گر جام سپهر، زهرپیماست
آن در لب عاشقان چو حلواست
زین واقعه گر ز جای رفتی
از جای برو که جای این جاست
مگریز ز سوز عشق زیرا
جز آتش عشق دود و سوداست
دودت نپزد کند سیاهت
در پختنت آتشست کاُستاست
پروانه که گرد دود گردد
دودآلودهست و خام و رسواست
از خانه و مان به یاد ناید
آن را که چنین سفر مهیاست
از شهر مگو که در بیابان
موسیست رفیق من و سلواست
صحبت چه کنی که در سقیمی
هر لحظه طبیب تو مسیحاست
دلتنگ خوشم که در فراخی
هر مسخره را رهست و گنجاست
چون خانه دل ز غم شود تنگ
در وی شه دلنواز تنهاست
دل تنگ بود جز او نگنجد
تنگی دلم امان و غوغاست
دندان عدو ز ترس کندهست
پس روترشی رهایی ماست
خاموش که بحر اگر ترش روست
هم معدن گوهرست و دریاست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بیان عشق و سوز آن میپردازد. او میگوید که عشق واقعی مانند جامی شیرین است که برای عاشقان لذتی خاص دارد و نمیتوان از آن گریخت. هرچند مسیر عشق ممکن است سوزناک باشد، اما این سوز، آتش دل را زنده نگه میدارد. در عالم عشق، دیگر هیچ چیزی جز محبوب واقعی انسان را راضی نمیکند و در دل تنگ میتوان تنها به یاد و محبت او پناه برد. شاعر همچنین به ایستادگی و صبر در برابر مشکلات اشاره میکند و در نهایت بر این نکته تأکید دارد که عشق، با تمامی چالشهایش، منبعی عمیق و گرانبهاست.
هوش مصنوعی: اگر در زندگی با سختیها و مشکلات مواجه شوی، میتوانی به عشق و محبت پناه ببری؛ چرا که عشق برای عاشقان شیرین و لذتبخش است، حتی اگر در ظاهر تلخ باشد.
هوش مصنوعی: اگر از این واقعیت (عشق و شوق) رنجیدهای و خواستی بروی، بدان که در اینجا بهراستی همان جایی است که باید باشی.
هوش مصنوعی: از عشق فرار نکن، چون تنها آتش عشق حقیقی است و هر چیز دیگری تنها دود و سودای بیفایده است.
هوش مصنوعی: اگر دود تو را نسوزاند، سیاه شدن تو به خاطر پخته شدن نیست؛ زیرا در واقع آن آتش است که خام و نازک است و نمیتواند به خوبی تو را بپزد.
هوش مصنوعی: پروانهای که دور آتش میچرخد، به خاطر گرد و غبار دود، آلوده و ناپاک شده و حالتی خام و رسوا پیدا کرده است.
هوش مصنوعی: کسی که در سفر و حال و هوای عشق مشغول است، یاد خانه و زادگاهش به ذهنش نمیآید؛ زیرا سفر او به این اندازه پراهمیت و شیرین است که همه چیز را فراموش میکند.
هوش مصنوعی: نگو که در شهر زندگی بهتری وجود دارد، چون رفیق من مانند موسی در بیابان است و از آنجا هم غذای الهی (سلوا) برایم میآید.
هوش مصنوعی: در شرایط سخت و دشوار، هر لحظه کسی همچون مسیحا (نماد درمان و شفا) به یاری تو میآید، پس دربارهٔ چه موضوعی میتوانی صحبت کنی؟
هوش مصنوعی: من از این که در دلتنگی هستم خوشحالم، زیرا در حالتی که وضعیت برای همه خوب است، هر انسان بیارزشی میتواند خود را نشان دهد و در آنجا جایگاه دارد.
هوش مصنوعی: زمانی که دل از غم پر میشود و تنگ میشود، تنها کسی که در آن دل جای دارد، شاهی است که نوازشگر دل است.
هوش مصنوعی: دل من به شدت تنگ است و جز او هیچکس نمیتواند این تنگی را پر کند؛ این حالت دلتنگی من به گلایه و بلوا تبدیل شده است.
هوش مصنوعی: دشمن از ترس ما، دندانش را کشیده است، بنابراین تلخی ما به معنای رهایی ماست.
هوش مصنوعی: اگرچه دریا (بحر) ترش و تندخو است و آرامش ندارد، اما هنوز هم منبع گوهر و داراییهای ارزشمند است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
تا نقش خیال دوست با ماست
ما را همه عمر خود تماشاست
آنجا که جمال دلبر آمد
والله که میان خانه صحراست
وانجا که مراد دل برآمد
[...]
برخیز که موسم تماشاست
بخرام که روز باغ و صحراست
امروز بنقد عیش خوشدار
آن کیست کش اعتماد فرد است
می هست و سماع و آن دگر نیز
[...]
شوری ز دو عشق در سر ماست
میدان دل، از دو لشکر آراست
از یک نظرم دو دلبر افتاد
وز یک جهتم دو قبله برخاست
خورشیدپرست بودم اول
[...]
زین چار خلیفه مُلک شد راست
خانه به چهار حد مهیاست
این خاک ز لطف نور برخاست
وانگاه روان شد از چپ و راست
شد جانوری که آشیانش
برتر ز ضمیر و وهم داناست
هر لحظه ز فیض و فضل آن نور
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.