ما ساغر الست به رغبت کشیدهایم
قالوابلی به گوشِ ارادت شنیدهایم
گر مستی کنیم ز بی طاقتی رواست
کآن روز کاسه هایِ لبالب کشیدهایم
نه نه قدح کشان دگران اند ما نهایم
ما جرعه یی ز جرعه ی ایشان چشیدهایم
دیرست تا نهالِ مودّت به مهرِ دل
بر جویْ بارِ روضه ی جان پرودهایم
در پیشِ شش جهات به کاوینِ هر دوکون
خود را ز پیرِ زال جهان واخریدهایم
بر دل ز بارِ فاقه نداریم هیچ بار
زیرا که ما سرِ طمع اول بریدهایم
با کاورانیانِ مجرّد مصاحبیم
افلاس و فقر و فاقه از آن برگزیدهایم
بیپای رهسپرده و بی نطق گفتهایم
بی سامعه شنیده و بی دیده دیدهایم
یک هفته یی تعهدِ ما کن نزاریا
ما را عزیز دار که مهمن رسیدهایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از پیمان ازلی الست سخن میگوید که در آن جام عشق را با رغبت نوشیده و مستی امروزش را از آن میداند، ولی بیدرنگ با فروتنی خود را تنها چشندهٔ جرعهای از جام عاشقان راستین میشمارد. سپس از پرورش نهال محبت، رهایی از پیرزن دنیا با گذشتن از هر دو جهان، و فقر خودخواسته و بیطمعی میگوید. دریافت او بیواسطهٔ حواس است و در پایان خود را مهمانی کوتاهمدت در این جهان میخواند که باید گرامی داشته شود.
هوش مصنوعی: ما در روز الست، جام پیمان ازلی را با میل و رغبت نوشیدهایم و پاسخ «بلی» را با گوش ارادت و سرسپردگی شنیدهایم. اشاره به آیهٔ «الستُ بربکم» و پیمان روح با خداوند است.
هوش مصنوعی: اگر اکنون از بیتابی مستی کنیم رواست، زیرا در آن روز ازل جامهای لبریز نوشیدهایم. مستی امروز ما اثر شراب عشق ازلی است.
هوش مصنوعی: شاعر سخن خود را اصلاح میکند: نه، بادهنوشان واقعی دیگراناند نه ما؛ ما تنها جرعهای از تهماندهٔ جام آنان چشیدهایم. این بیان فروتنی در برابر عاشقان کامل است.
هوش مصنوعی: مدتهاست که نهال دوستی و محبت را با مهر دل در کنار جویبار باغ جان پرورش دادهایم.
هوش مصنوعی: در برابر شش جهت که گواهاند، دنیا و آخرت را مانند مهریه بخشیدهایم و خود را از پیرزن دنیا بازخریده و رها کردهایم. یعنی برای رهایی از دنیا از هر دو جهان گذشتهایم، چنانکه زن با بخشیدن مهر از شوهر جدا میشود.
هوش مصنوعی: از سنگینی تنگدستی و گرسنگی هیچ باری بر دل نداریم، چون از همان آغاز سر طمع را بریدهایم.
هوش مصنوعی: ما همنشین مسافران وارسته و تنهارو هستیم و به همین سبب تهیدستی و فقر و گرسنگی را برگزیدهایم.
هوش مصنوعی: بیپا راه پیمودهایم و بی زبان سخن گفتهایم، بی گوش شنیدهایم و بی چشم دیدهایم. یعنی سیر و دریافت ما باطنی و روحانی است نه با ابزار حسی.
هوش مصنوعی: ای نزاری، چند روزی از ما نگهداری کن و ما را گرامی بدار، زیرا مهمانی تازهرسیدهایم. اشاره به کوتاهی اقامت در این جهان یا مهمانبودن جان در تن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ما فیض کعبه از در میخانه بردهایم
سر خطّ مشرب از خط پیمانه بردهایم
تا یک بکام سوختنی شد نصیب ما
بس شمعها به تربت پروانه بردهایم
فیض اثر ز بوم و بر بخت ما مجوی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.