اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۱۰۹
ای جان مرا امید جاوید به تو
روشن دل من چو روی خورشید به تو
فارغ کنم از امید و بیم دگران
چون بیم دلم زتست و اومید به تو



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی در بخش توحید، خطابی به خداوند است. شاعر میگوید امید جاودانه و روشنی دلش از خداست. به همین سبب از امید و بیم نسبت به دیگران آزاد است، چون خوف و رجای او فقط به خداوند است.
هوش مصنوعی: ای خدایی که امید همیشگی جانم به توست، دل من به نور تو مانند چهرهٔ خورشید روشن است.
هوش مصنوعی: دلم را از امید بستن به دیگران و ترسیدن از آنان آسوده میکنم، زیرا ترس دلم تنها از تو و امیدش تنها به توست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.