نوبهارست و دل پر هوس و بادهٔ ناب
حبذا روی نگار و لب کشت و سر آب
صبح برخیز و بر گل به صبوحی بنشین
چون به آواز خوش مرغ درآیی از خواب
عیش نیکوست کسی را که تواند کردن
ای توانای خردمند، چه داری؟ دریاب
اگر آن زلف تو در بردن عقل از همه روی
وی لب تو در غارت دین از همه باب
کافران روی به محراب نکردند، ولی
بکنند ار خم ابروی تو باشد محراب
اوحدی پیش تو صد نامه فرستاد از شوق
که نه آثار وفا دید و نه ایثار جواب



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با وصف بهار و دعوت به بادهنوشی صبحگاهی در کنار گل و کشت و جوی آغاز میشود و توانایان را به غنیمت شمردن فرصت خوشی فرامیخواند. سپس به ستایش یار میرسد که زلفش عقل و لبش دین را میرباید و ابرویش چنان محرابی است که کافران را هم به سوی خود میکشد. در پایان شاعر از بیوفایی معشوق گله میکند که به صد نامهٔ شوق او پاسخی نداده است.
هوش مصنوعی: بهار نو رسیده است و دل پر از شوق و آرزوست و شراب ناب آماده است؛ خوشا روی یار و کنار کشتزار و لب جوی آب.
هوش مصنوعی: صبحگاه که با آواز خوش پرندگان از خواب بیدار میشوی، برخیز و کنار گل به نوشیدن بادهٔ صبحگاهی بنشین.
هوش مصنوعی: خوشگذرانی برای کسی که توان و امکان آن را دارد نیکوست؛ ای خردمندِ توانا، هرچه داری غنیمت بشمار و فرصت را از دست مده.
هوش مصنوعی: گویا زلف تو از هر جهت در ربودن عقل چیرهدست است و لب تو از هر راهی دین را به یغما میبرد.
هوش مصنوعی: کافران هرگز رو به محراب نکردهاند، اما اگر خمیدگی ابروی تو محراب باشد، آنان نیز رو به آن خواهند کرد.
هوش مصنوعی: اوحدی از سر شوق صد نامه برای تو فرستاد، اما نه نشانی از وفاداری دید و نه لطف پاسخی از تو.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
روزه از خیمهٔ ما دوش همی شد بشتاب
عید فرخنده فراز آمد با جام شراب
قوم را گفتم چونید شمایان به نبید
همه گفتند صوابست صوابست صواب
چه توان کرد اگر روزه ز ما روی بتافت
[...]
ای غریب آب غریبی ز تو بربود شباب
وز غم غربت از سرْت بپرّید غراب
گرد غربت نشود شسته ز دیدار غریب
گرچه هر روز سر و روی بشوید به گلاب
هر درختی که ز جایش به دگر جای برند
[...]
باغ معشوقه بد و عاشق او بوده سحاب
خفته معشوقه و عاشق شده مهجور و مصاب
عاشق از غربت باز آمده با چشم پرآب
دوستگان را با سرشک مژه برکرد از خواب
نبود صعبتر از هجر بتان هیچ عذاب
که شب و روز جدا دارد از من خور و خواب
اندرین گیتی کس یاد نکردی ز گنه
گر بدان گیتی چون هجر بدی هیچ عذاب
تا غم فرقت آن ماه بمن باز نخورد
[...]
ساقیا موسم عید است بده جام شراب
بنشان از دل ما آتش سی روزه به آب
گر خریدار تو آنی منم آن کس باری
که به یک باده فروشم به تو سی روزه صواب
خاک خور باده مخور زآن که دریغ است دریغ
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.