جهان دریای خوناب است و ناپیداست پایانش
الا ای آب جو بهراس از این دریا و طوفانش
مجو شیر ای پسر زینهار از این نامهربان مادر
که خون شوهران است اینکه میبینی نه پستانش
ندارد جز دونان بر سفرۀ این نانکور مهمانکش
که دارد آون از گردون و ناهار است مهمانش
جوانمردان به دو نان منت دونان نمیارزد
جوانمردانه بگذر زین دونان و اهل بدونانش
شب و روزش دو شهمار است و خود ضحاک و ماران است
نمیبینی که مغز سر خورد پیوسته مارانش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در نکوهش دنیاست. شاعر دنیا را با چند تصویر پیدرپی وصف میکند: دریای بیکران خونابه، مادر بیمهری که پستانش خون شوهران است، میزبان مهمانکشی که مهمانش گرسنه میماند، و ضحاکی که ماران شب و روزش مغز آدمیان را میخورند. در میانهٔ این وصف، خواننده را پند میدهد که منت فرومایگان را نپذیرد و جوانمردانه از دنیا و اهلش بگذرد.
هوش مصنوعی: جهان دریایی از خونابه است که پایانش دیده نمیشود. ای کسی که در پی آب و آسایشی، از این دریا و طوفانش بترس.
هوش مصنوعی: ای پسر، زنهار از این مادر بیمهر، یعنی دنیا، شیر مخواه؛ آنچه میبینی پستان نیست، خون شوهرانی است که کشته است. دنیا مانند زنی شوهرکش است که هر که با او پیوند بست، نابودش کرد.
هوش مصنوعی: بر سفرهٔ این میزبان ناسپاس و مهمانکش جز دو نان، یعنی خورشید و ماه، چیزی نیست. خوانش را از آسمان گسترده است و با این همه مهمانش گرسنه میماند.
هوش مصنوعی: برای جوانمردان، منت کشیدن از فرومایگان به دو نان هم نمیارزد. پس جوانمردانه از این فرومایگان و از کسانی که برای نانی پست به آنان دل بستهاند بگذر.
هوش مصنوعی: شب و روزِ دنیا مانند دو مار بزرگاند و خود دنیا ضحاک است با مارانش. مگر نمیبینی که این ماران پیوسته مغز سر آدمیان را میخورند؟ این اشاره به ماران دوش ضحاک است که مغز جوانان خوراکشان بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چه بود این چرخ گردان را که دیگر گشت سامانش؟
به بستان جامهٔ زربفت بدریدند خوبانش
منقش جامههاشان را کهشان پوشید فروردین
فرو شست از نگار و نقش ماه مهر و آبانش
همانا با خزان گل را به بستان عهد و پیمان بود
[...]
نبرده بوالحسن کافاق آباد است ز احسانش
علی کز همت عالی بزیبد تخت کیوانش
چو اندر بزم بنشیند همی ماه سما دانش
چو اندر صف بخواهد کین همی پیل دمان خوانش
نیاید روز کوشیدن برابر چرخ و کیوانش
[...]
سخا زریست کز همت زند رای تو بر سنگش
سخن نظمی است کز معنی دهد رای تو سامانش
ازین اندک هنر خاطر همی امید بگسستم
چو در مدح تو پیوستم هنر دیدم فراوانش
مرا دانی که آن باید که هر کو نیک شعر آید
[...]
همی جویم نگاری را که دارم چون دل و جانش
همی خواهم که یک ساعت توانم دیدن آسانش
اگر پیمان کند با من منم در خط پیمانش
وگر فرمان دهد بر من منم در بند فرمانش
نهاد اندر سرم ابری که پیدا نیست بارانش
[...]
دلم برد آن دلارامی که در چاه زنخدانش
هزاران یوسف مصرست پیدا در گریبانش
پریرویی که چون دیوست بر رخسار زلفینش
زره مویی که چون تیرست بر عشاق مژگانش
به یک دم میکند زنده چو عیسی مرده را زان لب
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.