از مربی بس که رم خورده دل بدخوی من
متکا تاری بود چسبیده بر پهلوی من
می کند فرزند ناقابل پدر را منفعل
گریه از بی حاصلی پا می نهد بر روی من
غنچه خسپی فارغم کرد از در ارباب جود
صندل دردسرم شد کنده زانوی من
از دل خود روزگاری شد نمی یابم خبر
شد بیابان مرگ همچون گردباد آهوی من
هر که یک ره سوی من بیند فراموشم کند
طاق نسیانست گویا گوشه ابروی من
صد گره در کار من افتاد چون بند قبا
زینهار ای همنشین بگریز از پهلوی من
بهر روزی از رفیق خویش دور افتاده ام
آسیا عمریست می گردد به جستجوی من
سیدا شبها ندارم خواب راحت همچو شمع
بالش آسایشم باشد سر زانوی من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شکوائیهٔ شاعر از تنهایی، بیپناهی و تنگی معاش است. او دل خود را رمیده و گمشده میداند و میگوید از یادها رفته و کارش پر از گره است، تا آنجا که همنشین را از نزدیک شدن به خود برحذر میدارد. با این همه، سر بر زانو نهادن و دل کندن از درِ بخشندگان را مایهٔ آسودگی خود میشمارد و در پایان، شبزندهداریاش را به شمع مانند میکند.
هوش مصنوعی: دل بدخوی من چنان از پرورنده و حامی خود رمیده و گریزان شده که حتی بالش تکیهگاه، مانند تار نازکی به پهلویم چسبیده است؛ یعنی از هیچ تکیهگاه و حمایتی بهره نمیبرم.
هوش مصنوعی: فرزند نالایق پدر را شرمنده میکند. اشک من هم که فرزند چشم است، از بیثمری بر چهرهام فرو میریزد و گویی پا بر روی من میگذارد و مرا خوار و شرمسار میکند.
هوش مصنوعی: مانند غنچه سر در خود فرو بردم و خوابیدم و از رفتن به درِ بخشندگان بینیاز شدم. سر نهادن بر زانو، برای سردردم همچون صندل بود، یعنی آرامم کرد. صندل را برای درمان سردرد بر پیشانی میمالیدند.
هوش مصنوعی: روزگاری است که از دل خود خبری ندارم. دلِ من مانند آهویی رمیده بود که همچون گردباد در بیابان سرگردان شد و همانجا از میان رفت.
هوش مصنوعی: هر کس یک بار به من نگاه کند، مرا از یاد میبرد. گویی گوشهٔ ابروی من طاق نسیان است، یعنی طاقچهای که هر چه در آن بگذارند فراموش میشود.
هوش مصنوعی: مانند بند قبا که پر از گره است، صدها گره و گرفتاری در کار من افتاده است. ای همنشین، زنهار، از کنار من بگریز تا گرفتاریام دامن تو را نگیرد.
هوش مصنوعی: برای به دست آوردن روزی از یار و همدم خود دور افتادهام. گویی آسیا عمری است که در جستجوی من میچرخد؛ یعنی کار روزی و معاش مرا سرگردان و فرسوده کرده است.
هوش مصنوعی: سیدا، من هم مانند شمع شبها خواب آسوده ندارم. تنها بالش آسایشم سرِ زانوی خودم است؛ یعنی همیشه با غم سر بر زانو میگذارم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ترک سن سن گوی توسن خوی سوسن بوی من
گر نگه کردی به سوی من نبودی سوی من
من بخایم پشت دست از غم که او از روی شرم
پشت پای خویش بیند تا نبیند روی من
رسم ترکان است خون خوردن ز روی دوستی
[...]
بهر خون ریز دلم، ترک کمان ابروی من
راست چون تیر آمد و بنشست در پهلوی من
شب دل گم گشته می جستم بگرد کوی او
گفت: ای بیدل، چه میجویی بگرد کوی من؟
پیش و پس تا چند در روی رقیبان بنگری؟
[...]
دوش در مجلس نگاری بود همزانوی من
عیشها می کرد دل تا صبح از پهلوی من
یار وحشی طبع و من معتاد الفت چون کنم
آفت من خوی او شد محنت او خوی من
چند می نازی فلک با ماه نو چندین مناز
[...]
چون به من نوبت رساند بخت فرصت جوی من
حسبته لله دست رد منه بر روی من
بس که شبها چین غم می چیند از ابروی من
موج جوهر می زند آیینه زانوی من
بی تو گر پهلو به روی بستر خارا نهم
اضطراب دل زند صد سنگ بر پهلوی من
پنجه دعوی بتابم تیشه فولاد را
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.