اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۱۱۰
ای از تو خرابی سبب آبادی
وای در غم تو هزار جان را شادی
در بندگیت از دو جهان آزادم
هرگز دیدی بنده بدین آزادی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی خطاب به خداوند است و بر تناقضنماییهای عرفانی تکیه دارد. ویرانی در راه او آبادی است و غم عشق او شادی جانهاست. در پایان، شاعر بندگی حق را مایهٔ آزادی از دنیا و آخرت میداند و با پرسشی شگفتزده میگوید که بندهای به این آزادی دیده نشده است.
هوش مصنوعی: ای خدایی که ویران شدن به خاطر تو، مایهٔ آبادی و سامان است، و در اندوه عشق تو هزاران جان شادی مییابند. یعنی ویرانی و غمی که از راه تو برسد، در حقیقت آبادانی و شادمانی است.
هوش مصنوعی: با بندگی تو از هر دو جهان، یعنی دنیا و آخرت، آزاد شدهام. آیا هرگز بندهای دیدهای که چنین آزاد باشد؟ بندگی خدا عین آزادی از هر تعلق دیگری است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای ترک به گنجه از کجا افتادی
کاندر دل و جان من فکندی شادی
یک بوسه مرا به مستی اندر دادی
ای ترک همیشه مست و خرم بادی
ای دولت هند را جمالی دادی
ای شادی زین قبل به غایت شادی
ای چرخ تو در دهان عالم دادی
کای دولت شیرزاد باقی بادی
ای دست زمانه بسته از بیدادی
وز دست گشاده داد بخشش دادی
تا بندهٔ تو شدم ز غم آزادم
از بندگی توام مباد آزادی
گر شعر در مراد میبگشادی
یا کار کسی به شعر نوری دادی
آخر به سه چار خدمتم صدر جهان
از ملک چنان یک صله بفرستادی
تن زود به خواری ای جلب بنهادی
وز گفته خویش نیک باز استادی
گفتی خسبم در آب و نم درندهم
بر خاک بخفتی و نم اندر دادی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.