه زنی تن که: شیخ میرنجد؟
آنکش این نیست پس چه میداند؟
ور مرا هست کس چه میداند؟
ره به هنجار من کجا یابی؟
زانکه بیدارم و تو در خوابی
سخن ما ز بهر گفتن بود
گهر ما ز بهر سفتن بود
هم بباید سخن بگفت آخر
مشک را چون توان نهفت آخر؟
مشک ما خالصست و بوی کند
عاشق مست های و هوی کند
تو که حلوا خوری و بریانی
خلق را در سخن نگریانی
ما که خون خوردهایم پیوسته
مشک شد خون خورده آهسته
اوحدی شست سال سختی دید
تا شبی روی نیک بختی دید
سر گفتار ما مجازی نیست
بازکن دیده، کین به بازی نیست
سالها چون فلک بسر گشتم
تا فلک وار به دیدهور گشتم
بر سر پای چله داشتهام
چون نه از بهر زله داشتهام
از برون در میان بازارم
وز درون خلوتیست با یارم
کس نبیند جمال سلوت من
ره ندارد کسی به خلوت من
تا دل من به دوست پیوستست
سورها گرد سر من بستست
دل من مست گشت و در بیمم
که: بدانند حال ازین نیمم
آنچه گفتم مگر به مستی بود
غلطست این، که عین هستی بود
من چه دانم به راه داشتنت؟
او تواند نگاه داشتنت
باز ازین دیو عشوه ده لاحول
من و نزدیک او درستی قول
کیستم من که دم توانم زد؟
یا درین ره قدم توانم زد؟
گشته با هیبتش فصیحان لال
چون منی را چه قیل باشد و قال؟
عاجزی، مفلسی،تهیدستی
خاکساری، فروتنی، پستی
عمر خود در هوس تلف کرده
نام خود رند و ناخلف کرده
با چنین کاس و کیسهٔ لاغر
سخن از جام گویم و ساغر
اگر از باده جام پر دارم
زیبدم، زانکه جام در دارم
گر چه تاریخ دان این شهرم
همچو تقویم کهنه بیبهرم
سالها اشک دیده پالودم
روزها از طلب نیاسودم
عقل عنقای مغربم میخواند
چرخ زالم چنین به گوشه نشاند
به جوانی چو زال پیر شدم
که چو سیمرغ گوشهگیر شدم
هم چو فاروق زهر نوشم من
زانکه تریاک میفرشم من
زهر من کس ندید، من خوردم
که ستم بین و زهر پروردم
آنکه زین زهر شد مرا ساقی
« عنده رقیتی و تریاقی»



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر "در منع تقلید" به بررسی خطرات تقلید کورکورانه و تأکید بر ضرورت خودشناسی و خردمندی میپردازد. شاعر، اوحدی مراغهای، با اشاره به خانه و دام خود، بر این نکته تأکید میکند که انسان باید از پیروی از دیگران دوری کند و به جای آن به درون خود بنگرد. او به مردم میگوید که نباید در دام فریبندگان بیفتند و باید به دنبال حقیقت و نگاه عمیقتر به زندگی باشند. شاعر به یادآوری این نکته میپردازد که در گذشته، بزرگان به دنبال دنیا و نام نبودند و هر کس باید عمیقاً به زندگی و مقصود خود توجه کند. در نهایت، او بر این باور است که مهمترین چیز، شناخت حقیقت و دوری از ظواهر و خودبزرگبینی است.
هوش مصنوعی: دنبالهروی کورکورانه از دیگران از نابینایی است و به هر دری زدن و دست به دامن هر کسی شدن از ناتوانی و بیمایگی است.
هوش مصنوعی: من هم در این کوچه خانه دارم و از این دام و دانهٔ فریبکاری آگاهم؛ یعنی شیوههای مدعیان را میشناسم و از آن بهرهای دارم.
هوش مصنوعی: اگر با ریاکاری دام بگسترم، میتوانم حتی خورشید را هم به نماز و کرنش وادارم؛ یعنی میتوانم بزرگترینها را فریب دهم.
هوش مصنوعی: به هنگام فریبکاری میتوانم خود را افسونگر و درمانگرِ مار این زخم جلوه دهم و چارهگری را به نمایش بگذارم.
هوش مصنوعی: اما از رازدانان و از آن چشمهای بینا و نکتهسنج میترسم و برای همین به فریب دست نمیزنم.
هوش مصنوعی: با ادب راه برو، چون چشمها بینا هستند؛ پیش رویت را ببین و به چپ و راست نگاه مکن.
هوش مصنوعی: ای برادر، اکنون که با خرد همراهی، با روشنی بیداری و هشیاری به کارها بنگر.
هوش مصنوعی: سرمایه و دارایی خود را زیر پای مردم مریز و از این یاوهگویان راهزن دوری کن.
هوش مصنوعی: خود را از این غرور بازگردان و رو به قبلهٔ نیاز و فروتنی در برابر خدا بیاور.
هوش مصنوعی: به هر سخن بیهوده و هر امر ظاهری و دروغین دل مبند و به معرکهگیران و شیادانی که مردم را گرد خود جمع میکنند راه مده.
هوش مصنوعی: تا کی میخواهی فرمانبر هر فرومایهای باشی؟ بکوش که خودت کسی و صاحب ارزشی شوی.
هوش مصنوعی: غول گمراهکننده را به ده راه مده که در آن جا خوش میکند؛ او را بزن و بیرون کن، زیرا ده را ویران میکند. مراد راه ندادن مدعیان فریبکار به دل و جامعه است.
هوش مصنوعی: هر سخنی که دانا میگوید پشتوانه و سرچشمهای دارد؛ دنبال نادان مرو، چون سخن او تنها خودرأیی است.
هوش مصنوعی: بیماری خود را به دوافروش دورهگرد و شیاد مگو، هرچند داروی «حبالملوک» را پیش رو داشته باشد.
هوش مصنوعی: قرص و حب کولی شیاد اگر از شکر هم باشد، برای دانهٔ دل و جان زیانبارتر است؛ یعنی شیرینی ظاهری فریبکار برای دل زیانآور است.
هوش مصنوعی: آن دارویی که میبینی شکم را روان میکند، توجه کن که جان هم با آن از دست میرود.
هوش مصنوعی: معنای سخن ما را نمیبینی چون پنهان است؛ آیا از این روست که تو سخنشناس نبودهای؟
هوش مصنوعی: میوهٔ نارس به چه کارت میآید؟ سخنان پراکنده و نسنجیده را برای چه میخواهی؟ یعنی سخن پخته و رسیده را بجوی.
هوش مصنوعی: اگر کامروایی میخواهی لب بر این کوزه بگذار و از این سخن بنوش، و اگر نام نیک میجویی، زر و ارزش را به این شعر بده.
هوش مصنوعی: برای یافتن مروارید به سوی دریا میروی، زیرا ارزش مروارید را شناختهای؛ پس گوهر معنا را نیز باید از سرچشمهاش جست.
هوش مصنوعی: اهل دل را اشتباه شناختهای و هر چه باختهای از همین اشتباه بوده است.
هوش مصنوعی: راز الهی را چرا از پیشهوری چون خراز میپرسی؟ این راز را از دم جبرئیل و سرچشمهٔ وحی بپرس.
هوش مصنوعی: کسی که نان تو را میخورد زیردست و فروتر از توست، و کسی که دنیای تو را میخواهد پستتر از توست؛ پس او را پیشوای خود مکن.
هوش مصنوعی: اگر در آن مدعیِ درویشی کرامتی بود و نشانهای از وارستگی و دلبریدن از دنیا داشت،
هوش مصنوعی: آمدنش به در خانهٔ تو برایش ننگ بود و حتی تو را به درِ خانهٔ خود راه نمیداد. یعنی درویش راستین گدای در خانهٔ توانگران نیست.
هوش مصنوعی: کسی که خدا را شناخته، زر را برای چه میخواهد؟ دوست و ولیِ خدا را با بار و خر و مال و منال چه کار؟
هوش مصنوعی: عقل و هوش خود را به دست هر آواز و سخن فریبنده مسپار و جز از راهی که صاحبخانه نشان داده، کسی را به خانه راه مده؛ یعنی فقط از راهنمای راستین پیروی کن.
هوش مصنوعی: امیران و بزرگانِ روزگار ما شکارِ این گروهِ فریبکار شدهاند که سادهلوحان را به دام میاندازند.
هوش مصنوعی: اگر سیاهِ خسته و ژولیدهای را بیابند که زنگوله و یکی دو کاسه به گردن بسته است (به شیوهٔ قلندران)،
هوش مصنوعی: جایگاه او را مقامِ «قاب قوسین» یعنی نهایتِ نزدیکی به خدا میپندارند و آسمان را زیر پای او میشمارند. شاعر میان «قاب» به معنی کاسه و «قاب قوسین» بازی لفظی کرده است.
هوش مصنوعی: کسانی که پیش از این دیگِ فقر را به جوش آوردند و درویشیِ راستین داشتند، زهرهای سختی و رنج را نوشیدند.
هوش مصنوعی: اما گروهی دیگر از کار و زحمت گریختند و ظاهر و رنگِ آن درویشانِ راستین را به خود بستند.
هوش مصنوعی: به سبب این دروغگویان، نامِ درویشانِ راستین بدنام شده است؛ کاش این گروه اصلاً آن نام را بر خود نداشتند.
هوش مصنوعی: وقتی اوباش و فرومایگان این جامهٔ درویشی را پوشیدند، فریبکاریشان در همه جا آشکار شد.
هوش مصنوعی: غیرت دینی دل و دامنم را گرفت و به روزگار گفتم: ای روزگار، با من هم سخن بگو و پاسخ ده.
هوش مصنوعی: گفتم: تا کی اینها را ببینیم و چشم بر آن ببندیم؟ روزگار پاسخ داد: ای اوحدی، ما شتابانیم و زود کار را به سامان میرسانیم.
هوش مصنوعی: رنگِ بدعت دیری نمیماند؛ صبر کن تا رنگ و حقیقتِ اصلیِ ما آشکار شود.
هوش مصنوعی: نقش و الگوی درست همان شیوهٔ پیامبر و یارانش است؛ دوستیِ آنان را برگزین که کارِ اصلی همین است.
هوش مصنوعی: بهای ریاکاری بیارزش و هیچ خواهد شد؛ روزگارِ پردهبرداری است و این دورویی آشکار میشود.
هوش مصنوعی: هر کس از درگاهِ او (پیامبر) روی برتابد، حتی اگر آسمان باشد، خاک بر سرش باد.
هوش مصنوعی: من نقشِ درست و راستِ مردِ صدیق را نشان میدهم؛ به دیار و روزگار او برو و ببین که آن شیوه کجاست.
هوش مصنوعی: در روزگارِ صحابه و یارانِ پیامبر، آن بزرگان و نیکوکاران،
هوش مصنوعی: نامی از شیخ و سماع و خرقه نبود و دین به هفتاد و چند فرقه تقسیم نشده بود.
هوش مصنوعی: چهل مرد یک پیراهن داشتند؛ بلکه گویی چهل جان در یک تن بودند، از بس یکدل و یگانه بودند.
هوش مصنوعی: ردِ پای دنیا را گم کرده و از آن بریده بودند و طبق این سخن رفتار میکردند که «سرورِ قوم، خدمتگزار آنان است».
هوش مصنوعی: خود را در ریگزارها و گمنامی پنهان میکردند و رازِ دلشان را به هیچکس نمیگفتند.
هوش مصنوعی: روی مردان راه حق باید به سوی راه باشد. راه چیست؟ راه این خانهٔ کبود و سیاه، یعنی این دنیای ظاهر زیر آسمان، نیست.
هوش مصنوعی: اگر از من نشانههای ظاهری شیخی مانند ریش و شانه بخواهی، پیداست که سر جنگ داری و بهانه میجویی.
هوش مصنوعی: هر کس راز آل عبا، یعنی پیامبر و خاندانش، را دریافته باشد، فرقی نمیکند که خرقهٔ صوفیانه بپوشد یا قبای معمولی.
هوش مصنوعی: رنگ درویشان بینشانی و گمنامی است؛ پس چرا به رنگ جامهٔ آنان میچسبی و از آن تقلید میکنی؟
هوش مصنوعی: جامهٔ رنگین پوشیدن برای نام و شهرت است و شهرتطلبی از اندیشهٔ ناپخته برمیخیزد.
هوش مصنوعی: نامجویی برای بنده از هوس است. داغ بندگی آن خواجه، یعنی خدا، برای نام و نشان بنده کافی است.
هوش مصنوعی: برای بنده همین نام بندگی کامل است. چه نامی بهتر از این برای بنده میتواند باشد؟
هوش مصنوعی: اندیشه باید بیخطا و درست باشد؛ جامه اهمیتی ندارد، حتی اگر کهنه و بیارزش باشد.
هوش مصنوعی: این بیت در متن آشفته است و آمیزهای از بیتهای پیش و پس به نظر میرسد. معنای محتمل: سخنی که از حضور دل و الهام آشکار شود ارزش دارد، هر که گویندهاش باشد، هرچند فرومایه باشد.
هوش مصنوعی: سخنی که از حضور دل و الهام حق آشکار شود ارزشمند است؛ گویندهاش هر که باشد، بگو باشد، زیرا گوینده اهمیتی ندارد.
هوش مصنوعی: وقتی درخت سخن به بار نشست، به خاطر دستار و مقام ظاهری خاموش نمینشینیم.
هوش مصنوعی: اگر میوهٔ سخن نیکو و پخته و تازه باشد، افتادنش از شاخه، یعنی گفته شدنش، رواست و اجازه دارد.
هوش مصنوعی: سخنی که رو به راه حق دارد گفتنش رواست؛ پس آن را بگو.
هوش مصنوعی: سخن گفتن حق کسی است که سخن را میسنجد. چرا با این بهانه که شیخ میرنجد خاموش میمانی؟
هوش مصنوعی: کسی که این توانایی سنجش را ندارد چه میفهمد؟ و اگر من آن را دارم، دیگران از کجا بدانند؟
هوش مصنوعی: تو چگونه به روش و حال من راه میبری، در حالی که من بیدارم و تو در خواب غفلتی؟
هوش مصنوعی: سخن ما برای گفتن است، همانگونه که گوهر برای سفتن و به رشته کشیدن است.
هوش مصنوعی: سرانجام سخن را باید گفت؛ مشک را چگونه میتوان پنهان کرد؟
هوش مصنوعی: مشک ما ناب است و بویش پراکنده میشود؛ عاشق مست هم ناچار فریاد و هایوهوی سر میدهد.
هوش مصنوعی: تو که حلوا و بریان میخوری و در آسایشی، نمیتوانی با سخنت مردم را به گریه آوری.
هوش مصنوعی: اما ما که همیشه خون دل خوردهایم، آن خون اندکاندک مشک شده است؛ همچنان که خون در ناف آهو به مشک بدل میشود.
هوش مصنوعی: اوحدی شصت سال سختی کشید تا سرانجام شبی روی خوشبختی را دید.
هوش مصنوعی: اصل و حقیقت سخن ما خیالی و دروغین نیست؛ چشمت را باز کن که این کار شوخی و بازی نیست.
هوش مصنوعی: سالها مانند آسمان سرگردان چرخیدم تا سرانجام، مانند آسمانِ پرستاره که گویی سراسر چشم است، بینا و صاحبنظر شدم.
هوش مصنوعی: ایستاده و با رنج، چلهنشینی و ریاضت چهلروزه کردهام، اما نه برای به دست آوردن تهماندهٔ سفره و سود دنیوی.
هوش مصنوعی: در ظاهر میان مردم و بازارم، اما در باطن با یار خود در خلوتم.
هوش مصنوعی: هیچکس زیبایی آرامش و تسلای درونی مرا نمیبیند و کسی به خلوت من راه ندارد.
هوش مصنوعی: از وقتی دلم به دوست پیوسته، گویی دیوارها و حصارهایی گرد من کشیده شده که دیگران را از من دور نگه میدارد.
هوش مصنوعی: دلم مست شده و میترسم که مردم از همین اندازه که گفتم، به حال درونم پی ببرند.
هوش مصنوعی: شاید بگویند آنچه گفتم از سر مستی بود؛ اما این نادرست است، چون آن عینِ حقیقت و هستی بود.
هوش مصنوعی: خطاب به شنونده میگوید: من چه میدانم چگونه تو را در راه نگه دارم؟ تنها خداوند میتواند تو را نگه دارد.
هوش مصنوعی: باز از وسوسهٔ این دیو فریبنده به خدا پناه میبرم؛ مرا چه رسد که در پیشگاه او ادعای درستی گفتار کنم.
هوش مصنوعی: من کیستم که بتوانم سخنی بگویم یا در این راه قدمی بردارم؟
هوش مصنوعی: سخنوران زبانآور از هیبت او لال شدهاند؛ پس کسی مانند من چه گفتوگویی میتواند داشته باشد؟
هوش مصنوعی: من کسی ناتوان، تنگدست و تهیدست، خاکسار، فروتن و فرومایهام.
هوش مصنوعی: عمرم را در هوسها تباه کردهام و نامم را به رندی و ناشایستگی آلودهام.
هوش مصنوعی: با چنین کاسهٔ تهی و کیسهٔ خالی، از جام و ساغر سخن میگویم؛ اشارهای است به نام کتاب «جام جم».
هوش مصنوعی: اگر جامم از بادهٔ معنا پر باشد سزاوار است، چون جامی پر از مروارید سخن دارم.
هوش مصنوعی: هرچند از رویدادهای این شهر آگاهم، مانند تقویم کهنه بیبهره و بیفایده ماندهام.
هوش مصنوعی: سالها اشک از چشم ریختم و روزها از جستوجو و طلب آرام نگرفتم.
هوش مصنوعی: عقل مرا مانند عنقای مغرب، نایاب و دور از دسترس، میخواند و روزگار مرا چون زالِ پیر به گوشهای نشانده است.
هوش مصنوعی: در جوانی مانند زال که سپیدموی زاده شد پیر شدم، چون مانند سیمرغ گوشهنشین و عزلتگزین شدم.
هوش مصنوعی: مانند تریاق فاروق که زهر را در خود میگیرد و بیاثر میکند، من زهر مینوشم، زیرا خود فروشندهٔ پادزهرم و به دیگران درمان میدهم.
هوش مصنوعی: کسی زهرِ مرا ندید، خودم آن را نوشیدم؛ زیرا من ستمدیدهای هستم که زهر را در خود پرورده و تحمل کردهام.
هوش مصنوعی: آن کس که ساقیِ این زهر برای من شد، افسون و پادزهرِ من نیز نزد اوست؛ یعنی درد و درمان هر دو از معشوق است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چون بیامد بوعده بر سامند
آن کنیزک سبک زبام بلند
برسن سوی او فرود آمد
گفتی از جنبشش درود آمد
جان سامند را بلوس گرفت
[...]
چیست آن کاتشش زدوده چو آب
چو گهر روشن و چو لؤلؤ ناب
نیست سیماب و آب و هست درو
صفوت آب و گونه سیماب
نه سطرلاب و خوبی و زشتی
[...]
ثقة الملک خاص و خازن شاه
خواجه طاهر علیک عین الله
به قدوم عزیز لوهاور
مصر کرد و ز مصر بیش به جاه
نور او نور یوسف چاهی است
[...]
ابتدای سخن به نام خداست
آنکه بیمثل و شبه و بیهمتاست
خالق الخلق و باعث الاموات
عالم الغیب سامع الاصوات
ذات بیچونش را بدایت نیست
[...]
الترصیع مع التجنیس
تجنیس تام
تجنیس تاقص
تجنیس الزاید و المزید
تجنیس المرکب
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.