روی تو، که قبلهٔ جهانست
از دیدهٔ من چرا نهانست؟
جایی به جز از درت ندارم
گر درنگری، به جای آنست
در دل زدهای تو آتش عشق
وین آه، که میزنم، دخانست
دل یاد تو در ضمیر دارد
آن نیست که بر سر زبانست
این سر، که به عاشقی سبک شد
بی روی تو بر تنم گرانست
وصل تو به دین و دل خریدم
گر سود کنیم وگر زیانست
یک بوسه اگر به جان فروشی
منت مینه، که رایگانست
با من تن لاغر و دل تنگ
از عشق تو کمترین نشانست
ما را ز غم تو اوحدیوار
جان بر کف و خرقه در میانست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از پنهان بودن روی معشوق که قبلهٔ جهان میخواندش گله میکند و میگوید جز درگاه او پناهی ندارد. او آه خود را دود آتش عشق، و تن لاغر و دل تنگش را نشانهٔ این عشق میداند و تأکید میکند که عشقش زبانی نیست و وصال را به بهای دین و دل خریده است. در پایان، جان بر کف و خرقه در گرو، آمادهٔ فداکاری کامل در راه معشوق است.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو که مانند قبله، رویآورگاه همهٔ جهان است، چرا از چشم من پنهان مانده است؟
هوش مصنوعی: من جز درگاه تو پناه و جایی ندارم؛ اگر به من نگاه و التفاتی کنی، کاری بجا و سزاوار است.
هوش مصنوعی: تو آتش عشق را در دل من افروختهای و این آهی که میکشم، دود همان آتش است.
هوش مصنوعی: یاد تو در درون دل من جای دارد؛ عشق من سخنی نیست که فقط بر زبان باشد.
هوش مصنوعی: این سر که در راه عاشقی سبک و بیپروا شد، بی دیدار تو بر تنم سنگین و باری دشوار است؛ یعنی بی تو زندگی برایم گران است.
هوش مصنوعی: وصال تو را به بهای دین و دل خود خریدم؛ چه این معامله سود باشد و چه زیان، از آن روی برنمیگردانم.
هوش مصنوعی: اگر یک بوسه را به بهای جان بفروشی، بر من منت مگذار، زیرا چنین بهایی در برابر آن بوسه مانند رایگان است.
هوش مصنوعی: تن لاغر و دل غمگین من، کمترین نشانهای است که عشق تو بر من گذاشته است.
هوش مصنوعی: ما نیز مانند اوحدی، از غم عشق تو جان را بر کف دست گرفتهایم و خرقهٔ زهد را به گرو در میان نهادهایم؛ یعنی آمادهٔ فدا کردن جان و رها کردن ظاهر پارسایی هستیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عشق تو قضای آسمانست
وصل تو بقای جاودانست
آسیب غم تو در زمانه
دور از تو بلای ناگهانست
دستم نرسد همی به شادی
[...]
من سر نخورم که سر گرانست
پاچه نخورم که استخوانست
آشفتن چشمهای مستت
دود دل یار مهربانست
وین طرفه که درد چشم او را
خونابه ز چشم ما روانست
دو فتنه به یک قرینه برخاست
[...]
جهد ادبش بدان چه دانست
می کرد چنانچ می توانست
ماهی، که لبش بجای جانست
گر ناز کند،به جای آن است
از چشم دلم نمیشود دور
هر چند ز چشم سرنهانست
گر در طلبت هزار باشند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.