این دعا باشد گریزی از رضاش
ای دعا رو رو تن ما و قضاش
هرکه در کوی رضا دارد مقام
جستن دفع قضایش شد حرام
آن دلی کاندر رضایش شاد شد
از غم هر دو جهان آزاد شد
بر مرادش کارها باشد همه
بر رضای او رود خورشید و مه
اختوران هم بر مراد او روان
بر مرادش گردش هفت آسمان
بادها هم بر مراد او جهند
ابرها هرجا که او خواهد روند
مردن هرکس به خاطرخواه اوست
زندگیها هم همه در راه اوست
زانکه او داند که عالم موبمو
هست اندر قبضه ی سلطان او
قطره باران بیفتد از سحاب
بی رضا و حکم آن عالیجناب
بی قضا و بی رضایش یک نفس
برنیاید از گلوی هیچ کس
جز به امر نافذش یکتن نمرد
لقمه ای کس بی رضای او نخورد
احتیاج از او و استغنا ازو
دیده ای گر کور و گر بینا ازو
هر عزیزی را عزیزی داده او
جمله ناچیزی و چیزی داده او
هم سر از او هست و هم دستار ازو
پایها از او و پا افزار ازو
عزت از او گنج از او دولت ازو
ذلت از او رنج از او محنت ازو
درد ازو درمان ازو بیمار ازو
گل از او گلشن ازو و خار ازو
من چه گویم درنیاید در شمار
هرچه باشد هست زامر کردگار
چونکه بنده در رضایش محو شد
هیچ چیزی را نخواهد بهر خود
می نبیند خویشتن را در میان
می نجوید غیر آن سلطان جان
چونکه می داند جهان را رام او
هست عالم سربسر بر کام او
بلکه عالم شد به فرمانش همه
هرچه باشد لذت جانش همه
فقر و ذلت شکر و حلوای او
زخم و دمل سندس و دیبای او
زندگی و مرگ او یک سان بود
بی تفاوت درد بیدرمان بود
بر سرش گر زخم و گر افسر یکی ست
در گلویش لقمه و نشتر یکی ست
گر بمیرد جمله فرزندان او
خندد و گوید همی قربان او
ملک و مالش رفت اگر یک سر به باد
گوید آنها هم نثار شاه باد
بلکه نی جوید بهشت و نی نعیم
نی ز دوزخ باشدش پروا نه بیم
راحتش اندر رضای حق بود
خواه دوزخ خواه فردوس ابد
اینچنین کس پس چرا گوید دعا
لابه کی آرد پی دفع قضا
جز مگر چون او دعا فرموده است
طالب عجز و دعاهای وی است
چونکه او جوید دعا اندر عطب
چون کند آن عجز و زاری را طلب
در دعا آید از این ره روز و شب
عجز و زاریها کند از این سبب
گر دعا و عجز می آرد به پیش
کی غرض دارد ازو مطلوب خویش
مطلب آن امتثال امر اوست
امتثال امر اویش طبع و خوست
استجابت هم نخواهد از دعا
چون گدایی باشد او را مدعا
شیئی لله گوید اما هیچ شیء
جز گدایی نیست قصد جان وی
در دعا گوید که ای یار عزیز
می نخواهم می نخواهم هیچ چیز
من نخواهم جز گدایی ای خدا
من گدایم من گدایم من گدا
از گدایی من گدایی خواستم
نی گدای گرده و حلواستم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این بخش در ستایش مقام رضا به قضای الهی است و نشان میدهد که بنده راضی چون همه چیز را از خدا و به فرمان او میبیند، فقر و بیماری و مرگ فرزند و نابودی مال و حتی دوزخ و بهشت برایش یکسان است. آنگاه این پرسش پیش میآید که چنین کسی چرا دعا میکند، و پاسخ این است که او فقط برای اطاعت از فرمان خدا به دعا و زاری میپردازد، نه برای اجابت خواستهاش. در پایان، دعای او گدایی محض است: گدایی را برای خودِ گدایی میخواهد، نه برای نان و حلوا.
هوش مصنوعی: چنین دعایی (برای رفع بلا) در حقیقت گریختن از رضای خداست؛ پس ای دعا، برو کنار و تن ما را به قضای او واگذار.
هوش مصنوعی: هر کس در مقام رضا جای گرفته باشد، کوشیدن برای دور کردن قضای الهی بر او روا نیست.
هوش مصنوعی: دلی که به رضای خدا شاد شد، از غم دنیا و آخرت رها میشود.
هوش مصنوعی: همه کارها به خواست او پیش میرود و خورشید و ماه نیز بر وفق رضای او میگردند؛ زیرا خواست او همان خواست خداست.
هوش مصنوعی: ستارگان و گردش هفت آسمان نیز بر مراد او روان است.
هوش مصنوعی: بادها به خواست او میوزند و ابرها هر جا او بخواهد میروند.
هوش مصنوعی: مرگ هر کس مطابق خواست اوست و همه زندگیها نیز در راه خواست او جریان دارد.
هوش مصنوعی: زیرا او میداند که جهان، ذره به ذره، در دست قدرت پادشاه حقیقیاش یعنی خداست.
هوش مصنوعی: (او میداند که) هیچ قطره بارانی بیرضا و فرمان آن پروردگار بزرگ از ابر نمیافتد.
هوش مصنوعی: بی قضا و رضای خدا هیچ کس حتی یک نفس هم نمیکشد.
هوش مصنوعی: هیچ کس جز به فرمان نافذ او نمرده و هیچ کس لقمهای بیرضای او نخورده است.
هوش مصنوعی: نیازمندی و بینیازی هر دو از اوست، و کوری و بینایی چشم نیز از اوست.
هوش مصنوعی: به هر عزیزی عزت را او داده است؛ هم ناچیزی و هم داشتن هر چیز را او بخشیده است.
هوش مصنوعی: هم سر و هم دستار، هم پا و هم کفش، همه از اوست.
هوش مصنوعی: عزت و گنج و اقبال از اوست، و خواری و رنج و سختی نیز از اوست.
هوش مصنوعی: درد و درمان و بیمار، و گل و گلستان و خار، همه از اوست.
هوش مصنوعی: چه بگویم که به شمار نمیآید؛ هرچه هست به فرمان آفریدگار است.
هوش مصنوعی: وقتی بنده در رضای خدا فانی شد، دیگر هیچ چیز را برای خود نمیخواهد.
هوش مصنوعی: خود را در میان نمیبیند و جز آن پادشاه جانها (خدا) چیزی نمیجوید.
هوش مصنوعی: چون میداند جهان رام فرمان خداست، پس سراسر عالم بر کام او (بنده راضی) است.
هوش مصنوعی: بلکه همه عالم گویی به فرمان اوست و هرچه پیش آید مایه لذت جان اوست.
هوش مصنوعی: فقر و خواری برای او چون شکر و حلواست و زخم و دمل برایش چون حریر و دیبا.
هوش مصنوعی: زندگی و مرگ برای او یکسان است و درد بیدرمان هم برایش تفاوتی ندارد.
هوش مصنوعی: برای سر او زخم و تاج یکسان است و در گلویش لقمه و نیشتر فرقی ندارد.
هوش مصنوعی: اگر همه فرزندانش بمیرند، میخندد و میگوید: فدای او (خدا) باد.
هوش مصنوعی: اگر همه ملک و مالش یکسره بر باد رود، میگوید: اینها هم نثار پادشاه حقیقی باد.
هوش مصنوعی: بلکه نه بهشت و نعمتهایش را میطلبد و نه از دوزخ پروا و ترسی دارد.
هوش مصنوعی: آسایش او در رضای حق است، چه دوزخ باشد چه بهشت جاودان.
هوش مصنوعی: پس چنین کسی چرا دعا کند و برای دفع قضا زاری نماید؟
هوش مصنوعی: جز اینکه چون خدا خود به دعا فرمان داده و خواهان عجز و دعای بنده است.
هوش مصنوعی: چون خدا در هنگام سختی و بلا دعا را از بنده میخواهد و عجز و زاری او را طلب میکند.
هوش مصنوعی: بنده راضی از همین راه شب و روز به دعا میپردازد و به همین سبب عجز و زاری میکند.
هوش مصنوعی: اگر دعا و عجز پیش میآورد، از آن قصد رسیدن به خواسته خود را ندارد.
هوش مصنوعی: مقصودش فرمانبرداری از امر خداست و اطاعت فرمان او طبع و خوی اوست.
هوش مصنوعی: از دعا اجابت هم نمیخواهد، چون مقصودش خودِ گدایی بر درگاه خداست.
هوش مصنوعی: «چیزی برای خدا» میگوید، اما جانش جز خودِ گدایی هیچ چیزی را قصد نکرده است.
هوش مصنوعی: در دعا میگوید: ای یار عزیز، هیچ چیز نمیخواهم.
هوش مصنوعی: خدایا جز گدایی چیزی نمیخواهم؛ من فقط گدای توام.
هوش مصنوعی: من از گدایی، خودِ گدایی را خواستم؛ گدای قرص نان و حلوا نیستم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.