دلم را ناله سرنای باید
که از سرنای بوی یار آید
به جان خواهم نوای عاشقانه
کز آن ناله جمال جان نماید
همینالم که از غم بار دارم
عجب این جان نالان تا چه زاید
بگو ای نای حال عاشقان را
که آواز تو جان میآزماید
ببین ای جان من کز بانگ طاسی
مه بگرفته چون وا میگشاید
بخوان بر سینه دل این عزیمت
که تا فریاد از پریان برآید
چو ناله مونس رنجور گردد
گرش گویی خمش کن هم نشاید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به نالهای شبیه به صدای سرنا اشاره میکند که بوی محبوب را به همراه دارد و به نوعی رمز و راز عشق را به تصویر میکشد. او با دردی عمیق از غم و جدایی سخن میگوید و از جان نالهکنندهاش که در پی دیدار معشوق است، میگوید. شاعر از نای بهعنوان کاشف حال عاشقان یاد میکند و بر اهمیت آواز آن در شناخت درون خود تأکید دارد. در نهایت، او به جانش میگوید که در زمان غم نباید سکوت کند، چرا که سکوت در برابر درد عشق مناسب نیست.
هوش مصنوعی: دلتنگیام باید صدای نالهٔ سرنا باشد، تا از صدای سرنا بوی محبوبم به مشامم برسد.
هوش مصنوعی: به جانم میخواهم نوای عاشقانهای باشد که از آن ناله، چهرهی محبوب درخشان شود.
هوش مصنوعی: من در غم خود ناله و زاری میکنم و عجب این است که نمیدانم این جان رنجدهنده چه نتیجهای خواهد داشت.
هوش مصنوعی: ای نای، به عاشقان بگو که صدای تو جان آنها را به چالش میکشد و روحشان را تحت تأثیر قرار میدهد.
هوش مصنوعی: ای جان من، نگاه کن که چگونه صدای طاس (سری که از مو خالی است) به یاد ماه افتاده و وقتی صدایش را میشنود، مانند این است که در حال باز شدن است.
هوش مصنوعی: دل را به یاد این سفر بخوان که تا ناله و فریاد از پریان بلند شود.
هوش مصنوعی: اگر نالهٔ دوست رنجیده شود، هرگز نباید به او بگویی که سکوت کند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
کجا وصفش به گفتن هم نشاید
که پس پیرامنش چیزی بباید
مهی ، کندر سمرقند از لب او
نبات مصر را جان می فزاید
اگر طوطی طبع جان فزاید
بشاخ شکر نابش گراید
بشولد مر طبق را بر طریقی
[...]
خر خمخانه را جودان بماندست
وگر ماندست جو کو تا بخاید
بسنگ هجو من دندان شکستست
که بی بیطار بیخش برنیاید
سرش از سهمناکی شد به آنسان
[...]
ز هجران تو جانم میبرآید
بکن رحمی مکن کاخر نشاید
فروشد روزم از غم چند گویی
که میکن حیلهای تا شب چه زاید
سیهرویی من چون آفتابست
[...]
دلی ده کاو یقینت را بشاید
زبانی کآفرینت را سراید
معرفی ترانههای دیگر
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.