چَشْمِ پُرنور که مَسْتِ نَظَرِ جانان است
ماه اَز او، چَشْم گِرِفْتهست و فَلَک، لَرْزان است
خاصِه، آن لَحْظِه کِه اَز حَضْرَتِ حَق، نور کِشَد
سِجْدِهگاهِ مَلَک و قِبْلِهیِ هَر اِنْسان است
هَر کِه او، سَر نَنَهَد بَر کَفِ پایَش، آن دَم
بَهْرِ ناموسِ مَنی، آن نَفَس، او، شِیْطان است
وَ آنْک، آن لَحْظِه نَبینَد اَثَرِ نور، بَر او
او، کَم اَز دیو بُوَد؛ زانْک تَنِ بیجان است
دِل بِه جا دار دَر آن طَلْعَتِ باهِیْبَتِ او
گَر تو مَرْدی که رُخَش قِبْلِهگَهِ مَرْدان است
دَسْت بَرْدار زِ سینِه، چِه نِگَه میداری؟
جان دَر آن لَحْظِه بِدِه شاد کِه مَقْصود، آن است
جُمْلِه را آب دَرْاَنْداز و دَر آن آتَش شو
کآتَشِ چِهْرِهیِ او، چِشْمِهگَهِ حِیْوان است
سَر بَرآوَر زِ میانِ دِلِ شَمْسِ تَبْریز
کاو خَدیوِ اَبَد و خُسْروِ هَر فَرْمان است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به ستایش چهرهٔ نورانی و باهیبت معشوق میپردازد که بر دل عاشقان تاثیر عمیق میگذارد. در این غزل، مولانا تأکید میکند که در لحظهٔ ظهور این نور الهی، هر کس که سر به سجده نگذارد و بهرهای از این نور نبرد، از انسانیت دور است. شاعر به مردانگی و شجاعت در پذیرش عشق اشاره میکند و بیان میدارد که باید خود را در آتش عشق فانی کرد تا به شرافت و کمال دست یافت. در انتها، از شمس تبریز به عنوان فرمانروای حقیقی و جاودانه یاد میکند که سرچشمهٔ زندگی و نور است.
هوش مصنوعی: چشمی که نور زیادی دارد و از دیدن معشوق به شدت مسرور شده است، چنان نورانی است که ماه از آن نور دور مانده و آسمان در تلاطم و لرزش است.
هوش مصنوعی: در آن لحظه خاص که از طرف خداوند، نور بر سجدهگاه فرشتگان و قبله هر انسان تابیده میشود، حالتی ویژه و روحانی ایجاد میشود.
هوش مصنوعی: هر کس در آن لحظه که در برابر خدای خود سجده نمیکند و سرش را پایین نمیآورد، در واقع از نفس و خواستههای نفسانی خود پیروی میکند و باید بدانید که او شیطانی است.
هوش مصنوعی: هر کس در آن لحظه نور را نبیند و نشانهای از آن نداشته باشد، به مقدار دیو و شیطان است؛ زیرا بدن او بیجان و فاقد روح است.
هوش مصنوعی: دل خود را در زیبایی و جلال او نگهدار، اگر تو مردی هستی که صورتش، قبلهگاه مردان خواهد بود.
هوش مصنوعی: دستت را از سینهات بردار و چه درنگ میکنی؟ جانت را در آن لحظه شاد بده، زیرا هدف همین است.
هوش مصنوعی: کلّیّت را به آب بسپار و در آن آتش شو، زیرا آتش چهرهٔ او، جایی برای دیده شدن حیوانات است. منظور این است که در عشق به او غرق شو و تمام دنیا را رها کن، چون وجود او مرکز توجه و حیات است.
هوش مصنوعی: از دل شمس تبریز، کهی شمس بزرگ و ماندگار است، سر برآور. او فرمانروای همیشهگی و پادشاه تمام فرامین عشق و حقیقت است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
رمضان میرسد اینک دهم شعبان است
می بیارید و بنوشید که برغندان است
ور بمانیم به روزی که نشاید خوردن
ساقیا باده بگردان که فلک گردان است
آن گه از صحبت نا اهل توان رست که می
[...]
بار بر خوان ملاحت نمک خوبان است
شور او در سرو سوز غم او در جان است
گر برآید به کله ماه فلک آن اینست
در خرامد به قبا سرو چمن این آن است
نیست پوشیده که چون مردم چشم است عزیز
[...]
میر میخانهٔ ما سید سرمستان است
رنداگر می طلبی ساقی سرمستان است
نور چشم است و به نورش همه را می بینم
آفتابی است که در دور قمر تابان است
چشم ما روشنی از نور جمالش دارد
[...]
وه که امروز چو پالوده دلم لرزان است
که به ناگه بربایند، چو در دکان است
هیچ دانی که چرا دنبه بود در پی گوشت
هست این چاکر دیرینه و او سلطان است
گر فروشند به ملک دو جهان یک گیپا
[...]
از گل روی تو باغ دل ما خندان است
بهر اندوه تو چشم و دل ما گریان است
عندلیب چمن از آه دل خسته ما
بر سر سرو سهی وقت سحر نالان است
خال ابروی تو محراب نشین است ایماه
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.