مر محبین را فنای ثالث است

دوستی هم این فنا را باعث است

این فنا گشتن بود از بهر دوست

سر نهادن پیش لطف و مهر دوست

ذات و وصف فعل خود کردن فدا

بهر ذات و وصف فعل کبریا

هر دو عالم در ره او باختن

سوختن در راه او و ساختن

سینه پیش تیر او کردن هدف

تیغ او بر سر خریدن با شعف

جام بر یادش کشیدن گرچه زهر

شاد بود از آنچه خواهد گرچه قهر

در رضای او فنا گشتن چنان

که نه سر داند نه تن داند نه جان

خار کویش را شکستن بر جگر

در ره او خون خود کردن هدر

هرکجا سیلی قفا بردن به پیش

هر کجا تیغی زدن بر فرق خویش