چشم او خون دل عاشق دمادم می خورد
پاسبان کعبه آب از چاه زمزم می خورد
زلف آن بالا بلند از جوش دلها شد دو تا
شاخ چون بسیار بار آور شود خم می خورد
از رفیقان جهان یاری طمع کردن خطاست
در چنین وقتی که آدم خون آدم می خورد
غنچه را سودای زر سر در گریبان کرده است
هر که دارد فکر دنیا روز و شب غم می خورد
غیر را همصحبت معشوق دیدن مشکل است
باغبان گر دست یابد خون شبنم می خورد
تا قیامت نیست عیسی را جدایی ز آفتاب
صحبت دیرآشنایان دیر بر هم می خورد
ای طبیب از داغ ما دست نوازش دور کن
زخم ما ناصور طبعان خون مرهم می خورد
سیدا از بهر دنیا سعی ها دارند خلق
مرد زیرک باده پر زور را کم می خورد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ستم چشم معشوق بر دل عاشق و خمیدگی زلف او از بار دلها آغاز میشود. سپس به بیوفایی مردم زمانه و غم دنیاپرستی میپردازد و از رشک عاشق و درمانناپذیری زخم عشق سخن میگوید. در پایان شاعر خود را خطاب میکند و میگوید مردم در پی دنیا میدوند، اما خردمند از این بادهٔ تند اندک مینوشد.
هوش مصنوعی: چشم معشوق پیوسته خون دل عاشق را مینوشد؛ همانگونه که نگهبان کعبه از آب چاه زمزم مینوشد. یعنی دل عاشق برای چشم یار مانند زمزم است و نوشیدن از آن حق اوست.
هوش مصنوعی: زلف آن یار بلندقامت از هجوم دلهای عاشقان که به آن آویختهاند خمیده و دوتا شده است؛ چنانکه شاخه وقتی پربار شود خم میشود.
هوش مصنوعی: در این روزگار که انسان خون انسان را میخورد، امید یاری داشتن از دوستان دنیا خطاست.
هوش مصنوعی: هوس زر (گردههای زرد درون غنچه) غنچه را سر در گریبان و اندوهگین کرده است؛ هر که در فکر دنیا باشد شب و روز غم میخورد.
هوش مصنوعی: دیدن بیگانه در کنار معشوق دشوار و تحملناپذیر است؛ باغبان هم اگر بتواند خون شبنمی را که بر گل نشسته میریزد، از رشک به او.
هوش مصنوعی: عیسی تا قیامت از خورشید جدا نمیشود (چون در آسمان چهارم همسایهٔ خورشید است)؛ دوستی کسانی که دیر با هم آشنا شدهاند دیر به هم میخورد و پایدار است.
هوش مصنوعی: ای طبیب، دست نوازش را از داغ ما دور کن؛ زخم ما که سرشتی ناسورپذیر داریم، مرهم را هم نابود میکند و درمانپذیر نیست.
هوش مصنوعی: ای سیدا، مردم برای دنیا بسیار تلاش میکنند، اما مرد زیرک بادهٔ پرزور را کم مینوشد؛ یعنی خردمند از دنیای مستکننده به اندازهٔ اندک بهره میگیرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گرچه بر ارباب دانش خرمن عالم جوی است
لیک از جور فلک صاحب هنر غم میخورد
مزرع دنیا بآدم سیرتان یکجو نداد
هر که حیوان مشرب آمد ملک عالم میخورد
شمع ما را عاقبت اشک دمادم می خورد
حاصل این بوستان را چشم شبنم می خورد
می خورم خون از سفال و لب به دندان می گزم
وای بر آن کس که می از ساغر جم می خورد
باده لعلی نهان در سنگ اگر گردد رواست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.