ای ز رویت درگرفته شمعها در خانهها
انجمنها هر طرف از مرده پروانهها
یاد عمر رفته خود هرکه باشد میکند
نیست غیر از ذکر زلفش بر زبان شانهها
عشرت ایام در دوران ما شد منتهی
برنمیآید صدایی از لب پیمانهها
دست خشک اهل طمع را دست رد خواهد شدن
میکند مشاطه این نقل از زبان شانهها
در خیال صید اگر دامی فگندی بر زمین
سبز چون مژگان شود در چشم دامم دانهها
در چمن آهی گر از سرگشتگی بیرون کشم
آسیابی باد گردد بلبلان را خانهها
سیدا آرام از دنیاپرستان بردهاند
خواب راحت کردهام از دیده دیوانهها



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با وصف چهرهٔ معشوق آغاز میشود که شمعها را روشن کرده و پروانههای بسیاری را سوزانده است. شاعر با تصویرهایی از شانه و زلف، پیمانهٔ خاموش، دام بیصید و آه سوزان، از پایان شادی روزگار، ناکامی آزمندان و سرگشتگی خود سخن میگوید. در بیت پایانی از دنیاپرستان که آرامش او را بردهاند شکایت میکند و آسودگی را در دیوانگی و دوری از آنان میجوید.
هوش مصنوعی: ای معشوقی که شمعهای خانهها از پرتو چهرهٔ تو روشن شدهاند؛ از همین روست که هر سو انجمنی از پروانههای سوخته و مرده گرد آمده است. یعنی جمال تو عاشقان بسیاری را مانند پروانه سوزانده است.
هوش مصنوعی: هر کسی از عمر گذشتهٔ خود یاد میکند. شانهها هم چون عمرشان در زلف یار گذشته است، بر زبانشان (دندانههایشان) جز یاد زلف او چیزی نیست.
هوش مصنوعی: شادی و عیش روزگار در دوران ما به پایان رسیده است. دیگر از لب پیمانهها صدایی (بانگ ریختن شراب) برنمیخیزد و بزمها خاموش است.
هوش مصنوعی: دست تهی و خشک آزمندان سرانجام رد میشود و پس زده میشود. مشاطه این سخن را از زبان شانهها نقل میکند؛ شانه که چون دستی خشک به سوی زلف دراز میشود، مدام از آن رانده میشود.
هوش مصنوعی: اگر به خیال شکار دامی بر زمین بگستری، برای من چنان بیحاصل است که دانهها در چشمههای دام من از انتظار طولانی سبز میشوند و مانند مژگان گرد چشم میرویند. یعنی هیچ صیدی به دام من نمیافتد.
هوش مصنوعی: اگر از سرگشتگی در باغ آهی بکشم، آه من چون بادی تند لانههای بلبلان را مانند آسیاب بادی به چرخش درمیآورد. اغراق در سوز و شدت آه عاشق است.
هوش مصنوعی: ای سیدا، دنیاپرستان آرامش مرا ربودهاند؛ از این رو خواب آسوده را از چشم دیوانگان به دست آوردهام، یعنی تنها در میان دیوانگان و دور از دنیاداران آرامش یافتهام.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سر نمیپیچند از تیغ اجل دیوانهها
گوش بر آواز سیلابند این ویرانهها
از نفس افتاد موج و بحر از شورش نشست
همچنان زنجیر میخایند این دیوانهها
نعمت دنیای دون پرور به استحقاق نیست
[...]
بس که سودا آورد بازار و شهر و خانهها
ترسم آخر شهر گردد دشت از دیوانهها
کی گشایش را بود ره در دل فرزانهها؟
دشت را هرگز نگنجانیده کس در خانهها
آن قدر فیضی که صاحبخانه از مهمان برد
[...]
چشم ما روشن شد از خاک در میخانه ها
ریختند از سرمه گویا رنگ این کاشانه ها
سعی بهر راحت همسایگان کردن خوش است
بشنود گوش از برای خواب چشم افسانه ها
بر هم از سرگرمی ما خورد بزم میکشان
[...]
بیلبت شد سنگباران بر لب پیمانهها
میپرستان خاک میلیسند در میخانهها
هرکه ما را سوخت شمعی بر مزار خویشتن
آید این آواز از خاکستر پروانهها
از معلم کودکان گیرند تعلیم جنون
[...]
سوختم در یاد شمع عارض جانانهها
بر هوا دارد غبارم شوخی پروانهها
باده تا افروخت شمع عارضش را میکند
موج می بیتابی پروانه در پیمانهها
هیچگه بیآه دودی از دل ما برنخاست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.