چه پیکری؟ که ز پاکی چو گوهر نابی
زهی، سعادت آن خفته کش تو هم خوابی
نقاب طرهٔ شبرنگ زیر چهره چه سود؟
که چون ستارهٔ روشن ز زیر میتابی
دلم ز پستهٔ تنگ تو چون براندیشد
به چهر زرد و دم اشکهای عنابی
بقای حسن چو گل چند روز میباشد
بکوش تا مگر این چند روز دریابی
کشیدهای چو کمان دشمن مرا در بر
مرا ز پیش میفگن چو تیر پرتابی
منت ز تافتن زلف منع میکردم
چنان شدی که کنون روی نیز میتابی
بیا، که مردمک چشم اوحدی بیتو
به اشک دیده فروشد چو مردم آبی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با ستایش اندام پاک و چهرهٔ درخشان معشوق آغاز میشود؛ چهرهای که حتی زیر زلف سیاه هم پنهان نمیماند. سپس عاشق از رنج خود میگوید و به معشوق یادآوری میکند که زیبایی مانند گل زودگذر است. او از اینکه معشوق رقیب را در آغوش گرفته و از وی روی گردانده گله میکند. در بیت پایانی، اوحدی معشوق را فرامیخواند، زیرا چشمش در دوری او در اشک غرق شده است.
هوش مصنوعی: چه اندام زیبایی داری! از پاکی مانند گوهری ناب هستی. خوشا به سعادت آن خفتهای که تو همخواب و همبستر او باشی.
هوش مصنوعی: پوشاندن چهره با زلف سیاهِ شبرنگ چه فایدهای دارد؟ تو مانند ستارهای درخشان از زیر آن نقاب هم میدرخشی و زیباییات پنهان نمیماند.
هوش مصنوعی: هر گاه دلم به دهان کوچکِ پستهمانندت میاندیشد، چهرهام از غم زرد میشود و اشکهایی سرخ، به رنگ عناب، از دیدهام روان میگردد.
هوش مصنوعی: زیبایی مانند گل تنها چند روزی پایدار است. پس بکوش تا قدر همین چند روز را بدانی و از آن بهره ببری، یعنی با عاشقان مهربانی کنی.
هوش مصنوعی: دشمن مرا مانند کمانی که هنگام کشیدن به سینه نزدیک میشود در آغوش گرفتهای. پس مرا مانند تیری که پرتاب میشود از پیش خود دور مینداز.
هوش مصنوعی: من تو را از تاب دادن و پیچاندن زلف بازمیداشتم، اما کار به جایی رسید که اکنون روی خود را نیز از من برمیگردانی. شاعر با دو معنای «تافتن»، یعنی پیچاندن و روی گرداندن، بازی کرده است.
هوش مصنوعی: بیا، زیرا مردمک چشم اوحدی در دوری تو، مانند غواص یا کسی که در آب فرو میرود، در اشک دیدهاش غرق شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تو خون خلق بریزی و روی درتابی
ندانمت چه مکافاتِ این گنه یابی
تَصُدُّ عَنّی فِی الجَوْرِ وَ النّویٰ لٰکِن
إِلَیْکَ قَلْبی یا غایَةَ المُنَیٰ صابِ
چو عندلیب چه فریادها که میدارم
[...]
اگر عنانِ عنایت به سوی ما تابی
مگر بود که مرا زنده باز دریابی
عجب اگر اجلم مهلتِ وصال دهد
مگر که دیر نیایی و زود بشتابی
بیا کز آتشِ فرقت چو ژاله میبارد
[...]
ز زلف و روی تو خواهم شبی و مهتابی
که با لب تو حکایت کنم زهر بابی
خیال روی تو چون جز بخواب نتوان دید
شب فراق دریغا اگر بود خوابی
کنونک تشنه بمردیم و جان بحلق رسید
[...]
بیا که بی تو ندارد دل من اسبابی
به هر جهت که نظر می کنم به هر بابی
به چشم شوخ تو سوگند می خورم شبها
نیامدست به چشمم ز عشق تو خوابی
لب تو چشمه نوش است و من چنین تشنه
[...]
گل در بهارست چون آفتابی
زد لاله زان رو بر آتش آبی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.