گر چه در کوی وفا جا نگرفتی و سرایی
ما نبردیم ز کوی طلبت رخت به جایی
بس خطا بود نگه باز نکردن که گذشتی
مکن اینها، که نکردیم نگاهت به خطایی
بر تن این سر شب و روز از هوس پای تو دارم
ورنه من کیستم آخر؟ که سرم باشد و پایی
گر قبا شد ز غمت پیرهنی حیف نباشد؟
کم از آن کز کف عشق تو بپوشیم قبایی
قیمت قامت و بالای ترا کس بنداند
تا نیفتند چو من شیفته در دام بلایی
درد عشق تو به نزدیک طبیبان ولایت
بس بگفتیم و ندانست کسش هیچ دوایی
هم نشینان تو بر سفرهٔ خاصند، چه معنی؟
که به درویش سر کوچه نگفتند صلایی
بوسهای ده به من خسته، که بسیار نباشد
به فقیران بدهد محتشم شهر عطایی
اوحدی را مکن از خیل محبان تو بیرون
که توسلطانی و خیلت نشکیبد ز گدایی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشقی که معشوق به او بیوفایی کرده و بیاعتنا از کنارش گذشته، از وفاداری خود و ماندنش در کوی او سخن میگوید و از اینکه حتی نگاهی از او دریغ شده گله میکند. سپس درد بیدرمان عشق و بیخبری مردم از ارزش زیبایی معشوق را یاد میکند و خود را درویشی میخواند که به سفرهٔ همنشینان او راه نیافته است. در پایان از معشوق، مانند گدایی از سلطان، بوسهای میخواهد و التماس میکند که اوحدی را از جمع عاشقانش بیرون نکند.
هوش مصنوعی: هرچند تو در کوی وفاداری جا و خانهای نگرفتی و اهل وفا نبودی، ما از کوی جستوجوی تو بار و بنهمان را به جای دیگری نبردیم و همچنان در طلب تو ماندیم.
هوش مصنوعی: خطای بزرگی بود که گذشتی و برنگشتی تا نگاهی بیندازی. چنین مکن، چون ما هم هرگز با نیت ناپاک یا به خطا به تو نگاه نکردیم.
هوش مصنوعی: اینکه شب و روز این سر را بر تنم نگه داشتهام از آرزوی آن است که روزی آن را به پای تو بیندازم. وگرنه من کیستم که سر و پایی و اعتباری داشته باشم؟
هوش مصنوعی: اگر پیراهنی از غم تو پاره و چاکخورده شود، جای افسوس نیست. دستکم این است که از دست عشق تو قبایی میپوشیم؛ یعنی جامهٔ چاکخورده خلعتی است که عشق تو به ما بخشیده است.
هوش مصنوعی: هیچکس ارزش قد و بالای تو را نمیفهمد، مگر آنکه مانند من شیفته شود و در دام بلای عشق تو گرفتار گردد.
هوش مصنوعی: درد عشق تو را بارها پیش پزشکان این سرزمین بردیم و گفتیم، اما هیچکدام دارویی برای آن نشناختند.
هوش مصنوعی: همنشینان تو بر سفرهٔ ویژهات نشستهاند. این چه رسمی است که درویشی را که سر کوچه ایستاده به آن سفره دعوت نکردند؟
هوش مصنوعی: به من خسته و دلشکسته بوسهای ببخش که چیز زیادی نیست. بزرگ و ثروتمند شهر هم به فقیران بخششی میکند.
هوش مصنوعی: اوحدی را از گروه دوستداران و عاشقانت بیرون مکن. تو سلطانی و همراهان سلطان هیچگاه از گدایان خالی نیستند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی
نروم جز به همان ره که توام راه نمایی
همه درگاه تو جویم همه از فضل تو پویم
همه توحید تو گویم که به توحید سزایی
تو زن و جفت نداری تو خور و خفت نداری
[...]
تو چه ترکی تو چه ترکی که به رخ فرّ همایی
ز منت شرم نیاید که به من رخ ننمائی
من بیچاره مسکین که به هجر تو اسیرم
تو خودم باز نپرسی که تو چونی و کجائی
چه شکایت کنم از تو که تو خود نیک شناسی
[...]
مکن ای دوست نشاید که بخوانند و نیایی
و اگر نیز بیایی بروی زود نپایی
هله ای دیده و نورم گه آن شد که بشورم
پی موسی تو طورم شدی از طور کجایی
اگرم خصم بخندد و گرم شحنه ببندد
[...]
من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی
عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی
دوستان عیب کنندم که «چرا دل به تو دادم؟»
باید اول به تو گفتن که «چنین خوب چرایی؟»
ای که گفتی «مرو اندر پی خوبانِ زمانه»
[...]
گر تو شیرین شکر لب به شکر خنده درآیی
به شکر خندهٔ شیرین، دل خلقی بربایی
آن نه مرجان خموش است که جانیست مصوّر
وان نه سرچشمهٔ نوش است که سرّیست خدایی
وصف بالای بلندت به سخن راست نیاید
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.