مگر قدم به ره عشق هشتن آسان است
سر سران جهان ریگ این بیابان است
تمتعی که بود تشنه زار آب فرات
مرا ز خنجر قاتل هزار چندان است
در بهشت گشودند یا کلاله تو
که هر طرف نگری سربهسر گلستان است
طبیب درد مرا تازه کن ز قوت عشق
گرت به ضعف دل خسته میل درمان است
هزار بار گرم بشکنی قنینه دل
من آنکه با تو نخواهم شکست پیمان است
صبا به طرهٔ جانان ز من نهفته بگو
تو جمع باش که احوال دل پریشان است
به حسرت تو به پایان رسید عمر دراز
هنوز بادیه هجر را نه پایان است
حدیث سایه ابر است و خوب روز هجیر
تمتعی که مرا از وصال جانان است
مرا که دیده به زلف و رخ تو نیست چه سود
که کوه و دشت سراسر گل است و ریحان است
خیال چشم تو گر مستی آورد چه عجب
که هرچه سحر بگویند از او در امکان است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از دشواری راه عشق و شیرینی جانباختن در آن سخن میگوید و با تعبیرهایی چون «آب فرات»، «خنجر قاتل» و «سرها در بیابان» به یاد کربلا اشاره دارد. سپس عاشق از وفاداریاش با وجود دلشکستگی، از هجری که با تمام شدن عمر هم پایان نمییابد و از کوتاهی وصال میگوید. در پایان، زیبایی طبیعت بدون دیدار معشوق را بیارزش میداند و چشم او را جادوگری مستکننده میخواند.,
هوش مصنوعی: آیا گمان میکنی گام نهادن در راه عشق آسان است؟ در این بیابانِ عشق، سرهای بزرگان جهان مانند ریگ بر زمین ریخته است. اشارهای پنهان به دشت کربلا و سرهای شهیدان نیز در آن پیداست.
هوش مصنوعی: لذتی که تشنهای از آب فرات میبرد، من هزار برابر آن را از خنجر قاتل میبرم. یعنی کشته شدن در راه معشوق برای عاشق شیرینتر از آب برای تشنه است و این نیز یادآور تشنگی و شهادت در کنار فرات است.
هوش مصنوعی: آیا درِ بهشت را گشودهاند یا گیسوی تو را باز کردهای؟ چون به هر سو که بنگری همهجا گلستان است.
هوش مصنوعی: ای طبیب، اگر میخواهی دل خسته و ناتوان مرا درمان کنی، دردم را با نیروی عشق تازه کن. یعنی درمان عاشق در افزودن درد عشق است، نه در رهایی از آن.
هوش مصنوعی: اگر هزار بار شیشهٔ دلم را بشکنی، من کسی هستم که پیمانم را با تو نخواهم شکست.
هوش مصنوعی: ای باد صبا، پنهانی از سوی من به گیسوی معشوق بگو: تو آسوده و آراسته باش، چون پریشانی را دل من بر عهده گرفته است. بازی با «جمع» و «پریشان» است که صفت معمول زلف است.
هوش مصنوعی: عمر طولانیام در حسرت تو به پایان رسید، اما هنوز بیابانِ دوری از تو پایانی ندارد.
هوش مصنوعی: بهرهای که من از وصال معشوق دارم مانند سایهٔ ابری در نیمروز گرم است؛ یعنی بسیار کوتاه و گذراست.
هوش مصنوعی: برای من که چشمم به زلف و چهرهٔ تو نمیافتد، چه سودی دارد که کوه و دشت سراسر پر از گل و ریحان باشد؟
هوش مصنوعی: اگر خیال چشم تو آدم را مست کند جای شگفتی نیست، زیرا هر جادویی که دربارهٔ آن چشم بگویند ممکن است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سدید ملک ملک عارض خراسان است
صفی دولت و مخدوم اهل دیوان است
پناه دین خدای و معین شرع رسول
عمر که همچو علیّ و صدیق و عثمان است
لقب سدید و صفی یافته است زانکه دلش
[...]
مدبری ملکی بر جهان جهانبان است
که هر چه گوئی از او صد هزار چندان است
احد صفت صمدی لم یلد و لم یولد
که پیک «و» نامه او جبرئیل و قرآن است
مقدری که خداوندی کرسی و عرش است
[...]
چه آفتی تو که کمتر غم تو هجران است
چه گوهری تو که کمتر بهای تو جان است
جهانِ حسن، تو داری به زیر خاتم زلف
تو راست معجزه و نام تو سلیمان است
از آن زمان که تو را نام شد به خیره کُشی
[...]
هزار سختی اگر بر من آید، آسان است
که دوستی و ارادت، هزار چندان است
سفر دراز نباشد به پای طالبِ دوست
که خارِ دشتِ محبت، گل است و ریحان است
اگر تو جور کنی جور نیست، تربیتست
[...]
وداع چون تو نگاری نه کار آسان است
هلاک عاشق مسکین فراق جانان است
نگر مفارقت جان ز تن چگونه بود
به جان دوست که هجران هزار چندان است
ز وصل خود نفسی پیش از آن که دور شوم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.