دیریست بیرون رفته ام از اختیار خویشتن
بنشسته ام اندوهگین در انتظار خویشتن
گر از عیار حال خود در مجلس اظهاری کنم
ساز از مقام خود فتد من از عیار خویشتن
مشرب مصاحب می کند ورنه تفاوت بی حدست
تو مست حسن و ناز خود من در خمار خویشتن
تا رفتم از کوی مغان در من غریبی کار کرد
هرگز نمی آید مرا یاد دیار خویشتن
توفیق اگر یاری کند در زهد خشک آتش زنم
زاب ورع سوز آورم رنگی به کار خویشتن
سیلاب مستی سر دهم تا بیخ هستی برکند
یک بارگی فارغ شوم از خار خار خویشتن
گر بر سر صلح آورد روزی پشیمانی تو را
چندان بگریم کز دلت شویم غبار خویشتن
گر پیش می خواندی مراد ذوق مرا می یافتی
نقش خرابی مانده ام از یادگار خویشتن
آن شب که در خون خفته ام دانم شب آسودگی است
کم روز راحت دیده ام از روزگار خویشتن
یک روز برقع برفکن انصاف مشتاقان بده
خلق جهان را کرده ای امیدوار خویشتن
معشوق و عاشق را به هم نازی «نظیری» لازم است
دشمن نمیباشد کسی با دوستدار خویشتن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از بیاختیاری و ازخودرفتگی خود و فاصلهٔ میان خمار خود و ناز معشوق سخن میگوید. او در غربت از کوی مغان، آرزو دارد زهد خشک را بسوزاند و با سیل مستی از خودی رها شود. سپس از معشوق میخواهد آشتی کند و نقاب بردارد، و در پایان ناز معشوق را لازمهٔ عشق میداند، نه نشانهٔ دشمنی.
هوش مصنوعی: مدتهاست که اختیار خود را از دست دادهام و از خود بیرون رفتهام، و اکنون غمگین نشستهام و منتظرم که به خود بازگردم.
هوش مصنوعی: اگر در مجلس از حقیقت و میزان حال خود سخنی بگویم، ساز از پردهٔ خود بیرون میافتد و من نیز از اعتدال و سنجیدگی خود خارج میشوم؛ یعنی حال من چنان آشفته است که بیانش مجلس را بر هم میزند.
هوش مصنوعی: هممشربی و ذوق مشترک ما را همنشین کرده است، وگرنه فاصلهٔ ما بیاندازه است: تو از زیبایی و ناز خود سرمستی و من در خماری و رنج خود گرفتارم.
هوش مصنوعی: از وقتی از کوی مغان (میکده و جایگاه اهل عشق) بیرون آمدم، غربت در من چنان اثر کرد که دیگر حتی وطن خود را به یاد نمیآورم.
هوش مصنوعی: اگر توفیق یاری کند، زهد خشک و بیروح را به آتش میکشم و از آب پرهیزگاری سوز و گرمی پدید میآورم تا به کار خود رنگ و رونقی ببخشم.
هوش مصنوعی: سیل مستی را رها میکنم تا ریشهٔ هستی و خودیام را از جا بکند و یکباره از دغدغه و خلش وجود خود آسوده شوم.
هوش مصنوعی: اگر روزی پشیمانی تو را به آشتی با من وادارد، چنان گریه میکنم که غبار رنجشی را که از من در دل تو نشسته است بشویم.
هوش مصنوعی: اگر پیشتر مرا نزد خود میخواندی، ذوق و شور مرا درمییافتی؛ اما اکنون از آن من تنها نقشی ویران به یادگار مانده است.
هوش مصنوعی: میدانم شبی که در خون خود بخسبم شب آسایش من است، چون از روزگار خویش کمتر روز راحتی دیدهام؛ یعنی مرگ در راه عشق برایم آسودگی است.
هوش مصنوعی: ای معشوق، یک روز نقاب از چهره بردار و حق مشتاقانت را ادا کن، زیرا همهٔ مردم جهان را به دیدار خود امیدوار کردهای.
هوش مصنوعی: نظیری، میان عاشق و معشوق اندکی ناز لازم است، اما هیچکس با دوستدار خود دشمنی نمیکند؛ پس ناز معشوق را نباید دشمنی شمرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هر مجلسی و ساقیی، من در خمار خویشتن
هر بیدلی آمد به خود، من بر قرار خویشتن
زین سوی جور دشمنان، زانسوی طعن دوستان
خلقی به طعن و گفتگو، عاشق به کار خویشتن
ای پندگو، هر دم دگر چه آتشم در می زنی
[...]
حیرانم از افسردگی، در کار و بار خویشتن
کو عشق تا آتش زنم، در روزگار خویشتن
گفتم مبادا بعد من، ملک کسی گردد غمت
تا بیع بستم، کردمش وقف مزار خویشتن
در محفل روحانیان، گردد ز مو باریکتر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.