زلف با خال لبش تلقین ایمان میکند
تا مسلمان نامسلمان را مسلمان میکند
نفس سرکش ملک تن را میدهد آخر به باد
حاکم ظالم دیار خویش ویران میکند
راز خود در سینه چندان رو نمیسازد نهان
هر چه دارد در دل خود گل نمایان میکند
عشق داغ خون چو لاله روزیی عاشق نوشت
صاحب احسان هر چه دارد صرف مهمان میکند
تنگدل بودن نشان عیش روی آوردن است
غنچه را آخر نسیم صبح خندان میکند
سیدا در فکر زلف او عجیب افتادهای
این پریشانی تو را آخر پریشان میکند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل مجموعهای از مضمونهای مستقل است. از زیبایی زلف و خال یار که دلها را به ایمان عاشقانه میکشاند شروع میشود و به ویرانگری نفس سرکش، آشکار شدن راز دل و بخشش عشق در قالب داغ و درد میرسد. شاعر دلتنگی را مقدمهٔ گشایش میداند و در پایان، خود را از گرفتاری در اندیشهٔ زلف پریشان یار برحذر میدارد.
هوش مصنوعی: زلف سیاه و خالِ کنار لب یار، که در شعر نشانهٔ کافریاند، گویی ایمان را به دیگران میآموزند و کار مسلمانی را میکنند که نامسلمانی را مسلمان میکند. یعنی زیبایی یار دلها را به ایمان عاشقانه میکشاند و این خود تناقضی شاعرانه است.
هوش مصنوعی: نفسِ سرکش سرانجام سرزمینِ تن را بر باد میدهد و نابود میکند، همانگونه که فرمانروای ستمگر سرزمین خودش را ویران میسازد.
هوش مصنوعی: گل راز خود را چندان در سینه پنهان نمیکند و هرچه در دل دارد آشکار میسازد. یعنی آنچه در دل است سرانجام پیدا میشود و نمیتوان آن را پنهان نگه داشت.
هوش مصنوعی: عشق داغی خونین مانند داغ لاله را روزیِ عاشق مقرر کرد. عشق مانند میزبانی بخشنده است که هرچه دارد، یعنی داغ و درد را، به پای مهمانش که عاشق است میریزد.
هوش مصنوعی: دلتنگی نشانهٔ نزدیک شدن شادی است. غنچه هم که بسته و تنگ است، سرانجام با نسیم صبح شکفته و خندان میشود.
هوش مصنوعی: سیدا، شاعر خطاب به خودش میگوید که بهطرز عجیبی در اندیشهٔ زلف یار گرفتار شده است. این پریشانیِ زلف سرانجام او را هم پریشانحال میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ابر عمانی چمنها را دُرافشان میکند
تا دهان باغ را پر زّر رخشان میکند
دامن خورشید یک چشمه زاشک شعشعه
دامن کهسار پر لعل بدخشان میکند
هر شبی قندیل زر اندود این نیلی رواق
[...]
بر سر بیمو حسام خلوتی را هرکه زد
حق به دست اوست گر فریاد و افغان میکند
چون سرش زیر کلاه بخیه از گرمی بسوخت
بر مثال کاسه نو بانگ پنگان میکند
زلف تو خورشید را در سایه پنهان میکند
روز روشن با شب تاریک یکسان میکند
گل چو میبیند که رویت بوستانافروز شد
قرب یک سال از خجالت ترک بستان میکند
از چه شد زلف تو در بند پریشانی خلق
[...]
فکر جمعیت عبث دل را پریشان میکند
آن که سر داده است ما را فکر سامان میکند
نرم کن دل را به آه آتشین کاین مشت خون
سخت چون گردید، در تن کار پیکان میکند
هرکه زد بر آتش خشم آب، مانند خلیل
[...]
کی سر شوریده من فکر سامان میکند
چاکهای سینهام کار گریبان میکند
شب به یاد روی آتشناک او در کنج غم
گریهای دارم که آتش را گلستان میکند
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.