گنجور

شمارهٔ ۸۲۷

 
حکیم نزاری
حکیم نزاری » غزلیات
 

چندان که در سلوک ز خود پیش تر شدم

هر بار زنده باز به جانی دگر شدم

چون بازِ چشم دوخته بودم به دستِ شاه

خوش خوش به روشنایی او دیده ور شدم

از تنگ نایِ هستیِ خود چون مجال نیست

تا پادشه نزول کند من به در شدم

خود هیچ کس نگفت که آخر مگر کسی

در پرده دیده ام که چنین پرده در شدم

آشفته مغز بودم و شوریده سر بسی

در هر زمان به مستی و رندی سمر شدم

هرگز به روزگارِ جوانی نبوده ام

دیوانه تر ازین که به پیرانه سر شدم

گفتم گذر کنم به کنارِ محیطِ عشق

خود آب درگذشت ز سر تا خبر شدم

تا بوده ام تتبّع عشّاق کرده ام

نه بر مجاز پس رو عقل و نظر شدم

لیلی ز در درآمد و مجنون ز هوش رفت

گل با چمن رسید وز بلبل بتر شدم

فرهاد وار شورِ نزاری جهان گرفت

شیرین سخن چنین ز لبِ چون شکر شدم



🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) | 🔍 شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: منبع نزاری | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

گنجور را در اینستاگرام دنبال کنید.