اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات
»
شمارهٔ ۱۰۱
دنیا کَزِ تست بَهر بیشی و کمی
خواهیش به شادی گذ[ر]ان خوه به غمی
زین منزلت البته چو می باید رفت
خواهی به هزار سال خواهی به دمی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به ناپایداری دنیا و گذر آن اشاره میکند. او بر این باور است که انسان باید از این دنیا که محدود به شادی و غم است، عبور کند. زندگی بهگونهای است که خواه این مسیر را به آرامی و به مدت طولانی طی کند یا به سرعت و در یک لحظه، در نهایت باید از آن گذر کند. در واقع، تأکید بر این است که هیچ چیز در این دنیا دائمی نیست.
هوش مصنوعی: دنیا به خاطر توست، چه در چیزهای زیاد و چه در چیزهای کم. پس از آن به خوشی بگذران یا به اندوه.
هوش مصنوعی: برای این مقام و جایگاه، باید به نوعی حرکت کرد، چه دیر هنگام باشد و چه در یک لحظه.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از دردِ تو نیست چشمِ خالی ز نَمی
هر جا که دلیست شد گرفتارِ غَمی
بیماریِ تو، باعثِ نابودنِ ماست
ای باعثِ عمرِ ما، مَبادَت اَلَمی
ای نای هوا بریدم از نای دمی
او را دم گرم بوده تو سرد دمی
زو بود مرا خرمی از تو دژمی
او نای نشاط بود و تو نای غمی
چون هست شفیع چون تو صاحب کرمی
کس را نبود در همه آفاق غمی
گر رنجه کنی از سر لطفی قدمی
کار همه عاصیان بسازی به دمی
دنیا گذران است به هر بیش و کمی
خواهیش به شادی گذران خواه به غمی
زین منزلت البته همی باید رفت
خواهی به هزار سال و خواهی به دمی
آن را که به جایِ توست هر دَم کَرَمی
عذرش بنه، ار کند به عمری ستمی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.