گنجور

شمارهٔ ۲۹۰

 
حکیم نزاری
حکیم نزاری » غزلیات
 

قدت بر ماهِ تابان سر کشیده ست

چنین سروِ خرامان کس ندیده ست

تعالی الله خداوندی که از خاک

چنین نازک وجودی آفریده ست

خنک دستی که از طوبایِ قدّت

به شفتالو گرفتن بر رسیده ست

دلی پرنارِ غیرت نارِ بُستان

زرشکِ نارِ پستانت کفیده ست

ز سودایِ خطِ سبزِ تو شب ها

قلم در دستِ من بر سر دویده ست

دهانت چشمۀ خضرست از آن روی

که گردش سبزۀ خط بر دمیده ست

کنارم عاقبت پر شد ز یاقوت

ز بس خوناب کز چشمم چکیده ست

نزاری را که بر تست از جهان چشم

غبارِ خاکِ کویت کحل دیده ست

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفاعیلن مفاعلین فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: منبع نزاری | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

کانال رسمی گنجور در تلگرام